روايات وقصص ضمن Mahinang Tunog

Sa loob ng kulungan—mabigat, mainit, at puno ng amoy ng kalawang at pawis. Ang tunog ng mga bakal na pinto na nagsasara at bumubukas ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa pasilyo, parang paalala sa bawat bilanggo na wala silang takas.

Isang tunog na hindi maririnig ng iba, ngunit sapat para magdulot ng kirot na hindi maipaliwanag. Hindi niya namalayang nakahakbang na pala siya pasulong. Ngunit bago pa man siya tuluyang makapasok, nalunod ng tinig ng kanyang lola ang mahinang tunog ng kanyang mga yabag.

mahinang utos niya. Nag-iba ang timpla ng hangin. Ang mga ilaw sa perimeter ay bahagyang humina, sapat para lumikha ng anino—isang taktika upang lituhin ang sinumang nagmamasid. Sa gitna ng katahimikan, may isang iglap na parang huminto ang mundo. At saka—isang tunog. Hindi putok. Hindi yabag. Kundi ang tunog ng metal na marahang tumama sa bato.

Umiiyak na lamang siya nang tahimik. Ilang sandali pa ay nakarinig siya ng mahinang ingay. Napahinto siya sa paghinga nang marinig iyon. A distant mechanical sound. Isang tunog na hindi pangkaraniwan sa tahimik na lugar na iyon. Parang sasakyang panghimpapawid. Isang mahinang ugong na tila nagmumula sa malayo. Mahina pa iyon. Halos hindi mapansin kung hindi siya nakikinig nang mabuti. Parang malayo pa. Ngunit malinaw na lumalapit ito.

mahinang bulong ko. Pagkatapos ng ilang segundo, may narinig na akong mahinang tunog mula sa earpiece. Mga yabag, tunog ng upuang inuurong, at isang pamilyar na boses. Hindi ako puwedeng magkamali. Si Solomon na ‘yung naririnig ko.

Hay… Kung pwede lang mag-time travel limang minuto pabalik. Pero mabuti na lang at wala na talagang masyadong tao sa paligid. “Uwi na tayo,” sabi ko. “Sige,” sagot niya. Paglingon ko para maglakad, may narinig akong tunog. Click. Mahina lang. Parang tunog ng camera. Napahinto ako. Napatingin ako sa direksyon kung saan nanggaling ang tunog.

Malakas ang tunog ng pagkabasag ng isang lamp shade. Wasak ito, at nagkalat sa sahig ang mga parte nito. Tahimik ang buong silid at ang maririnig lamang na tunog ay ang mabibigat na hingal ni Arnold McIntosh.

"Awoo…" Tulad ng mga bagay na malapit nang kumuha ng hindi maibabalik na pagliko para sa mas masahol pa, isang serye ng mga ugong ang tumunog mula sa labas ng bulwagan. Ang mga pag-ungol ay pinagmumultuhan, na nagdadala ng isang mahiwagang kalidad na nagpapabilis sa puso ng isang tao. Ano ang tunog na 'yon?

Marahas siyang napalingon sa direksiyon ng pinanggalingan niyon. Nagmula ang naturang ingay sa isang pintong hindi nalalayo sa sala. Ilang hakbang lamang iyon mula sa kanyang kinatatayuan dahilan para maging prominente ang tunog na kanyang naririnig. It was really a sound of a baby's cry.

Hindi ba’t dapat siya ang nangangamusta rito sa sarili nitong kaibigan? Bakit siya ang tinatanong nito tungkol kay Selene? Alarma. Ingay. Hinanap ng kanyang mga mata ang pinanggagalingan ng tunog. Mahina iyon, hanggang sa lumaki nang lumaki ang saklaw. Palakas na nang palakas, hanggang sa hindi na lamang iisang tinig ang kanyang naririnig. Naging dalawa na iyon. At nakikilala niya ang ingay ng bawat isa.