Mahinang Tunog Novels & Stories

Naririnig ko ang malayong tunog ng generator na muling sumusubok mag-sync. Hindi ako pwedeng magmadali at magkamali. Sa bawat galaw, inaalala ko ang sinabi sa sulat. “Hanggang sa marinig mo ang tunog ng tubig.” Lumipas ang ilang segundo—o minuto—na tila walang hanggan. Pagkatapos ay may narinig akong mahina ngunit tuloy-tuloy na daloy ng tubig. Hindi malakas. Hindi tulad ng agos ng ilog.

Ngunit bago pa siya makaisip ng ibang paraan ay may narinig siyang mahinang tunog mula sa likod niya. Tunog ng sapatos. Tunog ng isang taong naglalakad sa ibabaw ng lumang kahoy na sahig. Agad siyang napalingon. At sa sandaling iyon ay nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Dahil may isa pang tao sa loob ng simbahan. Nakatayo ito sa dulo ng pasilyo kung saan halos hindi na umaabot ang liwanag na pumapasok mula sa mga bintana.

Kasabay noon ay nagsimula siyang makarinig ng iba’t ibang tunog. Sigawan. Tunog ng preno. Pagbasag ng salamin. At isang malakas na kalabog. Napapikit siya. Kasabay ng pagsabog ng liwanag. ⸻ Bigla siyang napamulat Humihingal. Pinagpapawisan. At parang kakagaling lamang sa isang mahabang pagtakbo. Mabilis ang tibok ng kanyang puso.

Paano kung hindi na siya makahabol? Biglang may narinig kaming tunog ng sasakyan sa malayo—mabilis ang takbo, parang nagmamadali talaga. Napatingin kaming tatlo sa isa’t isa. Sila ba ulit? O baka… baka siya na?

mainit, matatag, at sobrang pamilyar. Kasunod noon ay ang nakakabinging tunog ng mga gulong na kumikiskis sa kalsada. Isang matinis at nakakakilabot na ingay na parang mabangis na hayop na pilit kumakawala.

“My tummy is making funny noises. I'm hungry.” Natawa ako nang mahina. Ang pamilyar na tunog na iyon ang tuluyang nagpalayas sa lahat ng bigat sa dibdib ko. “Gutom na ang baby ko? Sige, bababa na tayo. Baka naghihintay na si Lolo Supremo mo.”

Tahimik pa ang barko nang umalingawngaw ang mahinang tunog ng incoming call sa command console. Isang beses lang iyon tumunog—maikli, eksakto, parang ang taong tumatawag ay sanay na hindi pinaghihintay ang sarili.

tug. Muling pagkarinig nina Ato at Pablo sa nakakahindik na tunog. Ito ay nanggaling sa isang maliit na may kakaibang anyong tambol na mahinang kinukumpas ng nakapulang taong nakita nila. Tug. .tug. .tug. .

Tama lang ang sikat ng araw at ang fresh ng sariwang hangin. Ilang hakbang lang ang layo, nakarinig siya ng mahina at malamyos na musikang sumasabay sa hangin. Huh? Anong tunog 'yon? Hindi iyon pangkaraniwan, magaan, at halos hindi maipaliwanag. Dahil sa curiosity niya, sinundan niya ang tunog. Galing iyon sa ibang parte pa ng mansyon. “Ah!” Sigaw niya, ang puso ay halos tumalon sa lalamunan niya noong umangat siya sa ere.

Hinayaan lang naming manatili, habang pinupuno ng pagmamahal ang mga puso namin. Sabay kaming napatayo ni phyton nang makarinig kami ng tunog makina-mahina sa una, parang alon lang na humahampas sa malayo, pero unti-unting luminaw ang tunog. Napatingin kami sa isa’t isa, parehong nagtataka, parehong nag-iingat. “May narinig ka rin ba?” bulong ko. Tumango siya. “Oo. Hindi ’yan hangin lang.”