Mga Tunog Sa Kapaligiran の小説・ストーリー

sigaw ko sa paligid ngunit wala na akong marinig na sagot kaya napatakbo ako papunta sa kung saan ngunit agad ‘ring napahinto ng biglang magkaroon ng sunod-sunod na putok ng kung ano na ikinatakip ko sa aking tenga. Parang walang ibang bagay sa paligid kundi ang naririnig ko na putok, napatingin ako sa taas at nakita ko ang fireworks pero kasabay ng sunod-sunod na putok ng fireworks ay ang pagpalit ng tunog na iyon sa tunog ng baril na agad na ikinatulo ng luha ko. “Kyahh!”

Wisik! Wisik! Naririnig ni Alex ang lagaslas ng tubig. Ang tunog ay nanggaling sa lawa. Tila ang hangin ay umiihip sa ibabaw ng tubig, na nagdulot ng tunog ng mga alon na humahampas sa dalampasigan, na mukhang karaniwan naman. Gayunpaman, may napansin ding abnormal si Alex. Ito ay ang tunog na parang may nag-uunat.

" nalilitong tanong niya, pagkatapos ay nanlaki ang mga mata nang maalala ang mga local farmer na pinuntahan nila kanina. Nagsasayaw ang mga ito sa saliw ng mga instrumentong lumilikha ng tunog na para bang nasa gitna ka ng gubat; iyong tunog ng huni ng ibon, ng ihip ng hangin, ng pagaspas ng mga dahon, ng mga sangang nababali, ng ulan, at kung ano-ano pa. Isang tradisyon daw iyon para humingi ng ulan para

Lahat sila ay mukhang hindi mapakali at nababalisa! Lubha! Lubha! Kasunod ng mga pagbabago sa mga ulap sa itaas ng kanilang mga ulo, ang mga tunog ng mga umuungal na hayop ay nagmumula sa malalim sa loob ng kuweba. Ang dagundong nito ay maaaring iling ang mundo, at nakakatakot ito. Bumuntong hininga!

Tahimik at walang kahit na anong ingay na maririnig sa looban nito. Maingat s'ya at walang ding ingay na naglakad. Pinapakiramdaman n'ya ang paligid, may mga mahihinang kaluskos s'yang naririnig at base sa tunog nito, hindi ito simpling tunog mula sa mga dahon lamang. Tunog mula sa mahina at maingat na yapak ng mga tao. Confirmed na may mga tao dito.

Kalabog. Isang napakatindi at solidong tunog ng pagbagsak ang narinig ni Ysa. Tunog na parang may isang bagay na marahas na nabasag, nadurog, at nawasak nang tuluyan—na agad na sinundan ng malalakas, nagpapanik, at histerikong tilian ng mga nakapaligid na tao.

Parang kilalang-kilala niya ako, kahit na bago pa lang ang lahat ng ito. Bawat galaw ay nagpapalakas ng init, bawat haplos ay nagpapalalim ng koneksyon. Ang mga tunog na lumalabas sa ating mga bibig ay puno ng damdamin—mga hinaing, mga tawag, mga pangako. Wala nang ibang tunog sa kwarto kundi ang atin. Parang ang buong mundo ay huminto, at tayo lang ang nandito.

Tick-tock! Tick-tock… Sumasabay ang aking utak sa tunog ng orasan. Napakatahimik ng buong paligid at maliban sa tunog ng orasan ay higit na nangingibabaw ang tunog ng mga kulisap sa paligid. Nakaupo ako ngayon sa tapat ng bintana habang nakatanglaw sa malawak na kabukiran. Ang magandang tanawin ang nagsisilbing kanlungan ko sa tuwing nalulungkot ako.

Wala ng maggu-goodnight. Tumalikod ako at tinungo ang ilog, hindi ko alam kung bakit. Siguro, para lang may magawa ako. Para malibang. Habang lumalakad, naririnig ko na lang ang mga tunog ng kalikasan—ang huni ng mga ibon, ang lagaslas ng tubig mula sa waterfalls sa tabi ng ilog.

At kalaunan, iyon ang nagpaantok sa akin, ang mararahas niyang paghinga. I woke up the next day to the sound of nature, ang ingay ng mga ibon at ang mararahas na tunog ng mga punong kahoy. Wala na akong kasama sa tent. Ilang segundo akong nakinig sa kung ano ang nasa labas. I heard a panting sound.