Mahinang Tunog Novels & Stories

sisiguraduhin niyang mamamaga iyon! Hindi nangahas si Maureen na gumawa ng tunog. Tinakpan niya ang kanyang bibig, isang patong ng pawis ang lumitaw sa dulo ng kanyang ilong, at tiniis niya ito habang siya nanginginig. Patuloy ang sarap na hatid na dulot ng mga pagdiin at pagbaon. Hindi narinig ni Brix ang tugon ni Maureen. Pagkaraan ng ilang sandali ay tumalikod na siya at umalis.

Ang tunog ng siren Napaupo siya sa kalsada nang maramdaman niya ang matinding pagkahilo. Parang hindi na niya alam kung saan ang langit at lupa—umikot ang kanyang paningin, nagdilim ang paligid, at bago pa siya makahakbang palayo, tuluyan na siyang natumba sa matigas na semento. Isang iglap, isang iglap lang, at lahat ng naririnig niya ay ang tunog ng kanyang sariling hininga—mabigat, nagmamadali, parang hindi sapat ang hangin sa paligid.

Alam niyang iyon ang tamang gawin pero iba ang sigaw ng katawan niya---ang tumakbo. BANG! Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa hangin. Ang malakas na tunog ay pumailanlang sa buong kagubatan, dahilan para magsiliparan ang mga ibong nagtatago sa mga mayayabong na sanga ng mga puno.

Enclosed ang warehouse kaya't malakas mong maririnig ang tunog kahit pa mahina lang ang pagsalita, o paggalaw sa mga bagay. Kusang umangat ang mga kamay ko para sana takpan ang tainga pero pinigilan ako ng taling nakagapos sa akin. Wala akong choice kundi tiisin ang tunog, napapikit ako habang tahimik na nagdadasal na matapos na ito.

hindi din naman ito tunog ng pagkabangga ng dalawang bakal. Muli kaming naglakad saka muli na namang bumaba sa hagdan at gaya kanina ay nakarinig na naman ako ng mga tono at tunog ng bakal nang tuloyan na kaming maka baba mula sa hagdanan. Nang muli kaming Naglakad ay nakarinig na naman ako nang kakaibang tunog dahilan upang kumunot ang aking noo sa pagkalito.Nasan ba talaga kami?

--- --- --- --- Tahimik. --- --- --- --- Walang gumalaw. --- --- --- --- Dahil lahat kami ay may iniisip na parehong tanong. --- --- --- --- Sino? --- --- --- --- Sino ang taong pinakamalapit sa akin noon? --- --- --- --- At bago pa ako makapagtanong... --- --- --- --- May isa pang tunog mula sa device. --- --- --- --- Isang huling mensahe. ---

Ang bango ng cedar at sariwang sabon ay humahalimuyak sa kanya, bumabalot sa kanyang pandama. “Tch.” Ang tunog ay mababa, may bahid ng bahagyang paghamak. “Kapag ang isang matino na tao ay nasaktan, hindi sila gagawa ng paraan para tumawag pa sa iba at umasang mahuhulaan ’yon.”

At isang maikling beep ang sumunod—isang tunog na parang pinto na tuluyan nang isinara sa pagitan nila. At sa wakas, tuluyang natahimik ang linya.

Ok, this is it. At the count of three. One. Two. Three. Buong lakas kong tinulak ang nangangalawang na pinto at lumikha ito ng isang malakas na tunog. Agad na bumungad sa akin ang ‘di hamak na dilim. Nakakabulag na dilim. Nakakalulang dilim.

Sa loob ng kulungan—mabigat, mainit, at puno ng amoy ng kalawang at pawis. Ang tunog ng mga bakal na pinto na nagsasara at bumubukas ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa pasilyo, parang paalala sa bawat bilanggo na wala silang takas.