Mahinang Tunog Mga Nobela at Kwento

Ang diretsong tunog ng monitor ay biglang naputol, napalitan ng mabilis ngunit ritmikong tibok. At sa pagkakataong iyon, kasabay ng marahas kong pagpapakawala ng hininga na tila ba galing ako sa ilalim ng malalim na sapa, ay ang dahan-dahan at mabigat na pag-angat ng aking mga pilikmata. Liwanag.

"DINGDONG" Isang malakas na tunog ang nagpabagsak sa akin mula sa mga ulap. Parang biglang nagising ang katawan ko mula sa isang nakakalunod na halik. Bigla kong naitulak si Kuya Miguel, at natumba siya sa sahig. Pareho kaming nagulat sa nangyari.

Maging siya mismo ay ramdam ang kasinungalingan ng kanyang paliwanag. Biglang may narinig silang mahinang tawa mula kay Dustin — magaan ngunit nakakakilabot. Sa tahimik at malamig na lugar na iyon, bawat tunog mula sa speaker ay parang latigo na dumadampi sa balat.

“Meowww! Meowww!” Napahinto siya, tunog ng pusa iyon pero halatang-halata naman niyang hindi pusa ang narinig niya kung ‘di isang tao. Lumingon si Minna sa pinanggalingan ng tunog at sa likod ng isang malaking puno, may isang taong nakatayo at naka-military cap. Hindi niya makita ang mukha nito dahil sa sumbrero, pasimple itong kumaway sa kanya kung kaya’t napakunot ang noo niya.

Gusto ko lang makarating sa bahay, magpahinga, at tapusin ang araw na ’to na walang iniisip na kahit sino. Kaya noong una kong marinig ang tunog, inakala kong guni-guni ko lang. Mahina. Putol-putol. Parang hininga na pinipigilan. Huminto ako. Napatingin sa paligid. Walang tao sa kalsada, pero naroon pa rin ang tunog, mas malinaw ngayon. Hindi sigaw. Hindi rin tawanan. Isang tunog na… hindi dapat naririnig sa gitna ng kalye.