Mahinang Tunog Novels & Stories

Minsan naman may init. At minsan may tunog ng upuan na hinihila. Tunog ng paulit-ulit na yapak. At iyong paulit-ulit na beep ng makina. May pagkakataon ding may ibang tunog akong naririnig. Mga mahihinang huni ng mga ibon na parang nanggagaling sa bintana. Ang mga boses na iyon ang tanging naging dahilan para patuloy akong kumapit, kahit hindi ko alam kung kaya ko pa.

Paminsan-minsan lamang ay maririnig ang tunog ng mga tuyong sanga na nababali sa ilalim ng kanilang mga paa. Ang tunog na iyon ay lalong nagpapabigat sa katahimikan ng paligid. Para bang may nakatingin sa kanila mula sa dilim. Biglang— may kumalabog sa kumpol ng damo sa paanan ni Zephyra. Bago pa siya makapagreact, isang payat at mabalahibong anino ang biglang sumulpot mula sa damuhan. Mabilis.

Pinilit kong itulak ang pinto ito ay kalawangin at mabigat—pero bumigay din! Isa itong lumang maintenance tunnel. Masikip, madilim, pero kung may pag-asa kaming makatakas, ito lang ang daan. Mabilis kaming pumasok. --- Tanging tunog ng hingal at yabag namin ang maririnig sa loob. Mabaho ang hangin, amoy lumang tubig at metal. Ang bawat hakbang ay may tunog ng tubig na iniipon sa sahig, gumuguhit sa binti namin.

Ngunit dalawang hakbang pa lang ang kanyang naitatapak nang biglang may marinig siyang isang malakas na tunog. Pagkatapos, isang tinig ang umalingawngaw sa hangin. "Mr. Peters!”

Halos nawalan na ng abilidad ang ibang tunog na magpadala ng tunog dahil sa dumadagundong na tunog na ito. Bukod dito, ang mga tainga, mga mata, at ilong ay madaling tablan na organ. Kapag masyadong malakas ang isang tunog, agad mawawalan ng abilidad ang tainga ng isang tao na analisahin ang ibang mahinang tunog sa ilalim ng impluwensya ng malakas na tunog na ito.

Kagaya kanina ay mas tumindi an gaming mga halik tila ba’y hayok na hayok kami sa tindi ng aming mga halik. Ngunit nahinto kami ng biglang may malakas na pagtunog na tila ba kumakalembang. Ding! dong! Ding! Dong! Malakas na Pagtunog ng hindi kalakihan na orasan na nasa tabi ng inuupuan naming. Dahil sa tunog nito ay naudlot kami ni Haruka.

‎KABANATA 12 ‎ ‎ ‎Tahimik ang biyahe pauwi. ‎ ‎Tanging tunog lang ng makina ng sasakyan ang maririnig, kasama ang mahihinang paghinga ng bawat isa sa loob. ‎

I paused as I pressed my lips into a thin smile, bago magpakawala nang isang mahinang tawa. Kumawala sa buong hall ang mahinang tawa na iyon dahil sa speaker na nakakabit sa mic na aking hawak-hawak. Naglakbay ang kakaibang tunog nang aking tawa sa buong paligid.

Tinutunaw pati ang katinuan niya at mga laman. Ang basag na tunog ay musikang hindi niya maikukumpara ang sining ng himig. Tinatangay siya paakyat sa hinahabol niyang sukdulan. Dinoble niya ang bilis nang pag-igkas ng balakang nang magbabala ang sistema niya para sa matinding pagputok.

Kabog. Kalabog. BLAG! Sunod-sunod ang tunog ng mga nababasag na bagay. “Putangina!” Bawat tunog ay nag-iiwan ng gulo. Basag na mga baso, sirang vase, at mga nabuwal na gamit ang nagkalat sa sahig. Ang mga bubog ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, nagbabantang humiwa sa sinumang mapadaan.