Maikling Kwento Tagalog Novels & Stories

pag sisinungaling ko. Natawa naman ito at nag salita. “Kami ng mga bata pa kami, kapag nakakalimot kami bumabalik kami sa una naming pinuntahan tapos babay-bayin namin lahat ng dinaanan namin.” Kwento nito, Kumuha ito ng mainit na tubig at nag timpla ng kanyang kape. “Naalala niyo naman po?” Magalang kong tanong dito.

Nanghihina akong naupo sa kama at tinalikuran na sila. I felt so hollow. Wala na ang mga magulang na tinitingala ko. Ang nasa harap ko ngayon ay dalawang taong estranghero na handang isakripisyo ang sarili nilang dugo at laman para lang sa sariling kapakanan. "Umalis na kayo," malamig kong sabi. "Hinding-hindi ako babalik sa lalaking 'yon. Harapin niyo ang kasalanan niyo, 'wag niyo na akong idamay."

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Mahabang lintaya ni manang. "Opo manang, hindi ko na po ginising kasi baka magalit at nagtataka nga rin po ako bakit tulog pa rin siya." "Hmm. Baka pagod?" Sabay tingin sakin ng makahulugan. May sumilay din na mapaglarong ngiti sa mga labi niya, "Baka napagod kagabi," Ay inulit pa talaga ni manang. Nako kung alam niyo lang manang ang nangyari kagabi. Pagod 'yon sa kakalaptop niya at pagsusungit sakin kagabi. Never namin magagawa ang nasa isip niyo manang.

winika ni Macario sa kanila Hanggang sa may dumaan na matandang babae na nakapansin sa kanila at sila ay nilapitan "mga iho at ineng ! Baket narito pa kayo sa daan? at may dala pa kayong munting sanggol Gabee na at mukhang nag susungit ang langit" sabay tingen sa kalangitan . Agad na tumingin si Macario at Malakas sa kalangitan at sumagot si macario "tama sya mukhang nag susungit ang kalangitan kelangan na naten makahanap ng masisilungan wika ni macario sabay baling ang tingen sa matandang babae inang salamat po sa inyong babala ! Maiwan po muna namen kayo kame ay mag hahanap ng masisilungan bago pa dumating ang pag susungit ng langit dagdag pa nya rito

naaaliw na tanong ni Marco sa anak dahil sa pabalu-baluktot na bigkas ng bata sa mga salitang itinuturo niya rito. “If it’s just the three of us, Mommy and grand-auntie use the Filipino Language when they are talking to me. They even bought me a lot of books which could help me learn the Language. I have been reading those books, eversince.” sabi ni Makki sa accent pa rin na nakasanayan nito. “Okay, son…let’s make a deal! Every day, you have to give me five to ten Tagalog words. You study these words and learn how to use them in sentences. If you can do that, I’m going to grant you a wish.”

KATE "Bakit? Ano ba ang ginawa nila sa iyo?" bakas sa tinig niya ang pag-aalala sa binata. Humugot ng malalim na paghinga si Mario. Nakita niya ang pangangalit ng ngipin nito. "Ang kapal ng mukha nila. Lalo na ng mga magulang ko. Si mama at papa, parehas pa lang nalulong sa sugal. Kaya iyong bahay namin, nakasanla na pala. Iyong sumunod sa akin, gumagamit. Iyong isa, nabuntis. Tanginang buhay iyan. Ginawa ko ang lahat. Tiis ko ang hirap at lungkot sa ibang bansa para mabigyan sila ng magandang buhay pero anong ginagawa nila? Ginagagó lang pala nila ako! Nagsayang lang ako ng pagod sa ibang bansa!"

(Hindi ko maintindihan 'yong sinabi mo kanina kaya tatalikod sana ako. "Hindi...hindi ka...pala masyadong...hay peste nag eskwela man unta ko pero ga lisod gihapon kog tagalog! Bwesit dapat lagi naminaw ko, sige raman jud kag tabi-tabi Mika!" (Hay peste nakapag aral naman ako pero bakit nahihirapan parin akong mag tagalog! Bwesit dapat kase nakikinig ako, parati ka lang kaseng nakikipag chikahan Mika)

Sinabi niya. Naalala ko ang bagay na binanggit sa akin ni Mario tungkol sa mga kwentong multo at mga "aswang" o mga bagay na kumakain ng tao o mga bagay na katulad nito nataranta ako. "No. I'll come with you don't leave me alone he-" Pagkatayo ko, natapilok ako at bumagsak sa lupa. "Ooops."

Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit. Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.