Maikling Kwento Tagalog の小説・ストーリー

Saka ko naisip magsalita. “Nung bata po ako, tatlong taon pa lang… wala na akong mama’t papa. Akala ko noon, normal lang na paluin araw-araw. Akala ko okay lang na hindi ako pinag-aral basta nakakakain. Pero lumaki akong gutom—hindi lang sa pagkain, kundi sa yakap, sa kwento, sa kahit sinong magsasabi na okay lang umiyak.”

Pare-pareho silang napasigaw nang makitang nahulog ang martilyo at babagsak sa maliit na batang babae sa tapat nito. "Macy!" sigaw niya at akmang tatayo na sa kan'yang kinauupuan. Natigilan siya nang makitang agad na hinapit ni Clyde ang batang si Macy at niyakap kung kaya't siya ang tinamaan ng nahulog na martilyo. Napahiyaw si Clyde nang tumama sa kan'yang ulo ang martilyo habang yakap pa rin si Macy.

"A-Ano!" Nakakunot naman ang noo ng binata na nakatitig sa akin. "Ayoko! Ang liit-liit naman nila para katayin! S-Saka, iiyak ang mga iyan kapag mawala ang isa sa kanila!" mangiyak-ngiyak na saad ko naman. "Sadyang maliit lang talaga sila. Native na baboy ang tawag diyan kaya hindi na lumalaki ang mga iyan."

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

pagpapatuloy nito sa pag kwento. "Bakit po?" "Kasi anong maihaharap ko sa kanya? Anon maipagmamalaki ko sa kanya? Wala akong pera, wala akong yaman. Ang bahay namin maliit lang na parang Kubo sakto lang saming dalawang mag kapatid at kay mama at papa. Masaya na kami kung makakakain kami ng tatlong beses sa isang araw kahit na walang ulam. May hipon lang doon at bagoong iyon na ang masarap na makakain namin sa isang buwan. Madalas asin at mantika ang ulam namin minsan pa nga adobong puro sabaw lang yung mantika at tuyo isasabaw sa kanin." tumigil ito sa pag kwento at tumawa samantalang si Jaile ay tila naiiyak na dahil sa kinukuwento nitong napagdaanan niyang hirap noong kabataan niya. Malayo

Muling pagkukwento ko saka natawa na naman. "Out of curiosity, pumuslit ako sa likod ng Van namin. Sina Yaya ang kasama ko, nag grocery sila nang araw na iyon. Para akong bata na ngayon lang isinilang sa mundo. Manghang mangha ako sa nakikita ko. Ang daming tao, ang taas ng building. Hanggang sa nakita ako nang isang lalaki. Si Martin. Ikinuwento niya sa akin na dati kaming magkasintahan. Noong una, hindi ako naniwala kasi diba baka nag gagawa lamang siya ng kwento, noong nakita kita, ewan ko pero ang gaan ng loob ko sa iyo, siguro dahil tama ka, tama kayo"

nakangiting wika ko rito kaya napakunot ang noo nito "Akala ko ba hindi mo alam na may isang katulad ko sa buhay ninyo ni mommy?" takang tanong nito sa akin "Nakukwento ka niya sa akin noong maliit pa ako hanggang sa lumaki at siguro kaya hindi kita makilala ay dahil ayaw tanggapin nang sistema ko ang katutuhanan noon na iba ang ama ko dahil sa kalagayan namin ni mama noon" mahinang kwento ko dito bago ako nag-iwas nang tingin

Wag kanang mainarti sige na ikaw ang mauna ako nalang ang mahuli. Talaga bang gagawin mo ito mommy? Kahit takot akong sumakay ng motor. Pinilit ko paring sumakay para makaalis sa mabahong lugar na yon. Pagdating namin sa bahay nila manang Fe nakita ko agad ang bahay nilang hindi kalakihan. Pero masasabi ko maganda rin ito yun na nga lang hindi ito malaki. At may alaga din silang baboy at baka. Hindi ako sanay sa amoy lalo na sa baboy.

Motor lang kasi ang tangging nakakapasok doon dahil makipot, bako-bako at mabuhangin ang daan. Nakita ko agad ang mga taong busy sa sari-sarili nilang buhay. May mga nagwawalis, naglalakad kasama ang mga anak nilang naka-uniform at mga mangingisda na dala ang mga balde-baldeng isda na nahuli nila. Malamang, dadalhin ang mga iyon sa Palengke! "Ang ganda pala rito, Ma'am Reina! Presko... tahimik... 'di gaya sa Maynila," pagki-kwento ni Kuya Roel sa likuran ko.

ani ko Napatingin ako sa green dress na hawak-hawak niya. "Hindi ako nagbibiro, anak. Mahigit dalawampung taon na ang nakakalipas. Nakita kita sa gilid ng kalsada dito sa Malvaran. Naglalakad ka mag-isa, duguan ang tuhod mo at umiiyak ka. Tinanong kita kung anong pangalan mo, kung nasaan ang Mommy mo, pero wala kang masagot. Wala kang maalala kahit ano. Sabi mo lang, masakit ang ulo mo." patuloy ang pag-iyak ni Mama habang nagkwekwento