Maikling Kwento Tagalog Novels & Stories

pagpapatuloy nito sa pag kwento. "Bakit po?" "Kasi anong maihaharap ko sa kanya? Anon maipagmamalaki ko sa kanya? Wala akong pera, wala akong yaman. Ang bahay namin maliit lang na parang Kubo sakto lang saming dalawang mag kapatid at kay mama at papa. Masaya na kami kung makakakain kami ng tatlong beses sa isang araw kahit na walang ulam. May hipon lang doon at bagoong iyon na ang masarap na makakain namin sa isang buwan. Madalas asin at mantika ang ulam namin minsan pa nga adobong puro sabaw lang yung mantika at tuyo isasabaw sa kanin." tumigil ito sa pag kwento at tumawa samantalang si Jaile ay tila naiiyak na dahil sa kinukuwento nitong napagdaanan niyang hirap noong kabataan niya. Malayo

Muling pagkukwento ko saka natawa na naman. "Out of curiosity, pumuslit ako sa likod ng Van namin. Sina Yaya ang kasama ko, nag grocery sila nang araw na iyon. Para akong bata na ngayon lang isinilang sa mundo. Manghang mangha ako sa nakikita ko. Ang daming tao, ang taas ng building. Hanggang sa nakita ako nang isang lalaki. Si Martin. Ikinuwento niya sa akin na dati kaming magkasintahan. Noong una, hindi ako naniwala kasi diba baka nag gagawa lamang siya ng kwento, noong nakita kita, ewan ko pero ang gaan ng loob ko sa iyo, siguro dahil tama ka, tama kayo"

nakangiting wika ko rito kaya napakunot ang noo nito "Akala ko ba hindi mo alam na may isang katulad ko sa buhay ninyo ni mommy?" takang tanong nito sa akin "Nakukwento ka niya sa akin noong maliit pa ako hanggang sa lumaki at siguro kaya hindi kita makilala ay dahil ayaw tanggapin nang sistema ko ang katutuhanan noon na iba ang ama ko dahil sa kalagayan namin ni mama noon" mahinang kwento ko dito bago ako nag-iwas nang tingin

Wag kanang mainarti sige na ikaw ang mauna ako nalang ang mahuli. Talaga bang gagawin mo ito mommy? Kahit takot akong sumakay ng motor. Pinilit ko paring sumakay para makaalis sa mabahong lugar na yon. Pagdating namin sa bahay nila manang Fe nakita ko agad ang bahay nilang hindi kalakihan. Pero masasabi ko maganda rin ito yun na nga lang hindi ito malaki. At may alaga din silang baboy at baka. Hindi ako sanay sa amoy lalo na sa baboy.

Kwento nito, humagul-gol muna siya saglit at nagtuloy ulit sa pagkukwento. "Pumayag naman si ina, agad siyang nagtungo sa bahay ng mababang Fantasian at doon niya nakitang parang unti-unting naagnas ang katawan ng bata kaya sa awa ni ina ay inilipat ni ina ang sakit ng bata sa kanya na naging sanhi ng pagkamatay niya. Katapos ay parang wala lang pakialam si ama at isang linggo lang ay nag-asawa na ito ng bago." Kwento nito habang umiiyak parin. Nagulat naman ako dahil doon kaya naman, larang may kung ano sa aking loob na nagsasabing yakapin ko ang prinsepe.

Himalang 'di na ito tila nandidiri sa kaniya. "Kwento ka na," feeling tropa na wika ni Agatha. Nangalumbaba pa ito na tila handa ng makinig sa isang storytelling. Gustong mapailing ni Khevin. Anong klaseng pagkain kaya ang kinain ng dalaga 'nung bata pa ito, bakit lumaking may ganitong pag-iisip?

dagdag na kwento ko. "O sige yun lang pala! walang problema marami tayo ni'yan ang sa likod bahay, kapag na tapos, tayo kumain ay samahan, ninyo ako sa likod bahay, para kumuha at bigyan nang halaman, masayang wika ni mama, sabay tingin sa tatlo."

Chapter 3: The Suit and The Shark ​"Ma'am, sigurado po ba kayo na kailangan ko 'to? Pwede naman po akong mag-Barong Tagalog na lang. May luma po si Tatay, kasya pa sa akin."

Claire's POV KINABUKASAN. Maaga kaming gumising para mamili ng damit ng dalawang bata. "Pinakikialaman niyo yung dalawang batang 'yon, kapag natyempuhan kayo ng Lolo nila lagot kayo," pagpapaalala ni Kuya Miko habang nagaayos siya ng mga gamit niya papuntang eskwelahan.

ani ko Napatingin ako sa green dress na hawak-hawak niya. "Hindi ako nagbibiro, anak. Mahigit dalawampung taon na ang nakakalipas. Nakita kita sa gilid ng kalsada dito sa Malvaran. Naglalakad ka mag-isa, duguan ang tuhod mo at umiiyak ka. Tinanong kita kung anong pangalan mo, kung nasaan ang Mommy mo, pero wala kang masagot. Wala kang maalala kahit ano. Sabi mo lang, masakit ang ulo mo." patuloy ang pag-iyak ni Mama habang nagkwekwento