Ama Ng Maikling Kwentong Tagalog 소설 & 이야기

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

tanong ko rito. “What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya? “Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit. Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.

Ginawa niyang unan ang mga braso. Ilang minuto lamang ay naramdaman niyang may nambato ng maliit na bagay sa ulo niya. "Aray!" angal niya. Napilitan siyang umupo nang tuwid. "Sino iyon?" Natawa naman ang mga walang kwentang tao. "My Gracie, you better listen," wika ng kuya niya. Takip ng whiteboard marker pala ang ibinato nito sa kanya.

naaaliw na tanong ni Marco sa anak dahil sa pabalu-baluktot na bigkas ng bata sa mga salitang itinuturo niya rito. “If it’s just the three of us, Mommy and grand-auntie use the Filipino Language when they are talking to me. They even bought me a lot of books which could help me learn the Language. I have been reading those books, eversince.” sabi ni Makki sa accent pa rin na nakasanayan nito. “Okay, son…let’s make a deal! Every day, you have to give me five to ten Tagalog words. You study these words and learn how to use them in sentences. If you can do that, I’m going to grant you a wish.”

PHILIPPINES... "DIOS MÍO..." Ang tanging naiusal ni Adalina nang pagbaba niya sa kotse at masilayan ang maliit na bahay-kubo na kaniyang titirhan. Base sa kaalaman niya, ito ang dating tirahan ng kaniyang ina bago nito makilala ang kaniyang ama. Ipinarenovate na nga ito kaya nagmukha ng modernong bahay kubo.

Bakit kailangang magkaganoon ang lahat sa pagitan nilang tatlo? Mayamaya pa'y isang mahinang katok ang narinig ni Calley mula sa pinto ng kwarto pero dahil wala siyang ganang kumilos kay hinayaam na lang niya itong bumukas. Hindi na rin siya nag-abala pang lumingon at nanatili lang na umiiyak sa tabi ng kanyang anak. "Bruh..." "Calley..." mahinang tawag sa kanyang pangalan na nagmumula sa mga dumating na bisita. At kahit hindi sulyapan ang mga ito ay alam ni Calley na ang mga kaibigan iyon.

salaysay ni Ka Andres. "No'ng una, nakipagkasundo kami sa mga tulisan na kami ang magpapalaki sa sanggol, pero ang nais nila ay gawing itong hostage para makakuha ng ransom. Nahabag ako sa kalagayan noon ng sanggol kaya naman nagpumilit akong kunin ang bata, na nagsiklab ng engkwentro sa pagitan namin at mga tulisan. Subalit sa awa ng Diyos, nasagip namin ang sanggol na babae at pinangalangan naming Malaya..."