Makasalanang Gabi Novels & Stories

Kasabay niyon ay ang paglalaro ng kamay nito sa kanyang perlas. Sa ilalim ng gabi, habang ipinasok ni Crassus ang kanyang espada sa pagkababae ni Raine ay nilukop ng ingay ang kwarto. Ang pag - ungol at halinghing nilang dalawa ang siyang naghari sa loob ng silid.

Ngunit sa kabila ng mainit na gabi, ang mga tanong at pagdududa ay patuloy na nagkukubli, umaantig sa bawat halik at haplos, tila sinasabing ang ligaya na ito ay may kaakibat na komplikasyon. Sa bawat pag-ikot ng gabi, habang ang mga katawan ay nagsasanib sa isang masarap na pagnanasa, ang mga pag-aalinlangan ay unti-unting nagiging bahagi ng kanilang kwento—kwentong puno ng emosyon, pag-ibig, at hindi malilimutang alaala.

Ito ang araw na magbabakasyon kami ni Gabriel na wala ang kambal, kaming dalawa lang. Alas-kwatro i medya pa lang ng madaling araw ay gising na ako dahil maaga raw kaming aalis. Kagabi ay inayos ko na ang mga gamit ni Gabriel at nailagay ko na ito sa maleta, nangungulit pa rin ang kambal hanggang kagabi pero kinausap ito ng ama kaya nagtaka ako dahil hindi na nga ito nangulit at panay na lang bilin na mag-ingat kami.

Habang lumalalim ang gabi, hindi pa rin humihina ang ingay sa club. Malakas ang tugtog, kumikislap ang ilaw, at punong-puno ng tawanan ang paligid. Sa mesa nila Althea at ng barkada, halos hindi na siya makahinga sa kakatawa sa antics ni Lianne at sa mga savage one-liner ni Kaira.

Sinilip ni Caleb si Mason sa kuwarto nito. Nakita niyang nakataas ang mga kamay nito habang nakaupo na tila may hawak na manibela, tapos ay pinapatunog nito ang bibig ng tunog ng makina ng sasakyan. Gabi na iyon, pero tila hindi pa maka-get over si Mason sa nangyari. “Mason, matulog na.” Huminto naman si Mason, pero excited na hinarap ang ama.

Bago ko naisipang lumusong na rin sa tubig at samahan ang dalawa. Habang pinapanood ko ang dalawa, hindi ko maiwasang mapatingala sa napakalinaw na kulay-asul na kalangitan. Sumisilay ang init na sinag ng araw mula sa mga puno kung saan kami nakalilim. Katabi ko ang nakasinding mosquito coil na pampataboy ng lamok. Ang daming lamok talaga kapag nasa bukid, mabuti na lamang at laging handa si Gabriel sa ganito.

Gabi na pala—hindi niya namalayang lumipas ang oras. Sa labas, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod, parang mga bituin na bumagsak sa lupa. Mula sa taas, tanaw niya ang abalang BGC—mga sasakyang dumadaloy na tila walang pahinga, at mga gusaling nakatindig sa katahimikan ng gabi. Sa likod niya, ang silid ay nananatiling payapa at marangal—malambot ang kama, maayos ang bawat detalye, at nababalot ng mamahaling katahimikan.

Clara Santos POV Alas-siyete na ng gabi. Ang dilim sa labas ay binabasag ng mga bagong kabit na solar lights sa garden, na nagbibigay ng malambot na puting liwanag sa mga puno ng mangga. Sa loob ng bahay, ramdam ang excitement para sa binyag ni Lucas sa susunod na araw. Hindi naman magulo, pero busy ang lahat sa kanya-kanyang sulok.

Virgitte Faith’s POV Sinasabi nila na ang pinakamadilim na bahagi ng gabi ay ang sandali bago ang pagsikat ng araw. Kagabi, habang binabaybay namin ang madilim at makipot na kalsada ng probinsya sa gitna ng matatalas na contraction at ng mga nag-aabang na anino ng mga Sancianco, akala ko ay tuluyan nang lalamunin ng nakaraan ang binuo naming bagong buhay ni Zaitan.

Kabanata 41 Gazini's POV Pagsapit ng gabi, mas lalo pang dumami ang mga tawag na natatanggap ko. Sa huli, pinatay ko na lang ang cellphone ko at nagpanggap na wala akong nakita. Hindi na ako umuwi. Nakisiksik na lang ako sa bakanteng kama sa tabi ng higaan ni Papa kasama si Mama. Madaling-araw nang magising si Papa.