Novel & Cerita Maldita Tagalog

"I will, Ma. Atsaka, h'wag kayong mag-alala sa akin. I'll be safe. Fierro and I will be safe," "O sige na, baka mahuli na kayo." tumingin muli siya kay Fierro at ngumiti. Saglit lang iyon at binalik rin ang tingin sa akin. Sa huling pagkakataon, niyakap ako ulit ni Mama. Then after that, I bid a goodbye to them.

"Kaya pa ba ng pride at puso mo?" "Asshole!" Angil ni Lily sa binata at sinamaan ito ng tingin. "Thank you, bitch!" Ganti ni Dante saka patulak nang pinapasok sa silid si Lily. "Maligo ka na at nag aalingasaw na ang kalandian mo." Pagkasabi niyon at isinara na niya ang pinto.

mahinahon niyang tawag, “Georgina is a woman. Hindi pwedeng wala tayong gawin para sa kanya. Kahit saan tingnan ay lumalabas na tila na-violate mo siya.” Malambot ang boses ni Ma’am Cataleya—sobrang lambot na kung hindi ko siya kilala, iisipin kong isa lamang siyang ina na nag-aalala. Isang babaeng may malasakit. Isang babaeng walang bahid ng kasalanan. Isang babaeng imposibleng may kinalaman sa sakunang dumurog at sumira sa pamilya ko noon.

tanung sa kanila ng matanda "matanda ba kamo? Anu pong wika yaon?"tanung ni malakas dito "Mukhang hindi kayo taga rito ah !nakangiting sabi neto sa kanila nagkatinginan ang dalawa sina macario at malakas habang nag pipigtas ng gulay at hindi alam pano sasagutin ang tanung ng matandang babae

At sinabi ko iyon sa sulat! "Star, alam ko hindi madaling paniwalaan! Mahirap! Oo! But I know my heart clearly kesa sayo! Alam ko kung mahal kita o hindi! And I love you, Star! Mahal na kita! And I can give up Angel! I know it is so foolish of me to do! Tarantado na ako kung tarantado! Pero hindi ko alam, eh! Masaya na ako sa'yo! And I want you in my life hindi lang sa sulat, kundi gusto kitang makilala! Please, Star, kung nagkamali man ako sa nararamdaman ko, let's figure it out together! Tulungan mo ako! Dahil hindi ko na maiwasan ang di ka isipin!...Mahal na kita!"

"Talaga?" "Wala naman akong ginagawa, sama nalang ako sa inyong magkambal sa pamimili ng gamit. Shopping tayo!!"

Bumagsak ang mga luha ko at masakit na tiningnan ang litrato. "Bakit iniwan niyo ako ng maaga mama at papa? Miss ko na kayo yung panahon na masaya tayo sa hapagkainan at walang problema. Hindi niyo po ako pinaglinis ng gawaing bahay nang paulit-ulit. Namimiss ko na maging masaya kasama kayo! Bakit maaga niyo ako iniwan sana hindi na ako nahihirapan dito kila tita at binababoy ng anak niya."-Iyak kong sabi sa litrato.

Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao. Pilit akong ngumiti sa mga anak ko at saka tiningnan ang aking pamilya na nakangiting nanunuod. Mukhang narinig na nila ang dalawa na magsalita ng Tagalog dahil hindi na sila nabibigla roon. Napailing na lamang ako at iwinaksi ang pumapasok na alaala sa aking isip. Mabuti na rin ito para matuto silang makipag-usap sa ibang bata.

His presence seem so dark parang ibang tao ang kaharap namin ngayon. "Are you telling me that I'm wrong? Puwede ba tama na ang pagkampi mo sa kanya! Nobody wants her!" Sigaw ni Miaka. "Ang tigas din ng mukha ikumpara ang sarili mo sa kanya eh wala ka namang maipagmamalaki, kung ako ang tatanungin, hindi na ako papayag na tumabi sayo. Malay ko ba kung anong sakit ang dala mo. Nakakadiri ka, malala ka pa sa inuuuod na b****a.”

Nakakakiliting sensasyon ang dulot nito sa pagkatao ko. Kumalas ako sa kaniya nang maalalang baka mayroong makakita sa amin. “Baka mayroong makakita sa atin, mahirap na. Hindi ako taga-rito, baka isipin nila ay malandi ako.” Mahinang tumawa si Marco nang marinig ang sinabi ko. “Malandi? Hindi ba ako ang naunang humalik sa’yo? Kung mayroon mang malandi sa atin, ako iyon.”