Manners Maketh The Man Meaning นิยาย & เรื่องราว

“Ano ang natutunan mo?” Tumahimik ako. “Sumagot ka.” “Na mas ligtas po ang manahimik.” “At?” Nag-isip ako. “Na mas madaling mabuhay kapag hindi lumalaban.” May kumislot sa gilid ng labi niya. “Magaling.” Hindi ko alam kung papuri iyon o insulto. “Pero huwag mong kalilimutan,” dagdag niya, “ang katahimikan ay hindi kahinaan. Isa itong kasangkapan.”

Ibinulsa niya ito. "Sige po. ano pong word ko?" sambit naman agad ni Vani pagkatuntong niya ulit sa stage. "Your word is Yoo- dey -manik. The part of speech is Adjective. It means producing happiness or based on the idea of happiness as the proper end of conduct." "It spells as E- U- D- A- E- M- O- N- I- C. That is all po." at yumuko naman siya na parang isang maginoo.

Kakatwa lang na akala mo naman ay hahaba ang suot suot niya. Agad niyang sinalinan nang alak ang baso nito, at nginitian ang lalaki. Iyon ang turo sa kanila ng manager ng bar na iyon, na kahit anong mangyari ay huwag tatanggalin ang ngitinsa mga labi kapag nag seserve sa mga customers. Kaya naman binabalik balikan at dinudumog ng mga kabataan at matataas na tao ang kanilang bar.

“You have two choices. Apologize right now, or I will make sure that every single door in this city closes for you. I have connections, and I can guarantee that you will regret ever opening your mouths in this manner.” The fear in their eyes was obvious now. They recognized the power and status in my voice, even if they did not know exactly who I was. No one spoke with such confidence unless they had the means to back it up. “We… we’re sorry,” the first man stammered, his earlier arrogance completely gone. “We spoke without thinking. Please forgive us, Miss.” “Better,” malamig na sabi ko. “And remember this: manners cost nothing. But if you ever treat anyone like that again, you might not be

“Jav? Ano’ng ginagawa mo rito?” “Titingnan ko lang kung hanggang saan ang pag-aalaga ng kaibigan. mo,” sagot niya, sarkastiko. Nababanaag ang selos at galit sa mukha ni Jav. Tumayo nang tuwid si Manuel at hindi umatras. “Huwag mong bigyan ng malisya ang wala.” “Madali talagang sabihin ‘yan,” balik ni Jav. “Lalo na kung unti-unti mo nang inaangkin ang lugar ko.”

“Are you saying that I’m not a nice person?” “Maayos, meaning decent.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “You know what it means to be decent, yes? You’re a genius. Define that for yourself. Para sa ‘kin, mas mabuti nang decent ka sa sarili mo at sa iba kaysa mabuhay ka nang may galit sa sarili mo at sa mundo. Ang lungkot-lungkot siguro ng gano'ng buhay, 'no...”

"Alam mo, Valle, wala kang kahit katiting man lang ng pagiging gentleman." "As far as I can remember hindi required ang pagiging gentleman. And you know what they say, gentlemen are patient wolves." Pinaikutan ko siya ng mata at mas itinuon na lang ang pansin sa kagandahan ng limousine. Wala na akong magagawa kung 'yan ang mindset niya. Hindi ko pwedeng asahang gawin niya ang mga bagay na hindi niya naman ginagawa, or magagawa.

or if they had simply never received the care and guidance they needed. What a bunch of immatures. Hindi ko sila nilingon at derederetsong pumasok, wala naman akong mapapala kung makikipagaway ako sa kanila. We are not young anymore kung sila nakalimutan nila 'yon ako hindi. Mas maganda na lang manahimik kaysa makipagtagisan ng salita at makipagaway. Education requires manners. Education is nothing without them.

mahina naming paumanhin sa amo namin. Tumalikod naman na ito at lumabas ng kusina. "Pasensya ka na, Manang, pati ikaw nadamay pa sa galit sa akin ni Sir," paumanhin ko. "Matuto ka na sana next time na 'wag sumasabad kapag nagsasalita ang amo natin. Hala, bilisan mo na diyan para makapalengke na tayo," Nagmadali naman kaming kumilos para makapagpalengke na kami ni Manang.

Tumikwas ang kilay ni Tatiana at pinagsalikop ang mga braso na pinagsabihan ang ama. “Anak, it’s called manners. Hindi tama na pakitaan mo ng kagaspangan ang mga tao na maayos naman ang pakikitungo sa’yo,” katwiran ng ama sa anak. “You’re a married man, Papa. And dapat kay Mama ka lang ngumiti!” Nakabusangot na talaga si Tatiana sa sinabi nito at pabagsak na umupo sa silyang nasa kainan.