Novel & Cerita Manners Maketh The Man

" Sino ba ang may kapansanan saaiting dalawa at hindi mo makita kung anong ginawa ng tao sa harap mo? " Napailing na lamang si Venice saka naglakad palapit sa pwesto nito upang isarado ang pinto ng balkonahe. Sinunod ang kurtina saka nilingon ang asawa. " Hindi tayo aabot sa ganito kung nanahimik ka, " aniya, " Sa totoo lang, naaawa ako sa kalagayan mo, Amadeus. Hindi ka na mga makapaglakad, nawalan ka pa ng kapangyarihan para pagalawin ang mga tao mo sa mansyong ito. Pwede ka naman kasing manahimik na lang para sa sarili mong kaligtasan pero anong ginawa mo? Humanap ka pa ng magiging kakampi mo, pero wala ring nangyari sa huli. Pinahamak niyo lang ang sarili niyo. "

Pati ako ay parang ayokong kumausap dito dahil nakaka-intimidate yung accent niya. "Oh dats grit!" Sagot naman ni Manong Estong. Bilib din ako kay manong dahil kahit hindi maayos yung diction and pronunciation niya ay hindi naman siya wrong grammar. Verbally understandable pa rin naman siya at hindi naman siya sinisita ng lalaking kaharap ko at wala naman akong makitang pangungutya rito.

Nakakahiyang magkamali sa bawat galaw nila puro perfect mukhang bawal magkamali sa bahay na ito. Huminga ako ng malalim saka ko binulungan ang aking sariling kaya ko ito. "Lahta nga kinaya mo, ito pa kaya basic... pangarap mong maging mayaman diba so ito na ang pagkakataon para maipakita mo ang iyong pagka elegante na sa pangarap mo lang nararanasan," sabi ng aking isipan.

Kahit naman na magpaalam ang mga ito ay hindi niya pahihintulutan na halikan siya. At dahil sa ginawa ng dalawang binata ay nakatanggap siya ng masasamang salita sa dati niyang asawa. "Tang'na! Ganoon ka na ba kadisperada, para pati kaibigan ko ay kailangan mo pang landiin? Ganoon ka na talaga kadisperada, para inisin ako?!" bulyaw ni Calvin sa dalaga. Napakagat ng labi siya, at naiiyak na napatingin sa malayo.

“You have two choices. Apologize right now, or I will make sure that every single door in this city closes for you. I have connections, and I can guarantee that you will regret ever opening your mouths in this manner.” The fear in their eyes was obvious now. They recognized the power and status in my voice, even if they did not know exactly who I was. No one spoke with such confidence unless they had the means to back it up. “We… we’re sorry,” the first man stammered, his earlier arrogance completely gone. “We spoke without thinking. Please forgive us, Miss.” “Better,” malamig na sabi ko. “And remember this: manners cost nothing. But if you ever treat anyone like that again, you might not be

Curious na tanong ng kapatid ko kay Laze. "We are raised well, showing bad manners means we lack discipline." Mahinahon na sabi ni Laze. "We can show some of attitudes but not bad manners." Napatango tango ako ng maunawaan ang sinabi niya. "We can be short tempered but we can't disrespect other people who deserves to be respected." Namangha ako sa patakaran ng disiplina sa kanila. "Our grandparents might really cut everything for us to be disciplined." Ngumiti ako.

Kasi kung oo ay hindi bagay sa kaniyanh siraulo niya. Manners? Manners ba kamo ang sinasabi niya? So, gawain ng taong may manners ang iwanan ang mga anak niya—ang isang labinlimang taon na dalagita at siyam na taon na batang babae ng walang guardian na mag-aalaga sa mga ito? May manners ba ang taong mas pinili ang lalaki niya kaysa sa mga anak niya na sarili niyang dugo’t laman? May manners ba ang taong mas piniling alagaan ang anak ng ibang babae kaysa sa sarili niyang mga anak? May manners ba ang taong mas pinili ang sariling kaligayahan kaysa ang isipin kung ano ang kahihitnan ng mga taong iniwanan niya? Ha! Hiyang-hiya ako sa sinasabi niyang manners.

"Ipaalala ko lang sir Dwight. Kailanman, ayaw kong baguhin ang pagkatao ko para magustuhan ng mga tao. If this is me, may problema ba roon?" "Hindi ko naman sinasabi na kinokompara kita sa kanila. Ang gusto ko lang iparating sa'yo na sana. Maging mahinhin ka naman at hindi iyong mukha kang siga na tambay pa sa kanto. Be a woman with—" "...manners ganoon ba 'yon sir?" Bagsak ang balikat nito na mukhang suko na sa kanya.

Hindi ko iyon pinansin. “Sir, kung gusto ninyong galangin kayo dapat lang na marunong din kayong gumalang sa mas nakatatanda sa inyo. Hindi ba ay may kasabihan tayo na, ‘kung ayaw mong gawin sa ’yo ay huwag mong gawin sa iba’? Kaya paano kita rerespetuhin ngayon, kung si Manang hindi mo kayang respetuhin?” muli kong anas sa kaniya.

lakas loob na saad ni Manny na halos hindi na magkandaugaga sa pagsasalita nito sabay yuko nang 90° na labis na nahihiya sa kapalpakan na nagawa nito. Napapikit nang mariin si Jax, pilit na kinakalma ang sarili ngunit tao lamang siya at may limitasyon sa mga bagay, wala talaga sa bokabularyo niya ang salitang pagkakamali at hindi niya magagawang palampasin o patawarin na lang nang basta-basta ang taong nasa kanyang harapan. “Get out,” mariin niyang utos kay Manny ngunit nanatiling nakayuko si Manny at patuloy na humihingi ng despensa.