Mapulon Philippine Mythology の小説・ストーリー

“Ang lycanthropy ay isang mental disorder kung saan ang pasyente ay naniniwala na siya ay isang werewolf o iba pang mga hayop.” Pinasigla ng dating malawak na pamahiin na ang lycanthropy ay isang supernatural na kondisyon kung saan ang mga tao ay ipinapalagay ang pisikal na anyo ng werewolves o iba pang mga hayop,” mahabang bigkas ng kanilang propesor ng may ngiti sa mukha. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, itinaas ni William ang kanyang kanang kamay at agad na kinilala ng kanyang propesor, na nagsabing, "Yes, Mr. Styles?"

Lahat ay nag-iwas ng tinginsa Kapitan lalo pa't nakangising aso na naman ito. "Naku Kapitan, marami kaming mga magagaling magluto rito, isama pa ang gubat sa tabi ng aming barrio na maraming baboy ramo at ang ilog na marami ding isda." pagmamayabang ng Kapitan sa mga panauhin lalo na kay Kapitan Keil. Mukhang gustong magpasikat para lamang makahithit ng pera tulad sa mga nakaraan n'yang panauhin, ngunit ang seaman ay umismid lamang sa kanyang mga sinasabi at iginala ang paningin.

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Kabanata 49: 'Reunited with the Sun' Apolaki is the god of sun and war revered by the Tagalog and Pangasinan people of the Philippines prior to colonization. According to a myth, he was the son of the supreme god of being Bathala and a mortal woman, along with his sister Mayari, the goddess of the moon.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

bulong pa nito nang marinig ang hindi sinasadyang ungol ng pagtutol na kumawala sa mga labi niya. Mabilis na nag-init ang mukha ni Lana sa sinabing iyon ni Andrew. Sa totoo lang, hindi siya makapaniwala sa sobrang bilis ng mga pangyayari. Parang kahapon lang iyon napanaginipan niya si Andrew na hinahalikan siya. At ngayon, nangyari na nga. Dito sa mala-paraisong isla ng Palawan. At ang halik nito. Katulad ng kung papaanong paraan siya hinalikan ng lalaki sa panaginip niya. Pati narin ang klase ng pakiramdam na ibinigay nito sa kanya.

Nalampasan namin ang bagyo at nakapag-landing kami—isang makitid na pagtakas mula sa kamatayan. Sa huli, walang sumigaw. Ipinikit ng lahat ang kanilang mga mata, maging sa katahimikan o umiiyak, tahimik na naghihintay sa pagdating ng kamatayan. Nang lumapag ang eroplano sa dagat, tumayo ang mga crew at yumuko sa akin nang may pasasalamat. Ligtas ang lahat ng 360 na taong sakay. Walang namatay maliban sa aking anak na babae.

Hindi alam ng marami ang bantang paulit-ulit nilang tinatakasan upang mabuhay lang. The Isle Jia thrived over the years. Iyon ay dahil mga chameleon ang mga ito. Nagpapanggap at nakikipaglapit sa kung sino ang kaya nitong kapitan o huthutan. "Kung gagawin mo ang lahat para sa pamilya mo, Josen, ano sa tingin mo ang gagawin ko?"

"Isang mapa na iginuhit ng aking lolo, na isa sa mga pinaka-respetadong babaylan sa islang ito. Sinasabi niya na ang mapa ay hindi lamang nagpapakita ng mga anyong lupa, kundi pati na rin ng 'pulso' ng isla." Kinabukasan, sa ilalim ng isang dahilan, kinuha nila ang mapa. Ito ay isang lumang piraso ng pergamino, na may mga markang iginuhit gamit ang uling at mga katas ng halaman. Sa unang tingin, ito ay isang simpleng mapa ng Isla Amihan. Ngunit habang tinititigan nila ito, napansin ni Winston ang mga kakaibang simbolo, mga linya na tila hindi tumutugma sa mga ilog o daan.

Hindi mapigilang usisain ni April si Wolf. True to his words, pinakain nga siya nito at iyon ang nakakailang. Tiyak isusumpa siya ng mga maharlika sa Pilipinas kapag nalaman ng mga ito na pinagsisilbihan ng isang Wolf Atlas ang isang kagaya niyang maralita.