Novel & Cerita Marupok

Hindi raw nila matrace ito dahil sa sunog na sunod ng mukha. Napatawa pa ako sa sinabi nilang dahilan kaya nasunog ang lugar na yun. Isa raw si Mario Shinoda na isa raw itong businessman at isa sa pinaka mayaman sa Japan. Isang rest house niya raw ito na may maraming tanim na mga kalamansi at rambutan.

KABANATA 89 – MAPAGKUNWARI, O TOTOO? Sa isang maaliwalas at masaganang hapon sa loob ng malawak na mansyon ng Acosta-Lopez, nakaayos ang hapag na punô ng masasarap na ulam—halatang pinag-isipan at inihanda mula sa puso. Lahat ay paborito ni Martina: crispy pata, kare-kare, garlic butter shrimp, at may halo pang imported na cold cuts at artisan bread. Isang maaliwalas na tanawin ng kasaganaan at pagmamahal.

Mukhang ma malala ito ngayon dahil buntis mabuti na lang at may kasabay sa trip si Sharina si Marus mahilig din ito napilitang ilabas ang ketchup na tago tago n’ya. Naglapitan naman ang iba habang si Marus naiiling , ketchup lover ito bukod sa isa itong playboy na choosy. “Yan na nga ba sinasabi ko Sharina bukaka kasi ng bukaka o ano ngayon bloated ka ng 9 months. Pero friend happy ako for you mommy kana sana naman plano kang pakasalan ng wasakiki d’yan”sabi ni Em em. Si sharina naman nangingilid ang luha.

“Eh, sunog?” “Magkakasunog ba dito?” turo nito sa kinaroroonan nila. Nasa itaas kasi sila ngayon ng Marcelo Fernan Bridge ng Lapu-Lapu City. Sa ibaba nila ay ang napakagandang kulay asul ng dagat ng Cebu. It was peaceful and the view looks so serene. Lalo na at malapit nang lumubog ang Haring Araw. Sa paligid naman nila ay ang mga taong nakikiusyoso sa eksena nilang dalawa.

banta nito. Ngumisi lang si Maru saka nito sinenyasan si Rica na sumunod sa kanya papasok sa loob ng mini office ng flower shop nila. Nang makapasok na sila sa loob ay prenteng umupo si Maru sa pahabang couch na kulay itim. Nakita naman ni Rica ang mga basyo ng alak sa table ng binata at mga nagkalat na basura sa tiles na sahig ng office. Para bang ilang araw o linggo nang umiinom si Maru at tila napapabayaan na rin ang sarili.

tanong naman ni Red "Kung ok lang sayo construction worker daw, dalawa na lang ang kulang at maaari na daw makapasok dahil may magpapasok sa atin, backer ata ang tawag dun na narinig ko" paliwanag ni Jepoy

Wala na akong nararamdaman para sa kanya kundi poot. Ang isang sirang sunflower ay hindi na muling mamumulaklak. Gaya ng relasyon namin, hinding-hindi na maibabalik sa dati. Noong araw, hindi pa "Felix" ang pangalan niya—kinilala siyang Jabez Bourn, nangangahulugang "sorrow" o "pain," na nakatira sa tabi namin kasama ang kanyang inang lasengga.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Lumapit siya nang isang hakbang, dinala ang kaniyang mukha malapit sa gilid ng mesa ni Anne, sapat na para maramdaman muli ang pamilyar na bango ng vanilla jasmine. "Syempre naman, Doc," bulong ni Lauren, ang kaniyang boses ay puno ng panunukso. "Sabi mo nga kanina... sayang naman kung hindi makikita ng mga mata mo ang isang 'alluring subject' na tulad ko nang malapitan, 'di ba?"