Novel & Cerita Marupok

Chapter 36 KAHIT pa paano’y nagawang maging abala ni Marina sa tour habang wala pa si Filan, nag-tour sila sa fruit farm sa island lang makikita, nakihalubilo na lamang si Marina sa grupo para naman hindi niya ma-feel na solo siya. Napapalibutan sila ng tropical and wild fruits, may ilang prutas katulad ng mangga na madali na lang makukuha dahil sa mga marcotting and grafted sa ibang plants plants at para nang bonsai ang mga ito. May pa free taste pa ang ibang prutas doon, manghang-mangha sila Marina nang matikman ang lasa nito na mas matamis kesa sa nabibila nila sa market. Abala si Marina na hindi na niya napapansin na may kanina pa sa kanya nakatingin at tumabi pa sa kanya.

Lumapag ang eroplano sa isang makitid na itim na aspalto sa kung saan sa Cape Verde nang magsimulang magkulay lila ang langit dahil sa bukang-liwayway, walang terminal, walang customs, isang mababang gusaling konkreto, isang ilaw sa baha, at isang lumang itim na Jeep na naghihintay habang umaandar ang makina. Una nang binuksan ni Mara ang buckle, kinuha ang maliit na duffel na mabilis naming inimpake bago lumipad—mga pekeng pasaporte, pera, mainit pa rin ang pistola mula sa shootout sa hangar, tumingin siya sa akin, matatag ang mga mata kahit na may mga anino sa ilalim ng mga ito. "Huling pagkakataon para magbago ang isip mo," mahina niyang sabi.

at suminghal: "Kero_Dixlo, sindihan mo muna ang fan sign bago mo sabihin ito." 【Classic attention to shrimpallergic】 【Light up the vermicelli club】(6 fish balls) 【Reward: katsudon_ Vermicelli Brand*1】 [Kero_Dixlo Zai shrimpallergic Live Room Opens Super Emperor] (Fish Balls)

Mga pagkain at kakainin na nakaugalian na at kasama na sa tradisyon ng mga Pilipino tuwing panahon ng Kapaskuhan. Magkakasunod na umiling si Isla. “Sinabi ko sa kanya na wala siyang dapat na ipag-alala. Per in fairness ha, maganda itong jacket mo na ito. Hindi ako super fan ng yellow pero maganda ang shade ng isang ito,” ani Isla sa kanyang nobyo. Tumawa ng mahina ang binata dahil sa sinabi niyang iyon at pagkatapos ay banayad nitong pinisil ang kanyang kamay. “Really?”

Liban doon ay hindi na ito nagkukwento pa ng kung anu-ano. Natanaw niya ang malawak na manggahan, kung saan nagkalat ang mga tauhan upang mamitas ng mangga. Dalawa sa mga ito ay humiwalay sa karamihan at sumalubong sa kanila. Si Jericho ang isa at katabi nito ang matandang lalaking halos kasinggulang lang ni Jhune. "Oh hija." Bati ng matandang lalaki kay Ayu.

marupok ako eh noh? " Bekenemen?ilibre kita? ". ngiti ko " Ehehehe oo ahhahaah ". tawa niya " Sige sige teka lang ". sabi ko at nagtipa ulit sa laptop ko

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Puro robot ang ginagamit, sina Kiel ba naman kasi ang manufacturer ng mga robot dito sa bansa at karatig bansa. Kitang-kita sa screen ang bugnot ng mukha ni Kiel, halatang kakagising lang. "Kumakain ako," Masamang tingin ang ibinungad ni Nowelle sa kaniyang asawa. "I’m craving for cake," saad naman ng nasa kabilang linya. Nakakatawa ang itsura nito, para siyang nakakaawa ngunit wala namang emosyon ang pagkakasabi nito.

Inabot ni Mariah ang basong dala niya na agad namang tinanggap ni Catalina para inumin. " Maraming salamat, Mariah. Pasensya na rin kung nakaabala ako sainyong mag-asawa, " anito nang mahimasmasan. " Naku beb, wala 'yon. Pauwi na rin kasi kami ni husband galing grocery, sakto na para kakong namumukhaan ko yung na sa gilid ng kalsada at nang makumpirma kong ikaw nga, pinalapit ko sakaniya 'yong kotse para i-approach ka, " ani Mariah saka naupo sa tabi ni Catalina. " Mukhang di ka okay, nag-away ba kayo ng asawa mo? "

Marahang hinaplos ang likuran ni Aloe nang malakas na itong umiiyak sa bisig niya. "Hindi ko akalain na matigas pala ang puso nang nag-iisang tagapagmana ng Marquez." Nang-uuyam ang tingin ang ipinukol nito sa dalaga. "Hindi na ako magtataka kung bakit hanggang ngayon ay wala ka pa ring kapares."