Makapal Novels & Stories

Carmella Muntik pa nyang malagla ang hawak na cellphone ng makita ang lalaking nakatayo sa may pintuan ng kubo. Nakakunot ang noo nitong nakatingin sa kanya. Napalunok sya habang titig na titig sa lalakeng ang buhok ay aabot sa batok na nito na may pagka wavy at magulo. Nakasuot ito ng itim ng t-shirt at maong na halos punit na sa magkabilang tuhod. Wala itong sapin sa mga paa. May hawak itong malaking baril na ginagamit sa panghuhuli ng mga ibon. Matapos nyang masuri ang kabuuan nito, bumalik ang mga mata nya sa mukha nito. Napalunok sya muli ng mapagmasdan mabuti ang gwapong mukha nito. Iniisip nya kung sino ito at bakit tila ngayon lang nya ito nakita sa San Miguel. Well, nasa dulo na ng

Mukhang may bagong problema kaming kakaharapin bukas. ****** LMCD22

This creature is so damn handsome! Napaawang ang labi niya, hindi niya lubos akalain na isang maamo at guwapong mukha ang masisilayan niya. Mala-adonis ang mukha nito, idagdag pa ang mapupulang labi nito at ang kulay berde nitong mata. Tumayo ito, siya naman ngayon ang nakatingala kay Eya. Sa taas niyang limang talampakan at dalawang pulgada, halos manliit siya sa harap nito.

Chapter 72: The Absolute Wrath ​Ang makapal at kulay berdeng usok ay dahan dahang bumabagsak mula sa malalaking air vents sa itaas ng kisame. Ang amoy nito ay parang nasusunog na kemikal at bulok na metal na mabilis na sumunog sa loob ng aking ilong at lalamunan. Sa unang paglanghap ko pa lang ay naramdaman ko na ang agarang pagkahilo at ang matinding paghapdi ng aking mga mata. Ang military grade na lason na ito ay ginawa para tunawin ang nervous system ng isang tao mula sa loob.

“Kapalit? Biglang may kapalit?” “Yes, doon mo na malalaman sa itaas kung ano ang tinutukoy kong kapalit.” Umalis na lang siya bigla. Nauna na siyang umakyat sa itaas, habang ako ay napatulala habang kumakain pa rin. Ayan na naman siya. Sigurado akong may kung ano na namang na kabaliwang tumatakbo sa utak niya. Hindi pa man ako umaakyat sa itaas ay parang alam ko na ang mangyayari.

Matikas ang mga saging na iyon at may kahabaan din na labis nakapukaw ng aking atensyon. Habang tulala at lumilipad ang aking isip nag flashback sa malikot kong utak ang eksena kung saan nakahawak ako sa isang bagay na hindi ko dapat hinahawakan. Ang bagay na yun ay gaya ng saging na ito. Mahaba, matigas at buong-buo. Wala sa aking kamalayan na kumukumpas na pala ang kamay ko kahalintulad sa ginawa ko noong ako ay nanaginip. “M-ma’am?” kabadong tanong ng kahera.

NANG maibaba ni Marikit ang tawag ay nanatili siyang nakapikit sa kanyang upuan. Mahigpit ang pagkakayakap niya sa sariling mga braso habang pilit na kinokontrol ang emosyon. Pakiramdam niya ay may kumukulong lava sa loob ng kanyang dibdib. At ang pangalan ng bulkang iyon ay Mikael Altaverde. Kung hindi lang siya isang disenteng tao, baka kanina pa niya ipinakulam ang lalaki. Sa huli ay mariin siyang huminga. Hindi siya puwedeng magpakain sa inis.

Krak! Dinurog ni Harvey ang pangalawang layer ng pagoda. "Ito ay isang bato na may psychedelic scent. Mainam na amoy ito sa loob ng maikling panahon, ngunit ang pagkakalantad sa mahabang panahon ay hahantong sa isang mental disorder. Kahit na ang kamatayan ay hindi dumating kaagad pagkatapos, ito ay hahantong sa pagkawala ng kontrol sa buong katawan ng isa."

Tanong ko sa aleng may bitbit na basket na may lamang mga sariwang gulay. "Ano iyon iho?" "May kilala po kayong Mecaela -- " Binalingan ko si Austin. "Ano nga ulit apelido ni Mika?" "Caperiña." Sagot nya at nagtanong din sa mamang nagdaan. "Mecaela Caperiña po, may kilala po kayo?" "Mecaela Caperiña?" Ulit ng ale sa tanong ko. Tumango tango naman ako.

Isang tunog ang narinig. “Sumaiyo ang kapayapaan. Sumaiyo ang kapayapaan…” Dahan-dahang ibinaba ni Alex ang kanyang nakabukas na palad, at isang malaki at walang limitasyong ginintuang katawan ang lumitaw sa kanyang likuran, eksakto kung paano lumitaw si Ksitigarbha sa mind palace. Ito ay sampung libong talampakan ang taas.