Novel & Cerita Matigas Na Ubo Ng Bata

Pinupog ko pa ito ng halik sa pisngi at pansamantalang kinarga. "Ang aga mo naman yatang gumising!" Sita sa'kin ni mom. "Oh, ikaw ba nagluto ng mga 'yan?" Tila hindi pa ito makapaniwala. "Infairnes hindi sunog ang baccon!" Nakangising dagdag pa ni mom na talagang hindi man lang bumilib saakin.

Milagros could only shake her head animatedly. "Alright, I'll be honest with you. She is a little anemic and over-fatigued. Other than that there's nothing detrimental to your wife's health." "And the baby?" he said after a few seconds. "The baby is fine. Your little guy boasted his heartbeat when I checked on him." She chuckled. Ira's forehead compressed. "How do you know it's a he?" "Pulses are typically accurate, although it may be too soon to tell," Miranda said with a bright smile.

Para hanapin ang mga bata, maya maya lang narinig ko na ang mga sigaw nila kaya agad ko itong pinuntahan. "Tre-" biglang akong napatakip ng labi ng makita ang kalaro nila, agad akong napalunok ng tignan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang nilalait niya ko, sa tingin ko lang. "Hi tita mommy?" Nangiwi ako dahil sa tinawag sakin ni toby. "Gosh you really look like mommy kasi" dagdag nito bago tumalikod.

boots to make her more cool. "Mommy!" sigaw din ng bata saka tumakbo papunta sa nanay niya nang ibinaba ko siya. "Thank goodness!" ani ng babae, saka niyakap ang bata. She's beautiful, she look kind but there's something wrong with her. She walked towards me, and I don't know what to say. "Thank you so much, Miss!" ani niya saka niyakap ako ng mahigpit.

Tanong agad ni mom Nakita kong bumuntong hininga ang doktor, "As of now, hindi pa namin masasabi unless magising sya sa comatose" Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig Comatose? "D-doc, kelan po sya magigising?" Naiiyak na sabi ni mom "Hindi pa namin sigurado kung kelan. We just need to hope for the best na sana magising sya ng maaga. Excuse me po muna" paalam nung doctor Hindi pa gaano nakakalayo ang doktor nung may humabol sa kanya na nurse. May pinakita sya dito na puting papel at binasa muna ito ng doktor. Pagkatapos ay binalikan nya kami ulit

Ang planeta kung saan may naglalarong mga bata, at nagsasayang mga matatanda. “Okay na ba ang mga gamit mo?” Napaangat ang tingin ko sa nagtanong. Pilit niyang pinipigilan ang mga luha niya. Mahina akong natawa bago itinaas ang mga braso ko, iniimbitahan siya sa isang yakap. Patalon naman siyang yumakap sa ‘kin. Muntik pa kaming natumbang dalawa. Hanggang sa nagsimula na siyang umiyak.

Ang boses nito’y basag, tila galing sa mahabang paghihirap. Isa pang babae, mas bata, marahil ay katorse anyos lamang, ay mahigpit na kumapit sa damit ni Riva. Ramdam niya ang panginginig nito, at sa loob-loob niya, isang apoy ng galit ang muling sumiklab. Gusto niyang ipagsigawan ang kasamaan ng lugar na ito, ang karumal-dumal na ginagawa sa mga batang ito.

Napahaplos ako sa leeg ko at umiling. "N-no?" "You're lying!" Ano ba? Teka nga, hindi niya ba nakikita na nasa gitna kami ng kaguluhan? There's a big horrifying monster behind us tapos eto siya... nagmamaktol na parang bata.

I am acting defying rationality and common sense here and I don't know the freaking reason. Narinig ko na nagtawanan nang marahan ang dalawang babae sa gilid pero tumigil din ng tapunan sila ng masamang tingin ng binata. "Forgive us, Your Highness. It's one of the effects of roofie but it will wear off eventually," sabi ng mas matandang babae. My brows furrowed. What are they talking about? At bakit wala akong maalala mula sa pangyayari o sa pinag gagawa ko kagabi?

Di ko kasi maintindihan kung bakit sa harap pa talaga ng bahay namin naglalaro. "May masakit ba sayo anak?" nag-aalalang tanong ng ina. Umiling ang bata at saka tinuro ang maliit na sako ng harina na nabitawan nito nang madapa or magdive sa seminto. Hehe joke lang. The mother looked at sack of flour at dahan-dahang sinundan ng tingin ang bagnos ng harina hanggang madapo ang tingiin nito sa dulo ng aking sapatos na suot.