May Ulo Y Walang Buhok の小説・ストーリー

Patungo sa kanya. Kilala niya ang pangangatawan at buhok na ngayon ay parehong basang-basa. Ang magulong nitong buhok ay nakababa at dikit sa ulo, mas lalong naharangan ang mata ng binatilyo. Nasa gitna ito ng ulan. Mabagal na pabalik-balik lang sa pwesto nito. Hindi alintana ang lamig at lakas ng hangin.

Ability-cancelling, and it’s long-lasting! Urgh, this is so frustrating! Napagulo na lang ako ng buhok sa ilalim ng hoodie ko. “Miss, huwag mo namang ganiyanin ang ulo mo! Sayang, ang ganda-ganda mo pa naman!” May tatlong lalaking nag-iinuman sa tabing-dagat. Nakakagat-labi pa ang nasa gitna habang nakatingin sa ‘kin, gross! Hindi ko na lang sila pinansin at nagpatuloy na sa paglalakad.

Halos mapatay ko siya ng malamang naroon si Mariella. "Kuya tama na..." hinang-hina na sabi niya. Maraming tubo ang nakakabit sa kanya. Namumutla ito. Wala itong buhok ni isa sa ulo. Ang sabi'y nacomatose daw ito ng paulit-ulit. Hanggang ngayon may bala pa rin ng baril na nasa ulo nito at nang subukang kunin ay nagkaroon ng kumplikasyon kaya natuluyan itong nacomatose ngunit biglang nagising ngayon.

Nagulat ako dahil basta na lang itong tumayo sa aking mukha! Pulang-pula ang malaking ulo nito, para itong manumuklaw anumang oras. Napalunok ako at pinagmasdan pang lalo ito. Parang ulo ng mushroom ang ulo nito, may biyak sa gitna at may maputing malapot. Ang katawan ay kasing laki nga ng Pringles can, ang kaibahan lang dito sa latang iyon ay may nagngangalit na mga ugat na para bang baging.

"What?" Marahan kong hinaplos ang buhok. May pagka mahaba na rin ang buhok niya at malambot pa. Pumikit ito at niyuko ang ulo. Aalisin ko na sana ang kamay pero agad niyang hinawakan at ibinalik 'yon.

Lumuhod ito upang makahara at mapantayan niya ako ng mabuti. Hindi mapagkakailang maganda ito kung wla lng ang maskara sa mukha nya. Maikli rin ang buhok niton parang paglalakeng gupit ang kulay itim nitong buhok na may kaguluhan. Hinawakan nya ang mukha ko, hinaplos nya ito na parang may pangungulila. Kita rin sa mata nito ang kalungkutan.

Todo tingin pa din ito sa repleksyon sa salamin at inaayos ang nagulo niyang buhok. Ayaw na ayaw niya na magulo ang maikli at kulot niyang buhok lalo na kung makikita siya ng maraming tao. Wala naman siyang pakielam sa babae o kahit sa magiging anak nito dahil hindi naman niya ito anak.

Puno ng pakiusap ang boses ni Barbara na wika nito kaya naman muli siyang napataas ng kilay. Muli niya itong tinitigan mula ulo hangang paa. Siguro nakapagpahinga na ito kaya medyo maaliwalas ng ang hitsura. Mahaba at kulot ang dry nitong buhok. Mahahanlintulad ito sa mga badjao na nagkalat sa abalang kalsda na namamalimos. Pero in fairness, kung talagang badjao ito, mas mataas naman ang level nito. Magandang badjao dahil maliit ang mukha tapos medyo matangos din ang ilong. Siguro, dahil sa kulot at dry ang buhok nito kaya hindi ito magandang tingnan.

Mahirap nang magkaroon ng ebidensiya ng kagagahan niya nu'ng isang gabi. Medyo gumaan na ang ulo niya dahil sa ginupit nga ito ni Fenny. Ang dating hanggang puwet niyang buhok ay hanggang kili-kili niya na lang ngayon. Hindi na lang niya pinaalam sa lola niya ang pagpagupit ng buhok.

Nasa gitna ang pagkakasabit ng buhok, kaya wala ring silbi kung puputulin iyon ngayon. Wala siyang nagawa kundi humingi ng tulong kay Kiel. Bahagya niyang binuksan ang pinto at inilabas ang ulo upang sumilip. Nang makita niyang naroon si Kiel, nakaupo sa sofa at naghihintay sa kanya, nakahinga siya ng maluwag. “What is it?” nagtatakang tanong nito. “Pwede ka bang pumasok?” nahihiyang sabi niya.