Mayor In Tagalog Novels & Stories

nagtataka na tanong ko sa kanya. “Ang hot and yummy na governor ng probinsyang ito.” sabi niya sa akin. “Governor?” tanong ko sa kanya. “Oo, ayon oh. Si Governor Adam Sebastian Dela Vega,” sagot niya sa akin sabay turo sa lalaking nakaupo sa kabilang table. “Gwapo nga siya,” sabi ko sa kanya. “He’s mine. Akin lang siya, ‘wag na siya dahil may mayor ka na,” sabi sa akin ng kaibigan ko kaya tumawa ako.

Sabi nito saka kumuha ng pandesal. "Lol, Hindi yun madaya, Ray." Napalingon na naman ito sa akin. "Talaga? Paano mo naman nasabing hindi iyon 'Madaya' ha, ate?" sabi pa niya kaya lumingon ako sa kaniya at ngumiti. "Hindi yun 'Madaya' Ray, it's not the right term for that. Hindi iyon madaya kundi 'makapal ang mukha'." Bigla kong narinig ang mahinang pagtawa niya at ang paghampas niya sa lamesa namin. "Edi wow." Sabi pa nito.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

May pulitiko, doktor, abogado, mga teachers at hindi ko inaasahan ang pinakahuling binanggit. "Now ladies and gentlemen, the last but not the least is also one of the most important person in our town. Malaki ang utang na loob ng eskwelahan na ito maging ang bayan natin sa kanilang pamilya dahil sa hindi na mabilang na tulong na naibigay nilang lahat sa atin. Please welcome, Mr. Lance Rafael Natividad Dela Vega." Sinundan ito ng palakpakan ng mga kapwa ko estudyante, mga guro, at iba pang mga panauhin.

Sabi ko. Umupo siya sa tabi ko. "Sabagay, yung Mayor nga natin mabait din eh." Sabi niya kaya napatingin ako sa kanya. "Alam mo ba ate, kanina yung Mayor pumunta dito at may binigay na limang kaban ng bigas, natakot nga ako kasi diba bampira yun. Baka mamaya s******n yung dugo ko. Pero ang sabi niya wag daw akong matakot. Di daw sya umiinom ng dugo ng tao." Kumunot ang nuo ko.

Dapat kompleto ang ebidensiyang hawak para hindi na niya mabaliktad ang sitwasyon. "Sige, Gov. Tatakbo akong mayor ng San Jose. Sabay nating pauunlarin ang bayan, maging ang buong probinsiya." Pinaningkitan ko siya ng mata. "Iririto ko sa'yo ang aking dalaga na si Brenna. Baka magkagustuhan kayo at maaari na tayong magplano ng kasal?" Pagbubukas niya ng ibang usapan.

May taong ipinagtanggol siya. May taong nagsabing... Hindi siya ang may kasalanan. Hindi na niya napigilan ang mapaluha. "Señorito..." Mahina niyang tawag. "Hmm?" "Pwede po ba..." "...humingi ng pabor?" "Ano?" "Kahit hanggang makauwi tayo ng Maynila..." "...pwede po bang..." "...huwag niyo muna akong pabayaang mag-isa?"

sambit ko bago sulyapan si Mayor. "Mayor, pwede ko na ba siyang halikan?" Hinampas ako ni Zariah dahil sa sinabi ko. "Maghintay ka," sambit ni mayor kaya napuno nang tawanan ang lugar. Hanggang sa sinabi na nga niya ang hinihintay kong linya. "You may now kiss the bride," sambit ni Mayor.

A derisive smile drew across my lips. "That's enough. Our big winners are here." The Mayor's voice, a soft command, cut through the noise. He gestured for his companions to eat. "Kumain na kayo. Pinaghandaan ito ng ating magiting na chef kaya huwag ninyong sayangin."

Pangaral naman ng Papa niya. "Opo, Papa, Mama. Mag-aasawa ako ng isang lalaki na gagalangin at rerespetuhin ako balang araw. Isang lalaki na kaya akong ipagtanggol at hindi ako sasaktan. Magiging masaya kami katulad ng pagiging masaya ng pamilya natin!" Positibong sabi ni Lana. Niyakap naman siya ng mga magulang niya nang mahigpit na mahigpit.