Sumilip ka muna rito: napansin ko na ang mga kasabihan tungkol sa pagkakaibigan ay parang mga maliit na alituntunin na paulit-ulit nating sinasambit kapag may okasyon—pero kapag pinagnilayan, malalim ang mga aral nila. Ilan sa mga paborito kong halimbawa: 'Ang tunay na kaibigan, nasusukat sa oras ng kagipitan'—simple pero totoo; yung mga taong nandiyan kapag kailangan mo sila, iyon ang maituturing na tunay. Mayroon ding 'Mas mabuti ang kaibigan kaysa kayamanan' na nagpapaalala na ang tiwala at presensya ng tao ay hindi mapapalitan ng materyal na bagay.
Madalas kong gamitin ang mga kasabihang ito sa paghimay ng sarili kong mga relasyon. Natutunan ko ring, 'Ang matagal na pagkakaibigan ay parang lumang alak'—habang tumatagal, may lalim at tamis na hindi mo agad mararamdaman sa simula. Sa huli, ang mga kasabihan ay hindi lang para pakinggan; parang mapa sila na nagsasabing paano alagaan ang pagkakaibigan: maging tapat, maging present, at huwag sukatin ang halaga ng isang kaibigan gamit ang panandaliang kapakinabangan. Tapos, kapag napapangiti ako dahil sa alaala ng isang kaibigan, alam kong gumagana pa rin ang mga araling iyon sa totoong buhay.