Ako Ay Ako Dahil Sa Aking Pamilya 소설 & 이야기

Magaganda ang kanyang mga mata, ngunit hindi ako magpapadala roon. "Alam mo bang minsan ay nagkaroon din ako ng sarili kong pamilya?" marahan niyang tanong, at napakunot-noo ako bago umiling. "Oo, mayroon. Dahil sa ama mo, wala na akong pamilya ngayon. Wala na sila, at nag-iisa na lang ako."

"Puwede naman sustentuhan na lang niya magiging anak niya kay Ms Chin. I hate Dad, Mom. B-But he still my dad and mom i want my family be complete." I may like sound selfish but i want my family be complete. I'm selfish kung dating kasi sa pamilya gusto ko kompleto nakakainggit naman kasi to the point wala akong pakielam sa baby ni Dad and Ms Chin. [Cynthia: "I want to go in states with you, Misa-chan. Can you follow me?"] h-huh? "M-Mommy alam mong may r-relasyon kami ni Sensui?" saad ko.

Sa harap ng mga reporter, ngumiti siya ng matamis at sinabing, “Wala ako dito ngayon kung wala ang suporta ng pamilya ko. Sana lagi akong maipagmalaki ng mga magulang ko at ang paboritong kapatid ng kuya ko!” Parang masusuka ako habang pinapanood ko siyang magpakasasa sa atensyon ng lahat. Ang kasiyahan niya ay nagmula sa paghihirap ko. Paano naging patas na itinulak ako ni Lily papunta sa kailaliman ng impyerno, pero tinatamasa niya ang palakpakan at paghanga ng iba? Sa mga manonood, naririnig ko ang bulungan ng mga tao. “Hindi ba kamamatay lang ng kapatid niya? Kawawa naman siya, pero kahanga-hanga pa rin siya.”

Kaya naman ay sobrang sama ng loob ng kanyang lolo kahit na inaasahan na nila iyong mangyari. "Sinabi ko rin po sa inyong hindi ko magagawa ang bagay na 'yan," wika niya, may pagmamatigas sa kanyang tono. "Wala akong pakialam kahit na hindi nila ako ituring na kamag-anak. Pero ang mga magulang ko at kapatid ko ay miyembro pa rin ng pamilyang ito. Lalong-lalo na kayo ni Lola. Kayo ang inaalala ko sa pamilyang ito."

Hindi ako makapaniwala! Hindi ko rin alam kung ilang iyak na ‘yung nagawa ko sa tuwing naiisip ko na nasa tunay na pamilya na ako. Hindi na ako pakalat-kalat sa daan at wala ng kukutya sa akin na wala akong pamilya.

Hindi nila alam na ang pinagmulan nitong pamilya ay malaki at ubod ng yaman kaya ganun mag-inarte. “Maraming salamat sa pang-unawa mo, hija…”

May balak ba siyang gawin na hindi maganda? Kung meron man, ay kong madamay ang mga kaibigan ko. Baka pati sila, ay patayin ng auntie ko at ayaw kong mangyare ‘yun. Ayaw kong maging dahilan kung bakit magiging magulang ang buhay nila nang dahil lang sa sarili kong pamilya.

Dumugtong siya, "And I'll spare your life too." "Bakit? Kasalanan ko naman to ah," depressed nitong sabi. "Paano mo nasabing kasalanan mo?" tanong niya. "Nangdahil sa akin kaya nangyari ito. Ang daming namatay rito, pati si Mama, siya na lang ang nanay ko." Lumakas pa ang hagulhol nito. "Siya iyong nagpalaki sa akin, sila ang pamilya ko. Pero napahamak sila dahil sa akin. Tangina, bakit hindi niyo na lang ako pátáyin?"

Bakit? Dahil bilang pambayad sa napakalaking utang ng aking ama sa kanilang pamilya, doon ay niyakap at tinanggap ko na ang katotohanang sa kaniya ako inilaan at iginapos ng tadhana.

This is way better than my imagination! I have a family who loves me! I have a family who appreciates me! I have a family who actually needed me! I have a family who gave me everything! Everything that I could ever ask for and wish for! Hindi ko ipagpapalit ang pamilyang ito sa kahit na ano at kahit na kanino. Hindi kahit pa nga sa sarili kong mga anak!