Ako Ay Ako Dahil Sa Aking Pamilya 소설 & 이야기

Magaganda ang kanyang mga mata, ngunit hindi ako magpapadala roon. "Alam mo bang minsan ay nagkaroon din ako ng sarili kong pamilya?" marahan niyang tanong, at napakunot-noo ako bago umiling. "Oo, mayroon. Dahil sa ama mo, wala na akong pamilya ngayon. Wala na sila, at nag-iisa na lang ako."

“Mom, Dad, Eddie, napakasaya ko na nakapunta kayo.” Sa awards podium, masayang-masaya si Lily habang itinataas niya ang kanyang trophy. Sa harap ng mga reporter, ngumiti siya ng matamis at sinabing, “Wala ako dito ngayon kung wala ang suporta ng pamilya ko. Sana lagi akong maipagmalaki ng mga magulang ko at ang paboritong kapatid ng kuya ko!”

Kaya naman ay sobrang sama ng loob ng kanyang lolo kahit na inaasahan na nila iyong mangyari. "Sinabi ko rin po sa inyong hindi ko magagawa ang bagay na 'yan," wika niya, may pagmamatigas sa kanyang tono. "Wala akong pakialam kahit na hindi nila ako ituring na kamag-anak. Pero ang mga magulang ko at kapatid ko ay miyembro pa rin ng pamilyang ito. Lalong-lalo na kayo ni Lola. Kayo ang inaalala ko sa pamilyang ito."

Hindi ako makapaniwala! Hindi ko rin alam kung ilang iyak na ‘yung nagawa ko sa tuwing naiisip ko na nasa tunay na pamilya na ako. Hindi na ako pakalat-kalat sa daan at wala ng kukutya sa akin na wala akong pamilya.

Bakit parang puro pasakit na lang ang ibinibigay niya saakin? May pamilya nga ako pero hindi ko naman naramdam ang pagmamahal ng buo at kumpletong pamilya. Binigyan nga ako ng marangyang buhay pero hindi magawang punan ng pera ang lungkot na nararamdaman ng puso ko. Hindi kayang punan ng kahit na anong materyal na bagay ang hinahanap kong pagmamahal mula sa isang pamilya.

--- --- Dahil pamilya na kami. --- --- At ang pamilya ay lugar kung saan maaari kang maging totoo. --- --- THE ARRIVAL --- At dumating ang sandaling hindi ko malilimutan. --- --- Isang iyak. --- --- Isang munting tunog. --- --- Pero sapat para baguhin ang buong mundo namin. --- --- Napaluha ako. --- --- Hindi dahil sa sakit. --- --- Kundi dahil sa saya.

Dumugtong siya, "And I'll spare your life too." "Bakit? Kasalanan ko naman to ah," depressed nitong sabi. "Paano mo nasabing kasalanan mo?" tanong niya. "Nangdahil sa akin kaya nangyari ito. Ang daming namatay rito, pati si Mama, siya na lang ang nanay ko." Lumakas pa ang hagulhol nito. "Siya iyong nagpalaki sa akin, sila ang pamilya ko. Pero napahamak sila dahil sa akin. Tangina, bakit hindi niyo na lang ako pátáyin?"

Bakit? Dahil bilang pambayad sa napakalaking utang ng aking ama sa kanilang pamilya, doon ay niyakap at tinanggap ko na ang katotohanang sa kaniya ako inilaan at iginapos ng tadhana.

This is way better than my imagination! I have a family who loves me! I have a family who appreciates me! I have a family who actually needed me! I have a family who gave me everything! Everything that I could ever ask for and wish for! Hindi ko ipagpapalit ang pamilyang ito sa kahit na ano at kahit na kanino. Hindi kahit pa nga sa sarili kong mga anak!

Pinili ko na lamang na manahimik. "Wala ako sa burol ng pamilya mo dahil nagkaroon ng emergency sa company ng Papa ko. But believe me, ginawa ko ang lahat para makauwi sa Pilipinas. Pero sadyang hindi yata ako binigyan ng pagkakataong makita ang Ate mo.