Novel & Cerita Memes Tagalog

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."

Mayabang! “Hoy, hindi porket nag jogging ako nag fefeeling mayaman na ako! Hindi ba pwedeng nag-eehersisyo lang? Saka anong sabi mo? kapag mahirap bawal ng mag jogging? May ganoon na bang batas dito sa pinas non huh, SIR? Kailan pinatupad? Hindi ata ako updated sa batas na ‘yan!” Inis na turan ko diniinan ko talaga ang salitang Sir. Nauurat ako sa pagmumukha at kayabangan ng lalaking ‘to.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Bakit ganiyan ka na agad magreaksyon? "I know na ayos na siya dahil nasa tabi ka niya." "Oh, exactly." Yumukod ako para magkapantay ang mukha namin. "Kapag wala ako rito, kawawa iyon. Saka wala akong pakialam kung may amnesia ka, ang dapat mo lang gawin, umusad sa pagiging isip bata. Nakita ko ang pangyayari no’n sa hardin, pasalamat ka, hindi kita nilalaglag."

Nang i-angat ko ang tingin sa pwesto ni Rafael ay nakatayo siya at mukhang sinusuri muli ang ginuguhit. Kunot ang kaniyang noo at halos magkasalubong ang kilay. Nagvibrate ang phone ko at si Peter iyon. Peter Chavez sent you a link. It's a social media post. It's a meme. I chuckled a bit when I saw it. Saan niya ba nanahanap ang mga meme na'to? Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang sariling matawa dahil hindi nga pala ako nag-iisa sa silid. I sent him a funny gif as a response.

Slang nitong accent na sobrang nagpapagwapo sa kaniya. "A-ahmm... y-yes I'm fine." Nauutal kong sagot sa kaniya. "Well, then. Sorry again." He smiled and leave immediately. Shuta! Ang gwapo niya pag nagsmile. Para tuloy akong estatwa sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi ako makagalaw. Sobrang lakas ng tama niya sa akin. Kopedo ang talim ng pana mo, hah! Naalala ko tuloy 'yung naging panaginip ko tungkol sa kaniya.

sabi ni Rei. "Tita Ayla, I'm sorry pero all of the pasa and scars of Gab back then were from me," ani Rei na nagpeace sign pa kay Mama at ngumuso, nagpapaawa. Nilingon ko si Mama na ngumiti lang sa kaniya. Alam naman ni Mama ang lahat dahil wala akong inililihim sa kaniya. "Happiest birthday, Gab! We'll make our dreams come true!" Dugtong nito.

CHE-CHE POV (AFTER 10 YEARS) “CHEMMARY PELIPA–RODRIGUEZ, C*M LAUDE!” Isang masigabong palakpakan ang naririnig ko mula sa mga tao sa paligid. Kaliwa't-kanan na pagbati mula sa kapwa ko mag-aaral.

Pinitik ko ang ilong nito habang humihikbi. "Ano'ng tinitingin-tingin mo? Do I look pity to you na kung makatitig ka parang kawawa ako? Masaya kaya ako. Eh ikaw ba masaya?" Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. "Siyempre masaya ka! Kasama mo na ang pinakamamahal mo. Nagawa mo nga ang magmakaawa dati 'di ba? Pero ikaw ba? Naawa ka ba sa akin?" Humihikbi ko pang saad na muling pinitik ang ilong ng stuff na baboy.