روايات وقصص ضمن Memories In Tagalog

tanong ng mommy niya. "Minsan, akala niyo, normal lang ito, pero madalas, ang sintomas ng dementia ay memory loss ,difficulty concentrating, finding it hard to carry out familiar daily tasks, such as getting confused over the correct change when shopping, struggling to follow a conversation or find the right word, being confused about time and place, mood changes. yan ang mga common na sintomas. Parang normal lang sa tao, pero sa tulad nilang nasa edad na, indikasyon na yan ng isang sakit."

ngiting tango niya " Ingat anak! ". ngiting sabi ni Mama " Akala mo naman talaga pupunta sa malayong Lugar...ang dami ng gamit mo..parang hindi kana babalik sa bahay niyo ". salita ng driver ko este ni Dan Syempre diba kapag ikakasal ka..doon kana titira sa bahay ng lalaking mapapangasawa mo? " Psh...malay natin diba?at syempre nakakahiya naman sayo..tas baka magalit ka nanaman kapag sinuot ko yung jogging pants at t-shirt mo ". taray ko sakanya

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

Simple but memorable. “Sana hindi lang ito ang una at huli na magkasama tayong dalawa.” Saad ko habang nakatingin sa baba, kita ko naman sa gilid ng mata ko ang paglingon niya sa akin. “Mauulit ito at sana mahintay mo ako sa araw na iyun.” Ako naman ngayon ang napatingin sa kaniya, para bang double meaning sa akin ang mga sinabi niya. Ipinilig ko na lamang ang aking ulo dahil kung ano-ano ang iniisip ko. Nginitian niya naman ako at ganun din ako sa kaniya. That smiles, naaadik ako jan.

Tila hindi ito natutuwa sa nalaman. Her eyes suddenly turned cold. "You're wrong! Hindi na'ko buo, I lost my memory, I lost Da—" She bit it back like it's wrong to say it, she just nod and immediately pick her things up. "I almost forgot, may klase pa ako sa kabilang building. Gotta go!"

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Nako naman "Stop touching me Honey..I'm not sick or what"Kalmadong Saad ni Mama na mas Lalo kung kinagulat ..Sh*ta kanina pa to siya English ng English sa pagkaka-alam ko ay hindi ito masyadong marunong mag English dahil hanggang Elementarya lang daw siya nong siyay nag aaral dahil nga sa kahirapan pero hito siya parang Isang professional kung magsalita ng English,and may accent pa ...My god Nanay ko ba ito "Mama may amnesia kaba? Nakalimutan mo kase atang mahirap Tayo eh"Saad ko kay Mama at tiningnan siya ng seryoso habang naka pamaywang...

tuwa niyang sabi. Bulkang Mayon? Bakit parang familiar saakin? Natigilan ako’t napapikit ng biglang may nag flash na memory sa utak ko. “Mama? Papa? Andito po ako ulit sa tapat ng mayon. Sana pinapanood niyo ako kung nasaan ‘man kayo.”

"Gano'n pala kami?" Napayuko ako. Little by little, my memories were returning. Mga pira-pirasong alaala. Mga ngiti. Mga pag-aaway. Mga tingin. Mga pangakong hindi ko na maalala nang buo. Pero kakaiba. Kahit hindi ko pa naibabalik ang lahat ng alaala ko... Ang puso ko ay tila sigurado pa rin sa kanya. Hindi ko maipaliwanag.