Memories In Tagalog Romane & Geschichten

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Pagkukwento niya sa pagitan ng pagkain “Ganon ba? Parang ang saya ng memories nating iyon sayang dahil hindi ko maalala. ” Sagot nito sa nanghihinayang na tinig “Actually hon hindi gaanong maganda ang memories natin duon kaya mas mabuting hindi mo nalang maalala. Ahh manong heto po ang bayad keep the chance napo.” “Salamat po Ma'am.” Nakangiting sagot ng vendor

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

Agad akong napabangon ng makita si Mommy dito sa loob ng kwarto ko. Umaga na pala... "You look so happy kanina, ano ba ang napanaginipan mo?" Tanong ni Mommy sakin habang inaayos yong mga gamit ko sa school. "Nothing." Mabilis kong sagot. It's just a dream...? No, it's not a dream. You should called it memory Terence! 'Sh*t! What are you thinking Terrence!! Damn, forget her Terrence okay! Two years have past, you should already forget about her!' Paulit-ulit kong saad sa isip ko.

She held my hands and pulled me into a tight embrace while hushing me na parang batang inaalo ng kanyang ina. "hushhhh tama na Shan everything is going to be fine hmmm.. let's just wait that her memories will get back the soonest.....have faith in her, maaaring nakalimutan ka ng utak niya but her heart i know for sure it will beat as it used to be beating whenever you are around her and sooner she will notice it... trust me hmmm.. her heart would remember you in no time"

Parang kanina ay puno ng sakit at napakaraming nasa isip. "Medyo, eh. Na-miss ko maglangoy sa isla na ito! Iba pa rin dito sa Pilipinas! ang dami rin kasing..." iginala niya ang mga mata, ngumiti siya pero nakita ko ang kalungkutan. "Iba ang mga memories dito. That's what makes this place more special." Memories... mga alaala... sa kanila kaya ni Errol?

Akala ko pa naman sila ang maglalayo sa akin sa lalaking ito. “Naisip ko lang kasi–based na rin sa mga napapanood ko na may katulad na case sa amnesia na mayroon ka ngayon–makakatulong sa pagbalik ng alaala mo kung babalikan mo rin iyong mga lugar na dati ay pinupuntahan mo. And I think, most of the memories that you forgotten were the memories happened on our school,” paliwanag pa niya sa akin na ikinasalubong naman ng kilay ko.

CHAPTER 6 MAHINANG hampas ng alon na nagsisilbing musika sa aking tainga ang sumalubong sa akin bawat umaga. Mag-iisang linggo na rin simula nang ipinahatid ako ni papa rito at hindi ko pinagsisisihan ang naging desisyon. Maliit lang ang isla Mirabel at madalas ay napag-iiwanan ng panahon. Lumuluwas ako sa sentro ng bayan kapag magpapa-check up o ‘di kaya’y bumili ng mga kailangan sa bahay.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

Oyy bess halika nga dito, seryoso kaba o baka tulog kapa "hindi ako tulog noh, sa mga sinabe ni ate faye gising na gising nako. "e saan kanaman kukuha ng pera ang laking halaga non. "meron akong ipon sa bangko, iniipon ko yun para sa pangbayad ng hospital bill ni mama, pero mukang magagastos ko muna kesa naman mawala tong bahay nato ito na ngalang yung memories ko kay mama mawawala pa. buti nalang talaga mabait ang hospital sa amen.