Mga Pangarap Mga Nobela at Kwento

Tumango ito, “Sobra pa sa sarili ko. Kaya nga iniwanan ko lahat ng pangarap ko, alang-alang saiyo.” Napakurap-kurap si Debbie, “Hindi ko gugustuhing talikuran mo ang mga pangarap mo para lang sa akin. Go ahead, bumalik ka na kung nasaan ka man at wag mo akong alalahanin. . .tuparin mo ang mga pangarap mo.” “Paano kung sabihin ko saiyong ikaw na ngayon ang pangarap ko?”

ang tanong pa nito saka nilapitan ang mahabang antique wooden cabinet kung saan nakapatong ang maraming picture frames nila ng kaniyang kinikilalang ina. "Oo, iyon ang talagang pangarap ko. Pero hindi naman lahat ng pangarap nabibigyan ng pagkakataon na matupad. Madalas ang mga pangarap nananatili na hanggang doon nalang, lalo na kung imposible at huli na ang lahat," ang makahulugan niyang sabi saka mapait na ngumiti. Noon dinampot ni Erikang isang maliit na frame kung saan nakalagay angpicture

Napahawak ako rito at napatitig sa kawalan. Napatanong tuloy ako sa sarili ko. Gaano na ba katagal simula nang huli akong umiyak? So sobrang tagal ay halos nakalimutan ko na ang pakiramdam na iyon. Ganito ba ang pakiramdam ng mawalan ng isang taong malapit sa iyo? Parang paulit-ulit na tinutusok at pinipiga ang puso mo. "N-Napakarami naming pangarap dalawa. Ang dami naming plano na hindi na namin magagawa. A-Ang daming bagay na gusto naming gawin nang magkasama. P-Pero..."

mariin na sabi ng kaniyang ama habang seryoso ang mukha nitong nakatingin sa kaniya. Kumuyom ang kaniyang kamao habang nagtangis ang kaniyang bagang sa inis na nararamdaman niya. Bakit ba siya pinipilit ng mga ito na magkaroon agad ng anak ngayong bata pa siya? Hindi pa naman siya ganoon katanda. Wala pa sa isip niya ang matali. Gusto niya pang magpakasaya. Gusto niya pa ng maraming babae. Gusto niya na sarili lang ang iniintindi niya.

pangaasar ni Ash. "Ha? Wala, naguupdate lang ako nagulat ako sayo." inosenteng sagot ko. Nagtipa ako sa laptop ko ng update para sa next chapter ng story ko. Halos lahat ng pangarap ko sa buhay itinuon ko sa pag susulat. Isinulat ko ang ibang bagay na gusto kong matupad sa mga librong sinusulat ko. Katulad nga ng sabi ko, kung hindi ko kayang tuparin ang pangarap ko sa mundong ito. Well, bakit hindi sa sariling mundo ko.

Hanggat kaya natin silang buhayin, hanggat kaya nating punuin ng pagmamahal ang mundong gagawan natin, hindi tayo titigil. Saglit akong napapikit, pinipigilan ang pagbalik ng luha. Sa gitna ng lahat ng takot at kawalan ng kasiguraduhan, may isang bagay pa rin akong pinanghahawakan, ang mga pangarap na hindi pa namin natutupad. Ang mga planong nakabitin. Ang hinaharap na ayokong maniwalang mawawala na lang nang ganoon.

Habang nakatayo at naghihintay sila sa gitna ng ulanan ay inabala na lang niya ang sarili sa pangangarap ng gising para hindi gaanong matuon ang pansin sa ginaw na nararamdaman at hinayaang maglakbay ang isip sa kanyang sariling mundo. Naputol lang kanyang pangangarap nang makarinig ng mga ingay at doon lang niya namalayang nag-uunahan na ang mga naroon sa paglapit sa sasakyang hindi pa man nagagawang huminto ay kanya-kanyang sampa na ang ilang kalalakihan at kasama na doon ang tatay niyang panay ang kaway sa kanila na bilisan.

May halong desperasyon, kabaliwan, at matinding pagkamuhi. "Hindi ko hahayaang mananalo na naman kayo." Bahagya kong ikiniling ang ulo ko habang kalmado ko siyang pinagmamasdan. "Ano naman ang makukuha mo kung maaachieve mo ngang gawin ang lahat ng gusto mo? Pera o pamumuno sa buong mundo? Kung ganoon lang din naman ang pangarap mo ay sana tumakbo ka na lang bilang president at gumawa ka na lang ng kabutihan sa buong mundo."

Hindi ko akalain na ganon kabilis lumipas ang bawat mga araw na hindi natin namamalayan na ang dating ating pinapangarap lamang ay ating makakamtan. Katulad na lang nang pangarap kong magkaroon ng masayang pamilya na kasama ang unang lalaking minahal ko, sa kasamaang palad ito'y hindi nangyari. May mga pagkakataon na dumarating sa ating buhay na akala natin ay siya na, pero hindi pala at mali pala tayo doon.

"Hindi ko pa nasasabi kung anong pinili ko sa kaniya but I already made a decision even before she asked me." "That decision," humiwalay siya sa pagkakayakap at nag-aalalang tumingin sa akin. "What is it?" I gave him a half-smile. "I'll leave." "Are you sure?" he asked. I nodded. "I'm a hundred percent sure. Masiyadong mahalaga sa akin ang pangarap ko, Markus. You told me this before. You said that I shouldn't stop dreaming until I reached my dreams because sky is the limit. Pero I also realized na hindi lang pala ako dapat mangarap. Instead of just dreaming for it to happen, I should do something to make it happen,"