Mga Patak Ng Luha Novels & Stories

Doon, ang kanyang mahinang katawan ay dahan-dahang dumulas mula sa pinto hanggang sa lumapat sa sahig. Umaagos ang luha sa kanyang mukha, ibinaon niya ang kanyang mukha sa kanyang mga tuhod at hindi na napigilan pa ang kanyang damdamin tumulo ang kanyang mga luha na parang pampang na nasira at bumigay sa daluyong.

Pati ang katawan ng pintuan ay malapit ng mabutas. Habang si Erza naman ay panay na ang pag patak ng mga luha mula sa kanyang mga mata. Hindi na n'ya alam kung ano ang uunahin n'yang maramdam na nagtatalo ngayon sa kanyang pagkatao.

Paanong nangyari ito? Paminsan-minsang kinakaladkad ni Luna ang mga paa patungo sa basurahan. Habang papalapit siya, mas nahihirapan siyang pigilan ang kanyang mga luha, at mas mabagal ang kanyang mga hakbang. Sa wakas, nakita niya ang maliit na bungkos ng tela sa loob ng basurahan. Tumulo ang luha sa kanyang mukha.

Unti-unting nanlalabo ang aking mga mata dahil sa walang katapusan na pagbuhos ng luha ko. Kasabay ng pag-bagsak ko sa lupa ay ang huling patak ng aking luha... Ang luha ko na punong-puno ng pag-sisisi at pangungulila, mapait akong napangiti habang inaalala ko ang mga mukha ng mga taong nag-mamahal sa akin mga taong kahit kailan hindi ako papabayaan o ipahamak man lang... ••••••••••••••••••••••••0••••••••••••••••••••••••••

Unti-unti kong naramdaman ang matinding pagkirot ng puso ko na parang bang winawasak ito, kasunod nang pagpatak ng luha ko sa mata. Luha na puno ng lungkot. Luha na puno ng sakit. Luha na puno ng pagsisisi. “Paalam, Miana.”

Nanatili akong nakapikit pero ang mga luha ko ay patuloy sa pagtulo at tumama na lamang ito sa unan. F*CK!

Ang kanyang mga mata’y nakatingala sa kisame—malabo, nababalot ng luha—hanggang sa unti-unti na itong natatakpan ng tubig. Ang bawat patak ng luha’y humahalo sa agos, lumulutang, tila ba nagsasanib sa kalungkutan na pilit niyang tinatakas. Ang mga tinig ng kanyang ama at ina, paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang pandinig, mas lalong lumalakas habang lumulubog siya: “Mas mabuti pang mawala ka sa mundong ito kaysa sirain mo ang pangalan natin!!”

Nag-uunahan lamang sa pagpatak ang mga luha ko. Sobra akong nasaktan ng mga salitang binitiwan ni Lucas. Napahikbi ako sa pag-iyak at napahagulgol. Nasasaktan ako!

Biglang tumulo ang luha ni Andrea. Lumabas ang mga salitang iyon kasabay ng kanyang paghikbi. Nanginig ang kanyang mga balikat. Nanginginig ang kanyang mga kamay. Naghahalo ang kanyang mga luha at ang tubig-ulan na tumutulo pa rin mula sa kanyang buhok. Buong gabi niya iyong kinimkim. At ngayon, sabay-sabay na iyong lumalabas.

Lumukob ang lungkot sa kanyang puso. Pagkaraan ng ilang sandali, may luhang umagos mula sa kanyang mga mata, patungo sa kulat0y gray niyang pantalon. Bahagyang nabasa ang parteng iyon ng kanyang suot. Bakat ang oatak ng luha na hindi na niya masabi kung kailan niya huling nailabas.. Sa loob ng mahabng panahon, muli siyang umiyak.