Mga Patak Ng Luha นิยาย & เรื่องราว

Marahil ay nakita ang pamumula ng kaniyang pisngi sa sobrang inis at luhang namuo sa kaniyang mga mata— Wait, what? Luha? Doon lang din niya napansing nanlalabo na pala ang kaniyang mga mata sanhi ng mga namuong luha. Mga luhang sa pagkurap niya’y nagsibagsakan na. Nagtaka siya. Why was she over-emotional this time? At bakit hindi lang inis ang naramdaman niya sa mga sandaling iyon? What was that? Hindi galit.

Maingat niyang nilapag ang dalaga sa kama at humugot ng malalim na hininga. Pikit na ang mga mata nito at mukhang tulog na. Tinitigan niya ito nang mabuti at ang una niyang napansin ay ang pamamaga ng mga mat anito na parang buong araw umiiyak. And speaking of crying, kita niya ang pagtulo ng luha sa pisngi nito.

At kasabay ng pagbagsak ng aking mga luha ay ang pagbagsak ng isang butil ng tubig mula sa kalangitan. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa bumuhos ito nang malakas. It wasn’t comforting; it was rough and urgent. Hindi ito ang klase ng ulan na patahanin at aaluin ka, kundi klase ito ng ulan na magtutulak sa ’yo na ilabas ang lahat ng sakit at hinanakit na matagal nang nakatambak.

Hawak ang kapirasong tela mula sa nagkalasog-lasog niyang damit kagabi dahil sa parusa ng ina, ay tinuyo niya ang masaganang mga luha. Tumigil na siya sa kanyang pag-iyak at dahan-dahan na hinubad ang mga suot niyang damit. Ingat na ingat na hindi magalaw ang mga pasang natamo niya kagabi galing sa palo ng kanyang ina. Kinuha niya sa may paanan ng kama ang maliit na baldeng inihanda niya kanina upang ilinis sa kanyang mga pasa. Habang pinapahiran ng maligamgam na tubig ang nananakit na balat at mumunting mga kalmot ay nagsimula na namang maglandas ang kanyang mga luha. Hindi mapigilan ng dalaga na tanungin ang kanyang sarili kung bakit gano’n na lamang siya kung tratuhin ng kanyang ina. Hind

Kahit sa kaniyang pagtulog, ang kaniyang mga kilay ay nanatiling magkakasalubong habang ang mga tahimik na luha ay umaagos sa kaniyang mga pisngi. Nakabalot sa ilalim ng kumot, mukha siyang nakatutunaw ng pusong payat. May isang mapagpalang buntong-hininga, kinuha ni Lucien ang isang tissue at banayad na pinunasan ang mga luha nito. Ngunit patuloy ang mga ito sa paglaglag, nang sunod-sunod, na tila mga perlas na nadudulas mula sa isang naputol na kuwintas.

Ang bawat patak ng aking luha ay hindi na tanda ng kahinaan, kundi ng nagbabagang poot na unti-unting lumalamon sa natitira kong takot. Kung tingin nila ay isa akong laruan na pede nilang hilingin at hubaran kahit kailan nila gusto, nagkakamali sila. Hindi ko ibibigay kay Fatima ang kaluguran na hinahanap niya.

"Hawak kita." Pinunasan niya ang luha ni Harlyz at marahang inayos ang buhok nito. Masakit makita siyang ganito. Bakit parang dinudurog ang puso niya sa tuwing nakikita niyang nahihirapan si Harlyz? Mahinang umiyak si Harlyz sa kanyang dibdib. At ramdam ni Raven ang bawat luha nito. Bawat panginginig ng katawan niya.

Yumuko ako at hinayaan ang mga luha na malayang pumatak sa aming magkakapit na kamay. Ang bawat patak ay mainit, isang tahimik na saksi sa anim na taong galit na ngayon ay natutunaw na dahil sa matinding takot na mawala siya. “Akala ko... akala ko kinuha ka na naman sa akin nang hindi ko man lang nasasabi sa’yo ag tunay kong nararamdaman, na sa kabila ng lahat ng galit ko….”

Pilit man niya itong kalimutan ay kusa itong bumabalik sa tuwing ipipikit niya ang kaniyang mga mata. Hindi naglaon ay unti-unti na ring binalot ng pamilyar na kadiliman ang kaniyang sistema dahil sa labis na pagod. Kasabay nang paghulagpos ng kaniyang diwa ay siya namang pagtulo ng kaniyang mga luha. Luha para sa nawalang pag-ibig Luha para sa napipintong pagkitil sa kaniyang kalaayan. Luha para sa naghihirap niyang damdamin. I miss you so much.

We are crossing the damn line! Nang maghiwalay ang labi namin ay kitang kita ko ang pamumungay ng mga mata niya kasabay nun ang pagtulo ng mga luha ko. Hindi naman niya mahahalata dahil sumasalo ito sa tubig dagat.