Mga Patak Ng Luha Novels & Stories

Bawat patak ng luha niya ay kumikinang at dumeretso ito sa balikat ng bato. Nakapikit ang mata ng dalaga habang patuloy ang agos ng kanyang luha. At dahil nalulunod siya sa sakit na nararamdaman ng kanyang puso, nag-iwan ng marka sa bato ang luha niyang pumatak dito. Nagmistulang maliliit na ilaw ang kanyang luha na pumatak sa kung saang parte ng bato. Unti-unting nagliwanag ang maliliit na marka ng kanyang luha na naging dahilan para maidilat niya ang kanyang mga mata.

Pati ang tungki ng kanyang ilong ay namumula na rin at patuloy na bumabagsak ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Walang pasabi na kaagad tumakbo si Lyca ng mabilis dahil alam niyang kailangan niyang itago ang kanyang mga luha. Ayaw niyang makita ni Andrei ang itsura niya na ganito at kaawa-awa.

Hindi matigil sa pagpatak ang kanyang luha sa sitwasyon ni Nenita. Puno ng putik ang katawan, pati ang damit nito ay naghao ang sariling dugo at putik. Sa kanyang nanginginig na kamay marahan niyang inangat ang pulso ni Nenita na may sugat. Napahagulgol siyang muli ng makita ang maraming sugat doon. May maliit, may malaking hiwa at malalim.

Pareho silang umiiyak, mga luha ng pagkagulat, pagkalungkot, at pagkakita muli sa isa't isa matapos ang mga taon ng paghahanap. Habang mahigpit silang magkayakap, unti-unting dumilim ang kalangitan. Mabigat ang hangin, at nagsimulang pumatak ang ulan, malalaking butil, parang luha ng langit na bumabagsak sa marmol ng mga puntod. At sa ilalim ng dumadagundong na ulap, walang kamalay-malay ang lahat na

Marahas na pinahid nya ang luha saka pinaandar ang makina at pinaharurut ang kotse. Alas-dyes na ng gabi... mabilis lang cya makakarating ng Pampanga dahil walang traffic. Matulin ang pagpapatakbo nya ng sasakyan. Medyo nanlalabo ang mga mata nya dahil sa mga luha na lumalabas sa mata nya... mahirap pala pigilin ang luha kung sobrang bigat na ang nararamdaman. Sa kamalas-malasan naman ay umulan pa. Mukhang nakikisabay ang langit sa pag-iyak nya... lalo cyang nalungkot.

pagmamakaawa niya na may luha sa mga mata. Nakakailang tingnan siya na may luha sa mga mata. Namumula at nanlambot ang mukha niya. Ito ay isang tingin na hindi ko pa siya nakitang diretso sa akin. Laging nakabusangot ang mukha niya. Palagi niya akong tinitingnan nang may malamig na pagwawalang-bahala na partikular na naka-target sa akin.

Bago pa man bumagsak ang mga luha niya sa harapan ng matanda ay nakayuko na siya. Isa, dalawa, tatlo... apat. Binilang niya ang mga butil ng luha na bumagsak sa makintab na sahig ng mansion. Inalis niya ang kaniyang kanang kamay mula sa likuran niya at ginamit niya ang gilid ng hintuturo niya upang alisin ang kaniyang luha.

Pagtalikod pa lamang niya ay nag-unahan na ring pumatak ang luha niya. Napakasakit. Hinayaan niyang tumulo ang luha ng pagpapaubaya at pagpapalaya.

At habang nakaupo ako, ang tubig na nagmumula sa shower ay nagmistulang ulan dahil malakas na tumatama ito sa balat ko ang bawat patak. Hinayaan kong malakas ang pagbagsak ng tubig mula sa shower. Hinayaan kong malakas ang pagbagsak nito dahil gusto ko ang sakit ng bawat patak nito. Dahil kahit sa patak man lang ng tubig, maging manhid ako. Maging manhid ako sa ginawa sa akin ni Locke!

Tears "Fiel, let me explain…" Dire-diretso akong humakbang Palayo at halos maging takbo ang bawat yapak ko. Mariin kong pinalis ang patuloy na tumatakas na luha sa mga mata habang nagsasalita siya. May kailangan pa ba siyang ipaliwanag? Kita-kita ng dalawa kong mata ang lahat. Saksi ang ako kung paanong magkalapat ang labi nila.