Mga Patak Ng Luha นิยาย & เรื่องราว

bulong ni Mirasol, ang mga mata’y tinatabunan ng mga luha, ngunit ang ngiti sa kanyang labi ay tila nagsisilbing ilaw sa madilim niyang daan. Habang patuloy ang kanyang paglakad, naramdaman niyang ang mga luha na tumutulo mula sa kanyang mga mata ay hindi na luha ng sakit, kundi luha ng paglaya. Isa itong paglimos ng kalayaan mula sa mga tanikala ng nakaraan. Tinutulungan siya ng mga luha upang maghilom, upang matutong mag-move on at tanggapin na ang pagmamahal ay hindi palaging magiging ayon sa ating plano.

Marahas kong pinunasan ang mga luhang pumapatak. 'Ngina, malulusaw make-up ko nito.' Patuloy parin ako sa pagpunas ng aking mga luha habang patuloy ako sa paglalakad, bahala na kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Hindi pa ako nagtatagal sa paglakad ay may yumakap na sa akin mula sa likuran. Mas napahikbi ako nang malanghap ko ang pamilyar niyang pabango.

Ang dalawang hiwa ay isang malaking kaibahan sa kanyang magandang balat. Patuloy na umaagos ang dugo mula sa mga sugat, na nagpapakulay ng pula sa kanyang leeg. Naging malabo ang kanyang paningin kasabay ng pagtulo ng mala-kristal na luha sa gilid ng kanyang mga mata, bumabagsak at humahalo sa kanyang dugo.

nalilito at pumipiyok na sabi ng dalaga habang panay pa rin ang patak ng luha. Mabuti na lang at doon sila dumaan sa hindi matao. At sakto ring wala masyadong tao ng ganitong oras. Dinukot ni Arah ang panyo sa kanyang bulsa at pinahid ang luha.

reklamo ko kasabay nang pagpatak ng luha ko. Halo-halo ang nararamdaman ko, sakit, hapdi, kirot, oo, lahat ng klaseng sakit ay damang-dama ko, kaya ang ginawa ni Miro, sa labas ng pukë ko, hinimas-himas o parang kino-comport ng kamay niya ang pisngi ng pagkababaë ko.

mapait kong turan na nagpahid ng luha. Akmang tatalikod na ako nang hiklatin ako nito sa braso. Hindi ko tuloy maitago ang pagragasa ng luha ko at ang sakit na nakalarawan sa mga mata ko. Natigilan ito na lumuwag ang pagkakahawak sa braso ko. Napalunok itong nag-iwas ng tingin sa mga mata kong luhaan na puno ng hinagpis. "Five million."

tugon ni Aling Perla at saka siya tumawa, kaya bahagyang natawa na rin ako. "Hija, hindi ko man alam ang pinagdadaanan mo ngayon, pero ang gusto ko lamang sabihin ay ayos lamang ang umiyak. Walang mali sa pag-iyak, walang mali sa pagiging malungkot. Ay lahat naman ng tao ay nararanasan iyan, hindi ka nag-iisa, hindi ka naiiba, pero tatandaan mo na pagkatapos ng bawat patak ng iyong luha, punasan mo ito, tumayo ka at muling lumaban. Ang mga luha ay parte lamang ng ating karanasan bilang tao, hindi nito sinasabi ang ating pagkatao," mahabang sambit ni Aling Perla na hindi ko naman inasahan.

Pahayag ko na tigmak sa luha ang mga mata. Unti-unting tumayo ang kaniyang Lola at parang nagsisisi dahil sa nabiglang reaksiyon. Nasilip niya ang bahagyang paninilim ng mga mata nito. Nakaamba ang pagpatak ng mga butil ng luha na biglang naipon sa gilid ng mga mata nito.

“Ano ba ang ginagawa ko? Ano ba ang ginagawa ko para sa inyo?” Ang katawan ni Pia ay bumagsak sa sahig, ang mga tuhod ay tumama sa mga pira-piraso ng baso, na nagdulot ng maliit na sugat, ngunit hindi niya ito napansin. Ang sakit sa balat ay hindi kasing tindi ng sugat sa kanyang puso. Ang mga luha ay tumulo nang walang tigil, ang mukha ay basang-basa, ang pawis at luha ay magkasalubong. Sa kanyang isipan, ang mga alaala ay nagsimulang magbalik, sabay-sabay na dumating tulad ng isang baha na pumapawi sa lahat ng hadlang.

Tatlong patak ng luha ang nahulog sa harap ko habang nag-iisip na ako kung ano ang gagawin ko. …