Sirens Novels & Stories

“Khier!” Ang tanging natira sa lalamunan ni Wenshie ay isang paos at basag na tili na agad ding nilamon ng nakatutulig na ugong ng sirena. Ang kanyang mga palad ay nakadikit pa rin sa makapal at malamig na bulletproof glass ng shutter, ngunit wala na siyang makita kundi ang makapal at itim na usok na unti-unting pumupuno sa kabilang bahagi ng salamin.

Marahas na pinahiran ko iyon. Damn! This is too much. I hate this familar pain. Ganito na lang ba lagi ang mararamdaman ko sa tuwing magtatagpo ang landas namin? Ayoko nang nasasaktan ako. Pagod na akong umiyak sa totoo lang. Kailan ba ito matatapos? "Hera, look out!" narinig kong sigaw ni Orson sa aking pangalan. Ngunit huli na nang mapansin ko ang isang sasakyan na pa-zigzag ang takbo. What the!

Sabi niya kaya binigay niya ang isang botelya na kulay brown saka ito binuksan. "This is the special ointment that hail in our village in Scotland this is efective in all type of itchy." Sabi niya kaya tumango ako saka niya ito mabini na pinahid sa akin. "I will kill that woman if i want Serene but he is the mother of your husband so i will spare her." Seryoso niya na turan kaya medyo kinabahan ako. "Okay na ako salamat sa inyo." Sabi ko sa kanila kaya napatango lang silang dalawa.

Mula sa dambuhalang barko, isang boses ng isang lalaki ang umalingawngaw, mas malalim at mas makapangyarihan kaysa kay Silas o Cyrus. "Alistair Thorne. Serein Beaumont. Ang inyong ginawa ay isang krimen laban sa cosmic order. Ipinanganak niyo ang virus na wawasak sa mundong ito." Pinalibutan ang buong isla ng milyong-milyong Level 6 Sentinels—mga makinang may hawak na mga kalasag na gawa sa purong antimatter.

Ang higpit pa ng hawak ko sa burger ko kasi baka mabitawan ko sa dami ng mga katawan na kailangan naming lusutan. Sa sobrang lakas bg music, napapangiwi na ako nang sabayan pa ni Venice na sigaw na rin nang sigaw sa pagkanta kasi paborito niyang banda ang Paramore. Si Cora naman ay hawak ni Jacinth at todo protekta sa kaniya para hindi matamaan ng mga walang pakundangan na mga party people.

Humagulgol sa pag iyak ang dalawa habang magkayakap. "Mahal na mahal ko kayo inay." Sabi ni Erin sa kanyang ina. "Mahal na mahal din kita anak. Patawarin mo si nanay dahil sa mga nangyari." "Huwag mo ng isipin iyon 'nay. Ang mahalaga ay nakatakas na tayo kay tatay Iryong." Magkayakap na nakaupo ang mag ina ng biglang tumunog ang sirena sa loob ng barko. Nagkagulo ang mga tao.

Inaarok ko kung seryoso ba siya sa sinasabi niya pero nang mapansin ko na mukhang hindi naman siya nagbibiro malakas akong natawa. "Kidding? Sirena? As in mermaid in english?" tawang-tawa kong bigkas. Hindi ko akalain na may pagka-joker din pala itong kapatid ko. Sa dinami-dami pa talagang pwedeng huntingin, sirena pa talaga na malabong nag-eexist sa mundo ito.

Flashback Year 1959 "Senyorita Maria! Nasaan ka ba?" Tawag ni Terry kay Maria, nagtatakbo na naman kasi ito paakyat sa taas, kagagaling lang nila galing sa bayan, sumama si Maria sa kanilang mamili ng mga kakailanganin dito sa Mansyon.

‎Sunod-sunod ang tunog ng sirena— matinis, nakakabingi, parang babala ng isang bagay na hindi mapigilan. ‎“Anong nangyayari?!” sigaw ni Mariel. ‎Biglang tumayo si Craig— kahit halatang nanghihina pa ang katawan. ‎“Hindi ‘to normal system alert…” madiin niyang sabi. ‎Sa labas— nagkakagulo ang mga private police. ‎“Sir! We’re losing control of the security feed!” “CCTV down!” “Motion sensors glitching!” ‎Biglang—

Panonoorin ko to mamaya. message again. Keane: I said it's hella dangerous, Solace. Off my phone now. Why is it dangerous. Anong meron bakit dangerous palagi ang masasabi niya. Binibigay bigay niya sa akin ang phone niya tapos wala man lang instruction na ibinigay. Bahala ka sa buhay mo Chase basta pupunta ako mamaya sa lintik na Underground battle nayan. Lalaban ako.