Missed You Big Time Meaning Novels & Stories

which is two weeks from now on. “Really? Why?” takang tanong ni Timothy. Napairap naman ako sa kanya, “Duh, babakasyon siyempre. Parang ayaw mo na akong pauwiin ng Pinas,” taas kilay kong saad sa kanya. Tumawa si Timothy tsaka ako niyakap. “I’ve missed you,” he said as he planted a kiss on forehead. “Sure you do,” I said as I grabbed his neck to pull him closer to me.

“Tell me, what happened?” “Well, I… I actually wanted to surprise you, pero nastranded ang kotse sa putikan. At wala ding signal dito kaya hindi kita matawagan.” sagot ko at isinampay sa katawan ko ang towel niya, para takpan ang katawan ko sa nang-aakit niyang mga titig. “I’m sorry kung…” “Oh, you don’t have to say sorry. You know I really love surprises.” Missy said as she reached out and touched my chest. “I miss you, Norman. Thank you for coming here to visit me.”

Habang nasa biyahe siya, nakatanggap nga siya ng tawag pero nakalimutan niyang mag-reply. Pagkarinig nito lalo pang lumambot ang tingin ni Julian. “Really?” “Mm… oo. “Coz I missed you so much…”

Kaya sumeryoso na rin ako kasi mataman niya akong tiningnan. Kinilig naman ako nu'ng time na 'yon kahit alam kong bunga lang 'yon ng reincarnation. At everytime maiisip ko ang mga sinabi niya, hindi ko maiwasang malungkot Nakaka-miss talaga ang mga time na sobra pa kaming close sa isa't isa. 'Yong hindi ako natutulog kapag wala pa ang 'goodnight' niya at ganu'n din siya sa akin. Nakaka-miss 'yong time na nagpapalitan kami ng chat sa messenger, 'yong tinatanong niya ako kung okay lang ba ako. At 'yong time na nagtatawanan kaming dalawa habang nag-uusap. I missed all these things at paulit-paulit ko itong naaalala, every now and then.

“Sige, hintayin ko kamo ang tawag niya.” Ilang minuto lang din ay nakausap ko si Tim. Nakatulog pala siya kaya hindi niya sinasagot ang tawag. “I miss you,” aniya na ikinangiti ko. “Na-miss ko na rin kayo.” Naiintindihan naman ni Tim ‘yang salita na ‘yan. “I’m almost done—” Hindi ko na natuloy ang sasabihin nang mapagtantong may nakaupo sa bungad ng upuan. Mabilis kong pinatay ang tawag nang makitang babae ang naroon.

Sa loob ng ilang segundo ay walang nagsalita sa aming dalawa, at dahil do'n ay mas lalo kong naramdaman ang malamig na hangin at kung gaano katahimik ang paligid. Akala ko ay magtatagal pa iyon, ngunit ilang sandali lang ay narinig ko ang mahina nitong pagtawa. The kind of laughter that I rarely heard. I blinked. "Why? did I say something funny? " He shook his head. Still staring outside. "It's just annoying to think that I missed five years." My smile faded. Because he was right. Five years. Five birthdays. And a five years he would never get back. My chest tightened painfully. "I'm sorry."

Baka naman kanina pa pala niya naibaba ang tawag at para akong timang na naghihintay na may magsalita. Hindi pa naman niya ibinababa ang tawag kaya idinikit ko ulit sa tainga ang cellphone. "I missed you," pabulong 'yon na pagkakasabi pero tama lang para marinig ko. 'Pagkatapos mo akong hindi kausapin ng matino, biglang I missed you?' pero mas pinili ko na lang manahimik at isarili na lang ang naisip na panunumbat.

“I miss you…” I smiled warmly hearing those words. I felt the same. Kagabi ay halos hindi ako makatulog. I am worried lalo na at nakalimutan niya yata akong tawagan agad. Kung hindi pa ako nag-message sa kaniya that I am waiting for his free time ay hindi niya pa ako tinawagan. Ang sabi niya ay kasi akala niya tulog na ako. “I miss you too, Trace kow.”

“There you are, my son; I missed you a lot.”, isang glamorosa at elaganteng babae ang palapit sa kanilang kinatatayuan na agad yumakap kay Ezekiel pagkatapos ay pinupog ng halik ang magkabilang pisngi ng binata. „I miss you too, mom.”, malambing na tugon ng binata na akala mo ay hindi nagkita ang dalawa ng mahabang panahon.

I miss the times when we could just hang out without any worries, when our biggest decision was what movie to watch or where to have dinner. “Zar? Are you there?” Hindi na ako napag antay at tinawagan ko na siya. “Hest? Ikaw ba’to?” Wika niya. “So, hindi naka save yung phone number ko sa phone mo?” Agap ko sa malungkot na tuno. I can't help but feel a twinge of sadness, a longing for the simpler times. “Naka save pero nawala yung name. By the way, I miss you.” Sabi niya sa maarte na tuno. “I miss you too. Kailan ka uuwi?”