Missing Home Quotes Novels & Stories

Which I hated the most dahil alam ko na ang pinapahiwatig nito. “Malungkot ang mansyon na ito kapag wala ka, Morriban. Walang maingay, walang angal nang anga, walang kinagagalitan palagi ni Artimus, at lalong wala nang nagiingay sa kusina kapag hating gabi na. Its been a week since you left our Mansion, yet it feels like there a missing piece in our home.” Sabi nga nito gaya ng inaasahan ko. Pero imbis na makipagtalo gaya nang nakasanayan ay nanatiling tikom ang mga bibig ko habang nakapako lamang ang mga mata ko sa sahig.

Hindi man kami perpektong magulang ni Damon, basta kapag tungkol kay Dal ibibigay namin lahat. --- DAMON "Home sweet home," bulalas ko nang makauwi na kami. Karga ko si Dal dahil mukhang napagod ito sa aming biyahe. Agad ko siyang dinala sa kaniyang kwarto. Wala naman kaming dalang bagahe dahil nga kumpleto na rin ang gamit namin dito. "Nakakamiss naman si Nanay dito." Minsan talaga sa buhay, may nawawala o nauuna... pero kahit wala na sila physically, ang ala-ala nila ay nananatili pa rin sa puso't isipan natin.

Sobrang sarap. Ngayon lang ako huminga ulit nang maayos. Pero hindi ko alam—habang nagmamadali ako, may isang bagay akong nakalimutan: magsabi kung saan ako pupunta. At somewhere, sa ibang parte ng bahay, may sumisigaw na pala. “Nawawala si ma'am!” “Check all exits. Now!” May mga yabag. May mga boses. May panic.

"Lahat ng tao may kulang sa buhay pogi." "Pero pakiramdam ko, I'm missing something. Namimiss ko na sina Ma, at sina te' Emma. Namimiss ko ng magtrabaho. Namimiss ko na sina Lovelia. Namimiss ko na ang ka-cornihan ni Niko at Beatrice. Namimiss ko na rin si Reyna. Miss ko na si Janice ang sekretarya." Napapikit si Vincent ng nararamdaman niya ang pait at pamilyar na paninikip sa kanyang dibdib. "I miss home."

Kaya naman mariin kong kinagat ang aking ibabang labi. “When you left me a year ago, my house doesn’t feel home anymore. There’s a huge vacancy in my heart when you suddenly left. I felt like there’s a hole in it. I feel so… devastated. I tried to be my best with Jessica, but I can’t find myself either. I lost myself the moment I realized I lost you. When you left, it feels like someone finally slapped me with the truth. Of how cruel I am to you.”

Well, we cannot really tell what will happened in the next few seconds, people can change their minds and destroy the perfect life they have. Habang nakatingin ako sa kawalan ay biglang pumasok sa aking isipan ang nanay ko. I miss my mom so much. Napabuntong hininga naman ako at napisip. Am I mad to her? I guess so. I will not be here and experience all these things if she didn’t leave me in the house.

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever

Nang makaupo ako sa single couch na nasa gilid ng bintana, hindi ko na naman napigilan ang mapaluha habang nakatanaw ako sa kalangitan. I really missed my home! Nami-miss ko na si Fritz pati si Tita. Kahit madalas kaming mag-away n’on. At nami-miss ko na rin ang trabaho ko sa APC. Kailan kaya ako makakabalik sa buhay ko noon na tahimik lang? Kahit may mga problemang dumadating noon, ayos lang kasi madali ko lang naman malagpasan iyon. But in all my life, I have only experienced such a serious problem now. Wala rin akong kakampi at hindi ko alam kung saan ako hihingi ng tulong.

tanong pa nga ni Janice sa kanya. Umihip muna siya ng hangin bago nagsalita. "Wala. Wala silang lahat doon sa bahay. Hindi ko alam kung nasaan sila, eh. Mabuti nga na walang tao sa bahay namin para walang sagabal sa akin kanina. Mabilis lang naman ako doon sa bahay. Wala silang kaalam-alam na hindi na ako uuwi sa amin. Ayaw ko naman na magpaalam pa sa kanila. Wala naman silang pakialam sa akin. Mas gusto nga nilang mawala na ako sa kanila kaya hindi ko na kailangan na gawin pa 'yon," nakangusong sagot ni Stella sa kaibigan niya.

It's like missing a piece of board game, that without it you can't proceed anymore or maybe you can, but you might felt incomplete. "You know there's a quote that I've heard from a movie or something, that when a wife lost her husband she will be a widow, when a child lost her parents she will be an orphan. But there is no word to call those who lost a child. That's why it's unexplainable how painful they may felt," wika ni Marian habang nakatingin lang siya ng diretso kay Emma na nakatayo lang sa may bintanang tanaw ang pine tree na natumba. Hawak nito ang isang glass ng nakalalasing na inumin na siyang maaring paraan nito upang subukang kalimutan ang mga nangyari kahit pansamantala man lan