Missing Home Quotes Novels & Stories

Huwag mo akong takutin. "Cause if one day you wake up and find that you're missing me," My heart is like being hit by a needle. "And your heart starts to wonder where on this earth I could be, Thinkin' maybe you'll come back here to the place that we'd meet And you'll see me waiting for you on the corner of the street, So I'm not moving, I'm not moving." And suddenly wala na akong boses na narinig. Sing more padre so I can find you. Nasaan ka ba?

Tamang tama ang lalim no’on upang mahirapan siyang makaahon, lalo pa’t hindi naman siya marunong lumangoy. Sumampa si Jaqui sa hamba ng tulay. Matagal na niyang dinadasal sa Panginoon na sana ay mapatawad siya Nito sa gagawin niyang iyon. Matagal na din niyang ipinagdasal na sana ay hindi pabayaan ng Panginoon ang pamilya niya Kaya namang mabuhay nang mga ito nang wala siya. Siguro nga ay mas magiging masaya pa ang buhay ng mga ito kapag wala na siya sa mundo. "Mahal ko naman kayo eh, Pero sadyang ayoko na talaga," aniya. "I'm sorry kung wala man lang akong kahit anong yaman na maiiwan sa inyo."

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

Lagi akong tulala sa dingding, iniisip kung kamusta na sila dito ni Mama Bed. The unbearable homesickness, the way I would hug myself just to pretend I wasn’t alone. Wala akong cellphone. Walang paraan para makontak sila. Ni boses nila, hindi ko man lang marinig. All I could do was miss them. And hope they still thought about me. Wala na sa kontrol ang paghikbi ko. Humigpit pa lalo ang yakap ko sa kanya. Natatawa na lang siya habang marahan akong hinahagod sa likod.

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

Ang pamilya ng babaeng minsan niyang minahal. Ang pamilya rin ng babaeng pumatay sa katahimikan niya. “Tell them,” wika ni Quen, mabagal at mabigat, “that I’ll see them. But only if they can handle what I’ll say.” Bumalik siya ng tingin sa veranda. Wala na si Mirae roon. Ngunit kahit wala na ito, dama pa rin niya ang presensya nito—ang halimuyak ng takot at tapang na magkasabay.

"And in behalf of my family, I'm sorry for everything that we've caused you from the beginning. Thank you for granting my request. Ito na ang huli nating pagkikita, Tatiana. Take care." Kahit anong pigil ko ay kumawala pa rin ang malakas na hikbi. Parati kaming nagbibiruan na may halong sarcasm pero alam kong concern din siya sa akin. At hanggang sa huli, ako pa rin ang inisip niya. "In times of crisis, many people feel the absence of God. Pain, loss, brokenness and death are all part of our lives. We always feel God never comes on time when we call Him. The truth is, God never abandons us. He will never leave us alone."

It's him. " Hello." " Oh bakit ka naman parang namatayan jan?" " Nothing, mejo inaantok lang ako." Sagot ko " By the way, Nemesis will stay in our house fo a while. Just to let you know, I'm just doing her a favor and she's practically homeless." Sabi nya

Kunot na kunot iyong noo ko habang may ginagawang kung ano. "Ibabasa ko iyong caption, Mama." Sabi pa ni Ada. She's reads well now hindi na siya nag-stutter. "One of the pleasures in life is seeing her priceless facial expression. #Missingyou." Tumingin sa akin si Ada. "Sabi ko sa'yo, Mama, miss ka na ni Papa. Hindi pa ba tayo uuwi sa house natin? Miss ko na iyong bed namin ni Ate Danielle. Nami-miss na rin siya nila Kiuya Rom. Mana uwi na tayo. Gusto ko na si Papa." Hinaplos ko na naman ang mukha niya.

It's as if no one lives in that house, like it was abandoned. We waited a bit more hanggang sa completely ay dumilim na ang kalangitan. "No one's home." komento ko habang parehas kaming nakasandal sa sasakyan at nakaharap sa bahay. "We probably looked so stupid waiting here all day, ringing that damn door bell a couple of times like a fucking madman. Glad they didn't haveqqq neighbors or we'll look like goddamn desperate motherfuckers." asik niya.