Missing Home Quotes Novels & Stories

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

“I wonder what that tastes like.” “Pure pain, if you’ll ask me.” “Gladly, no one is asking you.” “Right words, sister.” I don’t know how I remembered that conversation. Basta naalala ko lang. I also remembered our house burning and I can't do anything about it because I can't move. I’m so weak. But also, deep down, I know and I hope it's my end. “Wakey-wakey, sleepyhead.”

Hindi na sumagot ang dalaga bagkus ay muli niyang hinarap ang puntod ng ina saka nagwika. "Things will never be the same without you, mom, and you leaving us has left a deep void in our hearts. We all miss you and wish you did not have to leave us so soon. Time is supposed to heal wounds, mom, but it seems as though all it does is make me miss you even more each day that you are gone. Sweet memories of you keep us going even when the pain of losing you is still so fresh in our hearts. Mom, we miss you so much. I have wept, I have cried, and I have grieved for you. My heart is in pain, and I miss you so much, mom. Oh, mom, why did you have to leave so soon? Just when I was finally beginning

Madami na ring ang mga sasakyang nakakasalubong namin. Naalala ko dati, itong daan na tinatahak namin ito yung palaging dinadaanan ko. It feels nostalgic. Parang gusto ko tuloy maiyak. . Hindi ko man aminin sa sarili ko but I miss this feeling. I miss this place. I miss home. There's no place like home. This place is really my home. "Brute, may chismis ako. May gusto magpatulong kay pareng Hottorney tungkol sa annulment."

"Opo nay salamat po ng marami, mabuti nandito po kayo, dahil kung wala kayo, hindi ko po alam ang gagawin, salamat dahil kahit wala na po pang sahod sa inyo, hindi nyo pa rin ako iniwan." "Tandaan mo sophia, kahit ano mangyari nandito lang ako sa tabi, kahit kailan hindi kita iiwan, dahil kahit wala ako pamilya, sa puso ko anak kita, kaya hinding hindi kita iiwan hanga't kailagan mo ako nandito lang ako."

"Ilan bang rooms meron ang mansion mo?" "Hmm... 400? Not sure," tugon naman niya. "Seriously? That much? Hindi ba mawawala ang mga first timer dito sa mansion mo?" "Kung mahina ang memory at hindi agad nakaka-memorize, mawawala ka talaga." "Paano kong ako ang mawawala?" "Edi hanapin kita." "Paano kung hindi mo ako mahanap?" "Impossible! I will always find ways para mahanap ka. Not gonna let it happen, kung kailangan nasa iisang room ka lang ay gagawin ko."

Dumaan muna ako sa cementeryo para dumalaw sa Tita ko bago dumiretso sa napakalaki niyang bahay but I don't want to stay in her house kahit sa akin niya ipinamana ang lahat ng ari-arian niya. Nagpahanap ako sa isang butler ko ng condo na matitirhan ko habang nagpapahinga rito sa kuwarto ko. Inikot ko ang paningin at walang ipinagbago, malinis din dahil hindi naman nawalan ng mga katulong dito kahit wala na si Tita dahil may kaniya-kaniyang ATM ang lahat at naka secured na ang sahod nila monthly. I miss you so much Tita, I feel incomplete and lonely whenever I'm here in your mansion kaya sana maunawaan mo na hindi ko pa kayang tumira rito.

Weeks had passed, nairaos ko ang pakikisama sakanya. Hindi naman ako nahirapan dahil laging late umuwi si Mr. Esqueza. Kagagaling niya rin kasi sa out of town meeting kaya halos hindi na kami nagkikita. I somehow missed talking to him. Ganon pala kapag nakatira ka sa isang malaking bahay, you could have anything you wanted but still feel lonely. Minsan nga naiisip ko na baka iniiwasan niya ako o baka pinagsisisihan niya na ako iyong napili niya?

bati ko sa mga ito bago sinundan ng mahigpit na yakap. Mommy hugged me back. "We miss you too, Iha! Grabe ang lungkot na naramdaman namin ng daddy mo 'nung wala ka na sa bahay natin." Mommy replied, "Ang tahi-tahimik na ng bahay dahil wala na ang maingay naming anak." Dagdag nito.

Walang-wala ang bahay nila sa bahay niya rito na kung tutuusin ay sinlaki lang ng cr ng kuwarto niya. “Hindi kami mayaman, hindi mo kayang mabuhay roon.” “It doesn’t matter.” “Hindi puwede, Navi.” bumuntong hininga ako. “You wouldn't want to live there. Maraming tao roon, delikado sa’yo.” “I’m safe as long as I’m with you.” Hindi ako nakatugon agad sa sinabi niya dahil parang iba ang ibigsabihin niyon pagdating sa akin.