Missing Home Quotes Novels & Stories

bati ko sa mga ito bago sinundan ng mahigpit na yakap. Mommy hugged me back. "We miss you too, Iha! Grabe ang lungkot na naramdaman namin ng daddy mo 'nung wala ka na sa bahay natin." Mommy replied, "Ang tahi-tahimik na ng bahay dahil wala na ang maingay naming anak." Dagdag nito.

Walang-wala ang bahay nila sa bahay niya rito na kung tutuusin ay sinlaki lang ng cr ng kuwarto niya. “Hindi kami mayaman, hindi mo kayang mabuhay roon.” “It doesn’t matter.” “Hindi puwede, Navi.” bumuntong hininga ako. “You wouldn't want to live there. Maraming tao roon, delikado sa’yo.” “I’m safe as long as I’m with you.” Hindi ako nakatugon agad sa sinabi niya dahil parang iba ang ibigsabihin niyon pagdating sa akin.

Mabuti na lang at hindi pa napalitan ng kumag na 'yon ang aking password. "Home sweet home. Welcome home, Farina," nakangiting kausap ko sa sarili ko pagkapasok ko sa loob. Ang aking kama ang agad kong pinuntahan at kahit hindi ko napapagpagan ay nahiga na ako. I missed my bed. Pakiramdam ko ay ilang taon akong hindi nakauwi sa unit ko kahit na mahigit isang buwan lang naman magmula nang mamatay ako. ***

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Kaya naman mariin kong kinagat ang aking ibabang labi. “When you left me a year ago, my house doesn’t feel home anymore. There’s a huge vacancy in my heart when you suddenly left. I felt like there’s a hole in it. I feel so… devastated. I tried to be my best with Jessica, but I can’t find myself either. I lost myself the moment I realized I lost you. When you left, it feels like someone finally slapped me with the truth. Of how cruel I am to you.”

napailing ako at napaluhod, "kung alam ko lang na mangyayari 'yon, sana ay hindi nalang ako umalis ng condo natin. Baka buhay ka pa ngayon. Hindi sana tayo hahantong sa ganito." Napatingala ako sa langit ng maramdaman kong pumapatak ang ulan. Pati ang langit ay nakiki-iyak sa akin. "How can I go on with my life without you, Muffin? Wala ka na sa tabi ko. Hindi na kita makakasama. Wala ng magluluto sa akin ng masasarap na pagkain at wala ng mag-aalaga sa akin. You know that you are my home, right? How can I go home knowing that you're not there anymore? Ni hindi ko na alam kung paano mabuhay na hindi kita kasama. I was not prepared for this, Muffin. Nasanay na akong palagi kang kasama." Paran

Huwag mo akong takutin. "Cause if one day you wake up and find that you're missing me," My heart is like being hit by a needle. "And your heart starts to wonder where on this earth I could be, Thinkin' maybe you'll come back here to the place that we'd meet And you'll see me waiting for you on the corner of the street, So I'm not moving, I'm not moving." And suddenly wala na akong boses na narinig. Sing more padre so I can find you.

Halatang abandonado na ang bahay at wala ng tumitira o walang nanirahan sa bahay. "KJnim, gajogbundeulkke jouileul pyohabnida!" isang boses na nagsalita sa tabi ko kinilala ko pa siya dahil hindi ko na siya nakikilala. (Condolence, KJ to your family!) "Gomabseubnida, dangsin-eun nugusingayo?" kaagad kong sambit sa kanya. (Thank you, who are you?)

“Oo nga po, nananahimik kami sa city, tapos nung ganito na ang nangyari, wala na.” “Ma’am, maawa ho kayo. Walang makatayo at makalakad sa amin.” “Ma’am, ang dami na pong dugong nawawala sa amin. Parang awa ninyo na!” Tumingin ako sa kanila habang nakatawa. “Diyan na kayo mamatay lahat. Wala kayong mga silbi. Saka, wala akong pake kahit may pamilya pa kayo. Palpak kayo, kaya magdusa kayo diyan!”

Ngumiti ako then grab his wrist saka lumapit sa gate. " yah." Pag-angal pa nito. Haha its my time to grab your wrist creepy! ♪♪ ding dong ♪♪♪ Well kahit poor sila may doorbell pa rin naman ang bahay nila. Mahirap nga naman daw kasi ng wala. Baka maubusan ng boses katatawag ang bisita. Which is true haha. " they're not at home." Sabi ni creepy. Umiling ako.