Missing Home Quotes Novels & Stories

Sampung taon na ang nakalipas nang mawala si Mama Estella. Tahimik lang kaming nagluksa. Walang drama. Walang kaguluhan. Parang natulog lang siya— at hindi na nagising. Sa araw na iyon— parang may bahagi ng bahay ang nawala. Pero kasabay nito— may iniwan siyang kapayapaan. Minsan, umuupo ako sa parehong lugar kung saan siya dating nakaupo. At iniisip—

A voice heard, Or a smile seen. Souls don't have calenders or clocks, Nor do they understand the notion of time or distance. They only know it feels right to be with one another. This is the reason you miss someone so much when they are not there. Even if they are only in the next room. Your soul only feels their absence. It doesn't realize that the separation is only temporary. It's so amazing when someone comes into your life and you expect nothing

Huminga ako ng malalim, "Mama, Papa, miss na miss ko na kayo..." Nanatili pa ako roon ng mga dalawang oras. I missed them so much that whenever I visit them, it was hard to move and leave. It was like a piece of me was missing. Gabi na nang iwan ko sila. Tinext ko si kuya Dmitri kung pwede na akong umuwi. Hindi ko nga lang alam kung matatawa ba ako sa reply ng aking pinsan o mabubwisit.

“Masyadong malamig dito.” “Ayaw kong mabulok sa loob ng kwarto mo,” sagot niya. “At least dito, may hangin.” “May mga bagay na hindi mo nakikita sa paligid,” sabi nito habang lumalapit sa railing. “Security cameras can’t catch everything.” “Lagi mo na lang pinapaalala ’yan. Nakakapagod na.” “Pagod ka man, at least buhay ka. That’s the point.”

kapag kasi parati, baka wala nang excitement, baka hindi na niya maramdaman ng tunay iyong mga salitang iyon kasi araw-araw niyang maririnig. So, it’s good to somehow make the person feel the longing. Kaya ngayon, gets ko na iyong sinabing phrase ng teacher ko dati noong high school ako na, absence is to love what wind is to fire; it extinguishes the small, it inflames the great. Kaya minsan, kailangan lang magpa-miss ng isang tao. But now, I felt like I have to say it to him how special he is to me, how he brings colors, and how I love him. He deserves to know that.

Pero habang tumatagal, mas lalo niyang napapansin ang kawalan nito. Ang katahimikan sa bahay. Ang pagkawala ng taong dating laging naghihintay sa kaniya gabi-gabi. At ang pakiramdam na kahit gaano kagulo ang buhay niya noon, may isang taong handang manatili sa tabi niya. “You don’t realize someone’s value until they’re gone,” mahina nitong saad na tila kinakausap ang sarili.

“Natatakot ako na baka ma-bored ka sa bahay mag-isa. Kahit na hindi sila nakakapagsalita, pinupuno naman nila ang bahay para hindi ito mukhang walang laman.” Oo nga naman, ang bahay na ito ay hindi walang laman. Ang bahay na iyon ay bahay nila ni Noah ngunit palaging nandoon si Nica kaya paano ito mawawalan ng laman? Ang hapag-kainan, ang sala, ang mga bintana… lahat ng sulok, kung wala si Nica at ang mga memories nito, ang presensya nito ay nakakalat sa buong kabahayan. Kaya paano ito mawawalan ng laman?

“It’s weird. Kanina lang, lahat ng tao dito. Ngayon parang… wala na.” “That’s how it is,” sagot niya, nakatingin pa rin sa labas. “People come to mourn, but when they go home… the quiet stays with you.” Tumingin ako sa kanya. “Is that supposed to make me feel better?” biro ko, pero alam kong may tama ang sinabi niya. Umikot siya para harapin ako. “No. But I’m here. And I’m not leaving anytime soon.”

Wala kaming instructor noon kaya kami nakapuslit ni Janine sa kanila na nagkataong naman na wala ang Mama niya sa apartment na inuupahan nila. “Mag-isa ka lang dito?” “Si Mama nga lang ang kasama ko pero madalas siyang wala.” “Ang Papa mo?” “Matagal na siyang wala. Hindi ba sinabi ko, tumagal kami at lumaki ako sa Dubai? Umuwi kami rito nang naaksidente siya na dahilan ng kanyang pagkamatay.” “Sorry, ngayon ko lang nalaman.” “Okey lang ‘yon. Naka-move on na rin naman ako. Matagal nang nangyari ‘yon. Tanggap na namin ni Mama.”

Binigyan niya ako ng panyo. “Thank you, Max,” I whispered. Lumapit si Liam at binuhat pabalik sa upoan. Pinunasan ko ang aking mga luha. Huminga ako ng malalim bago ipinagpatuloy ang pagsasalita. “How can I accept that I've lost both of you? You were my anchors, my source of strength. Without you, I feel lost and alone. But I know you wouldn't want me to dwell in sadness forever. You always encouraged me to find happiness and live life to the fullest.” Tiningnan ko sina Britney at Daddy, a mix of sadness and determination in my eyes. “Britney, Daddy, thank you for being the light in my life. I promise to carry your love and memories with me always. Though we are apart, we will forever be con