Missing Home Quotes Novels & Stories

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

May mga dust at mukhang matagal na talagang hindi nalilinisan at nabubuksan. “Ma’am, wala naman laman, eh,” sabi sa akin ni Lot habang nakatingin kami sa loob. Pinagmasdan ko ang loob. Walang gamit, or kahit na ano. Malaki din ang kwarto na ito. “Sige isara mo na iyan. Tawagin mo din si Nick. sabihin mo sa kanya nagpapakamatay ako,” sabi ko kay Lot bago ko siya iniwan.

Pagback ko ng thread ni Maureen ay nahagilap ng mata ko ang unknown number, may tatlong text. Unknown Number: Why can't I find you a while ago? Why did you go home early? Unknown Number: This party is not happy because there is no you. Wish you were here, though. Unknown Number: What are your plans this weekend? I miss you. I want to see you. My heart beat so loudly that it seemed to want to escape my chest, to flee the oncoming bullet. But there was to be no reprieve and the beats of my heart were numbered.

Puro may ngiti sa mga labi ang mga taong naroon kasama ang mga kabiyak nila sa buhay. Napabuntong hininga siya saka tiningala ang maliwag na buwan at ang mga kumikinang na mga bituin sa kalangitan. 'Mommy... siguro, masayang masaya kana ngayon diyan sa kinalalagyan mo. I'm happy for you, mom. But you know Mom. Hindi ko pa rin maiwasang hilingin na sana nandito ka pa rin sa tabi ko ngayon. Baka kasi natulongan mo akong mag desisyon ng tama at mag desisyon para sa sarili ko. God, I really miss you, mommy. I miss your love and care. Napakatagal na rin nang huling kong maramdaman ang pagaaruga mo, kayo ni Dad. Ang hirap mommy, ang hirap pala kung walang gabay ng mga magulang. Ang hirap mamuhay n

Sobrang sarap. Ngayon lang ako huminga ulit nang maayos. Pero hindi ko alam—habang nagmamadali ako, may isang bagay akong nakalimutan: magsabi kung saan ako pupunta. At somewhere, sa ibang parte ng bahay, may sumisigaw na pala. “Nawawala si ma'am!” “Check all exits. Now!” May mga yabag. May mga boses. May panic.

Ang pamilya ng babaeng minsan niyang minahal. Ang pamilya rin ng babaeng pumatay sa katahimikan niya. “Tell them,” wika ni Quen, mabagal at mabigat, “that I’ll see them. But only if they can handle what I’ll say.” Bumalik siya ng tingin sa veranda. Wala na si Mirae roon. Ngunit kahit wala na ito, dama pa rin niya ang presensya nito—ang halimuyak ng takot at tapang na magkasabay.

"And in behalf of my family, I'm sorry for everything that we've caused you from the beginning. Thank you for granting my request. Ito na ang huli nating pagkikita, Tatiana. Take care." Kahit anong pigil ko ay kumawala pa rin ang malakas na hikbi. Parati kaming nagbibiruan na may halong sarcasm pero alam kong concern din siya sa akin. At hanggang sa huli, ako pa rin ang inisip niya. "In times of crisis, many people feel the absence of God. Pain, loss, brokenness and death are all part of our lives. We always feel God never comes on time when we call Him. The truth is, God never abandons us. He will never leave us alone."

It's him. " Hello." " Oh bakit ka naman parang namatayan jan?" " Nothing, mejo inaantok lang ako." Sagot ko " By the way, Nemesis will stay in our house fo a while. Just to let you know, I'm just doing her a favor and she's practically homeless." Sabi nya

Kunot na kunot iyong noo ko habang may ginagawang kung ano. "Ibabasa ko iyong caption, Mama." Sabi pa ni Ada. She's reads well now hindi na siya nag-stutter. "One of the pleasures in life is seeing her priceless facial expression. #Missingyou." Tumingin sa akin si Ada. "Sabi ko sa'yo, Mama, miss ka na ni Papa. Hindi pa ba tayo uuwi sa house natin? Miss ko na iyong bed namin ni Ate Danielle. Nami-miss na rin siya nila Kiuya Rom. Mana uwi na tayo. Gusto ko na si Papa." Hinaplos ko na naman ang mukha niya.