Mommy Issues Novels & Stories

Bumili raw noon sa store nila Mommy si Daddy at nagkataon na si Mommy lang ang nag-iisang nasa counter. Ang sabi ni Mommy sa kaniyang kwento, nagkaproblema raw ang kahang hawak niya noon. Nataranta raw siya dahil base sa itsura at tindig ni Daddy ay mayaman ito. Natatakot daw siyang masinghalan nito, ngunit nagulat siya nang bigla itong tumawa. Nilingon niya raw ito at nagtama ang kanilang mga mata at dahil doon, nagsimula na nga ang kwento ng pagmamahalan nila.

Kinausap ako ni mommy tungkol doon ngunit wala akong mahanap na magandang irarason, sinabi ko nalang na pagbubutihin ko sa susunod at hindi ko na sila bibiguin. Isa pa sa mga pino-problema ko ngayon hindi pa nagpapakita sa akin si Mika, hinahanap siya ni mommy at kuya sa akin sinabi ko nalang na may emergency sa family nya. Hindi na talaga nagpakita sa akin si Mika simula ng matapos ang dinner namin kasama si kuya na kakauwi lang galing America.

napaubo ako dahil sa seryoso ang pinag-uusapan namin at naisingit niya pa ang bagay na yan. "Mommy?" "What? What do you want to hear from us? Na iputok mo sa loob ang t***d mo at ng magka baby ka na agad-agad? Remember …you're still a baby at kapag hindi kapa handa sa mga responsibilidad mo bilang batang-ama then use condoms." paalala ni mommy. Hindi ko alam kung saan ko itatago ang hiya ko dahil sa ito pa talaga ang pinag-uusapan namin.

saad ni Mommy. Ang problema ko, paano kung makaalala na si Lorna? Paano kung dumating sa punto na ma-i-kwento nito ang tungkol sa nangyari nito noon kay Mommy? "May problema ka?" Untag ni Lorna sa akin. Sumilay ang ngiti sa aking mga labi. "May iniisip lang," sagot ko. "Alam kong nag-aalala ka sa akin. Don't worry, I'm already fine. Anong oras na?"

“Noong umalis si Mommy sa bahay namin kaninang umaga, hindi sinasadyang nabangga niya ang isang lola na napakarumi at marumi ang suot na damit, pero si lola mismo ang nakabangga sa sasakyan namin. Nang hindi humihingi ng kabayaran kay Mommy ay agad itong tumakbo palayo. Simula nang mangyari iyon, hindi na masigla si Mommy. "Ilang beses ko na siyang tinawag habang papunta dito, pero hindi niya ako naririnig." Parehong tahimik sina Yvonne at Ruth. Talagang seryosong isyu ito. Makalipas ang ilang segundo, Sinubukan pakalmahin ni Yvonne si Aino, "Okay lang yan, anak, kung may problemang haharapin ang Mommy mo, talagang tutulungan namin siya ni Tita Ruth. Hahanap kami paraan para maresolbahan ito

"Mommy! Di ba may extra malaking mattress tayo sa malaking cabinet? 'Yung ginagamit natin kapag nagka-camping tayo sa loob ng bahay?" Napatigil si Julie, pakiramdam niya ay pinagkakaisahan siya ng sarili niyang dugo. Mayroon nga silang makapal na floor mattress, ngunit sadyang itinatago niya iyon at gagamitin lang for emergency, at hindi kasali ang problemang ito. "Ah, 'yun ba? Parang luma at sira na 'yun, anak—" mabilis na palusot ni Julie.

"Kasi iba na ang nararamdaman ko. Tandaan mo ang sinabi ni Mommy? Sabi niya wala na raw ang Daddy natin. Pero kanina... yung lalaking nakita natin... parang pamilyar na pamilyar siya. At sabi mo kamukha ko siya." Ngumuso si Chloe habang dahan-dahang nginunguya ang kendi. "Sabi ni Mommy matagal na raw siyang wala. Pero masaya naman tayo basta kasama natin siya, 'di ba?" Umiling si Clyde. "Hindi porke't ganoon ang sabi niya ay laging totoo. Minsan nagsisinungaling ang matatanda. Kahit mahal natin si Mommy, baka may itinatago siya sa atin."

"Hindi naman sa may problema. Medyo narealize ko lang na tama ka. Noong umalis ang mommy ni Sebastian, ang unang pumasok sa isip ko ay kailangan kong triplehin ang kayod ko para hindi niya maramdaman na may kulang. Pero sa ginagawa ko, mas lalo ko pa palang ipinapakita sa kaniya na wala siyang kasama." Nakikinig lang ako habang nakatitig sa kaniya. Mas lalo ko siyang nakikilala ngayon. Hindi lang siya basta bilyonaryong suplado; isa siyang ama na takot na magkamali sa pagpapalaki sa kaniyang nag-iisang anak.

Nakaakbay ako sa kaniya kaya naisandal ko siya sa katawan ko. Tumayo si Mommy sa tabi ko at lumipat sa tabi ni Poppy—napapagitnaan na namin siya ngayon, pero nakasubsob ang mukha niya sa gilid ng dibdib ko. “Huwag ka nang umiyak, Poppy. Tapos na ang problema,” malambing na sabi ni Mom sa kaniya. “Lahat ng hirap na pinagdaanan mo noon, hindi mo na mararanasan. Nariyan na ang daddy mo na totoong magmamalasakit sa ‘yo.” Saglit tumigil si mommy at bumuntonghininga. “’Yon nga lang, medyo nakakalungkot dahil mukhang malapit ka nang iuwi ng daddy mo sa inyo. Wala na kaming Poppy rito sa bahay.”

daing ko pero hindi pa rin Siya maawat. Palakas ng palakas ang bawat sampal at sabunot ni mommy sa kin. Halos tumabingi na nga ang mukha ko, at ramdam ko ang hapdi ng mukha ko sa kasasampal. Wala akong ibang magawa kundi tanggapin ang bawat sakit na dulot ng galit niyang mga kamay. Halos tumilapon ako sa sahig at sa wakas ay tuluyan na ngang napagod si mommy. Humihingal siyang nakatingin sa kin ng matalim at tumatangis. Naghahabol din ako ng hininga at napapaiyak na rin. Alam ko na, marahil ay nakarating na sa kanya ang tungkol sa issue na kumakalat tungkol sa kin. At ang issue na iyon ay katotohanan.