Monologue El Filibusterismo Novels & Stories

Pagliko ko bago marating ang pantry, isang pamilyar na sipol ang narinig ko. “Sir Hubert, aasahan ko na ba na ganito na lang tayo palagi kapag nagsasalubong?” hindi ko maitago ang panunulis ng nguso ko. Ngumiti lang siya,” Miss Montecillo, hindi ko naman sinasadya, out of habit lang. Ikaw naman kasi—‘yang suot mo ay talagang nakakaapekto sa mga gaya kong mortal na lalaki. Kahit ang boss mo, ganyan din siguro ang iniisip niya.”

Ito ang tunog ng isang sibilisasyong muling natututong umawit. Sa gitna ng konsiyerto, isang panauhin ang kanilang dinala sa entablado: si Silus. Hindi na siya ang demonyo, ngunit hindi pa rin siya ang dating hari. Siya ay isang tao na may mga matang puno ng kalungkutan at pagsisisi. Sa harap ng milyun-milyong taong minsan niyang inalipin, hindi siya humingi ng tawad sa salita. Kinuha niya ang isang simpleng plauta at tumugtog. Isang himig na simple, malungkot, ngunit sa huli, puno ng pag-asa. Ito ang kanyang pag-amin. Ito ang kanyang pagsisisi. At ito ang kanyang unang hakbang pabalik sa pagiging isang nilalang na may puso.

Tumayo si Miguel at pabalik-balik na naglakad sa loob ng kanyang opisina. “I gambled my 20 years in Congress on her. I filed that 2019 clearance memo myself. I signed it. Then I funded the attack that used it.” He pressed both palms to his eyes. “I made myself the hypocrite on national TV. Ah, the Montemayors… I should have known.” dugtong niya sa sarkastikong tinig. “We can spin it, sir. ‘We fought hard. The people chose…’” bakas ang alinlangan sa tinig na sabi ng campaign manager.

dugtong ni Don Vito, "at ilista ninyong 200 piso pagsasaentablado." Ang mga conservador ay hindi na nakatiis nang mahigpit na pagtutol at paglaban sa mungkahi, kayat nangampanya sila para kalabanin ito. Halos magkagulo sa pulong dahil sa pagnanais ng bawat isa na makapagsalita. Dahil sa pagkakaisa ng lahat na tutulan, tuligsain at kalabanin ang mungkahi ni Don Vito, napilitan siyang iurong ang kanyang panukala.

pagsuko na ni Tony sa pagpupumilit na mapauwi ang ama, “I’ll go it alone. Thank you for all your advice and for being a good father to me.” “Para namang mamamatay na ako kung magsalita ka,” pagbibiro ni Senyor Gaspar, “magtatagal pa ako dito sa mundo. Marami pa akong kasalanan na kailangan kong pagsisihan at pagbayaran. Hindi ako kukunin ni Lord, hangga’t hindi ko pa ganap na nalilinis ang aking kaluluwa.”

Ngumisi siya. “Satisfied, Mr. Fernando?” sarkastiko niyang wika at itinulak ito. Naalibadbaran siya sa pagmumukha nito. “You should be affected,” Fernando said, frustrated. A smirk leads on her face. “Never mind. Time will come and you will become one of them,” kumpiyansa nitong wika. “You’ll be begging my attention.” Ano bang dapat niyang gawin upang tigilan siya nito?

"Kilala naman natin si Fernan. Kung may isang salita na maihahambing sa kanya, ito ay ang salitang matapang. Gagawin niya talaga ang lahat-lahat para maging matagumpay ang paglusob na ito upang ipakita sa mga kasamahan niya sa Dies Hijos na totoo ang kanyang paniniwala---ang paniniwalang ito na ang tamang panahon para sa isang malawakang rebolusyon. At siempre, ito ay nangyayari dahil sa pagkaguho ng kapatiran ng mga ilustrados, ang huling palad ng lahat sa mapayapang paraan ng pakikipagbaka para sa ating kasarinlan"

“Get out of here!” Naglakad si Esteban sa desk at diretsong umupo sa pwestong inalisan ni Flavio. That chair supposedly for the CEO. Ang pagkilos na ito ay lalong nagpagalit kay Marvin. Anong kalokohan ito? Ang lakas ng loob na umupo sa upuan ni Flavio Alferez! “Hindi mob a kilala si Mr. Alferez? Isa siya membro ng Montecillo Empire at ikaw ay isang walang kwentang b*sura lang!”

Si Fernando lang pala ang demonyo dito. “Ganun ba?” wika ni Fernando na hinimas-himas pa ang kanyang makapal na balbas. “Huwag na tayong makialam kung ganoon. Mahirap kalaban si Congressman. Hindi naman natin kaano-ano ang babaeng iyon kaya pabayaan na lang natin. Kapag nagsawa si Congressman sa kanya ay ipapatapon naman niya ang babaeng iyon pabalik ng Maynila, o di kaya ay patatahimikin na ng tuluyan para hindi na ito makapagsalita pa o makapagsumbong.”

Napaatras siya sa lupa at walang pakealam kung madumi ba o hindi. “Kung ako sayo tatakbo na ako,” napalingon siya sa nagsalita. “S-Sandali! Wag mo akong patayin! Hindi ako magsasalita! Hindi ko sasabihin kahit kanino pangako! Hindi ako magsasalita!” umiiyak nitong pagmamakaawa na halos lumuhod na sa harapan ni Monica. “Aw…talaga? Sa pagkakaalam ko ikaw ang pinakang madaldal sa inyng tatlo at ininis mo pa si ma’am kanina.”