Monologue El Filibusterismo Novels & Stories

Tumayo si Miguel at pabalik-balik na naglakad sa loob ng kanyang opisina. “I gambled my 20 years in Congress on her. I filed that 2019 clearance memo myself. I signed it. Then I funded the attack that used it.” He pressed both palms to his eyes. “I made myself the hypocrite on national TV. Ah, the Montemayors… I should have known.” dugtong niya sa sarkastikong tinig. “We can spin it, sir. ‘We fought hard. The people chose…’” bakas ang alinlangan sa tinig na sabi ng campaign manager.

* Walang emosyon na pumasok ng kotse si Filan habang galit na galit na sumunod ang ama niya sa kanya. “What did you sa loob ay isang kahihiyan sa pamilya natin? Anong bang nasa isip mo ng mga oras na iyon? Hindi ito ang napag-usapan natin.” Filan is tired of everything na sasabihin sa kanya ng ama niya, alam ng ama niya na walang kasalanan sa nangyari ang pamilya ni Hendrix pero gustong ipagduldulan na may kasalanan ito sa pagbaril sa kanya dahil hindi nila malaman at mahanap kung sino ang totoong saralin. Naisip na lang niya na baka isa ito sa mga kalaban sa politika ng ama niya lalo na’t balak nitong lumaban sa pagka gobernador ng probinsya sa susunod na eleksyon.

Ngumisi siya. “Satisfied, Mr. Fernando?” sarkastiko niyang wika at itinulak ito. Naalibadbaran siya sa pagmumukha nito. “You should be affected,” Fernando said, frustrated. A smirk leads on her face. “Never mind. Time will come and you will become one of them,” kumpiyansa nitong wika. “You’ll be begging my attention.” Ano bang dapat niyang gawin upang tigilan siya nito?

"Kilala naman natin si Fernan. Kung may isang salita na maihahambing sa kanya, ito ay ang salitang matapang. Gagawin niya talaga ang lahat-lahat para maging matagumpay ang paglusob na ito upang ipakita sa mga kasamahan niya sa Dies Hijos na totoo ang kanyang paniniwala---ang paniniwalang ito na ang tamang panahon para sa isang malawakang rebolusyon. At siempre, ito ay nangyayari dahil sa pagkaguho ng kapatiran ng mga ilustrados, ang huling palad ng lahat sa mapayapang paraan ng pakikipagbaka para sa ating kasarinlan"

“Get out of here!” Naglakad si Esteban sa desk at diretsong umupo sa pwestong inalisan ni Flavio. That chair supposedly for the CEO. Ang pagkilos na ito ay lalong nagpagalit kay Marvin. Anong kalokohan ito? Ang lakas ng loob na umupo sa upuan ni Flavio Alferez! “Hindi mob a kilala si Mr. Alferez? Isa siya membro ng Montecillo Empire at ikaw ay isang walang kwentang b*sura lang!”

Si Fernando lang pala ang demonyo dito. “Ganun ba?” wika ni Fernando na hinimas-himas pa ang kanyang makapal na balbas. “Huwag na tayong makialam kung ganoon. Mahirap kalaban si Congressman. Hindi naman natin kaano-ano ang babaeng iyon kaya pabayaan na lang natin. Kapag nagsawa si Congressman sa kanya ay ipapatapon naman niya ang babaeng iyon pabalik ng Maynila, o di kaya ay patatahimikin na ng tuluyan para hindi na ito makapagsalita pa o makapagsumbong.”

“Ano ba? Pauwiin mo na siya sabi eh!” “Sinong pauuwiin mo?” Nasa pinto na pala si Monarch. “Kung balak ng babaeng iyon na kumabit sa iyo, you are free. Baka kasi akala mo, nagsusumiksik ako sa condo unit mo at na-invade ko na ang privacy mo, Mr.CEO.” Napailing si Monarch sa tindi ng epekto ng selos kay Sandra. “Tapos ka na bang magsalita? Nailabas mo na ba lahat ang inis mo.Halika at umuwi na tayo!”

Lahat sila ay nakatingin sa akin pero hindi ko ibinaba ang paningin ko dahil ako ang naglakas loob na pumunta rito. “What do you need, Mr. De Chavez?” tanong sa akin ni Senator. “Magandang araw po,” bati ko. Ang dami kong sinaulo na sasabihin ko sa kanila pero pakiramdam ko ay nablangko na ang utak ko. I need to do this for my son and for Monique. “Maupo ka iho,” pag-aalok sa akin ng Mommy ni Monique.

"Xylc..." "Sandali lang. Nagmo-monologue pa iyong tao e. Patapusin mo muna ako. Alam kong wala na. Unang kita ko pa lang sa inyong dalawa na magkasama ay alam ko ng wala na talaga. In denial lang ako. Ilusyunada. Hindi ko matanggap na... na mas kumikislap ang mga mata mo na kasama siya kaysa sa akin. Mas masaya ka sa kaniya. Itong pangungulit ko sa iyo, paraan ko lang para ipamukha ko sa sarili ang katotohanan. Alam mo ba ang isa lang dahilan kung bakit hindi kita sinagot noon? Nagduda ako na may feelings ka pa kay Sab noon. Siguro nga hindi ka kailanman naka-move on sa kaniya."

Babala niya sa sarili. "You're crazy Monica! Kinakausap mo ang sarili mo mag-isa!" Gigil na duro niya sa kaniyang reflection mula sa salamin. Sa huling pagkakataon ay inayos niya ang sarili at nagpasyang lumabas ng banyo at mabilis na tumungo sa sariling cubicle.