Isang napaka-hirap na paksa ang mga mensahe ng kapitan heneral sa ‘El Filibusterismo’. Ang mga mensahe niya ay puno ng katotohanan at reyalidad na madalas nating ayaw harapin. Sa kanyang papel, siya ang simbolo ng kapangyarihan na wala sa mga mamamayan, na nagpapakita ng hindi makatwiran na pag-uugali ng mga nasa pwesto. Sa mga interaksyon niya kay Simoun, nailalarawan ang kaniyang pagka-inutil na pag-unawa sa mga hinaing ng mga Pilipino. Ipinapakita nito kung gaano kalayo ang agwat ng mga lider sa totoong kalagayan ng bayan, na parang hindi siya nag-aalala sa mga problema ng mga taong naghihirap. Bukod dito, ang ideya na ang kapitan heneral ay hindi lamang isang tao kundi representasyon rin ng sistema ay isang malalim na mensahe na patuloy na umuukit sa hati ng lipunan.
Hindi maikakaila na ang kapitan heneral ay nagbibigay inspirasyon sa galit at pag-asa kay Simoun, na ginagampanan ang kanyang pagnanais na baguhin ang sistema sa pamamagitan ng rebolusyon. Subalit, sa kabila ng kanyang kapangyarihan, nagiging simbolo rin siya ng pagkabulok ng pamahalaan at ng kakulangan sa tunay na pagbabago, na nagbubunsod sa huling pagsisikap ng unti-unting pagbangon ng mga Pilipino mula sa kanilang mga tanikala. Ang mensaheng ito ay tila halos huli na, ngunit nagbibigay pa rin sa atin ng pagninilay-nilay kung anong dapat natin gawin sa ating lipunan sa kasalukuyan.
Ang mga mensahe mula sa kanya ay hindi lamang para sa karakter ni Simoun kundi para sa lahat tayo. Lahat tayo ay may pananagutan sa ating bayan at kahit anong bait o masaklaw na kaalaman ang mayroon ang mga nasa kapangyarihan, ang tunay na kapangyarihan ay nasa kamay ng mga tao. Maraming leksyon na makukuha dito, at talagang nakakaantig na ang mga kaganapan sa 'El Filibusterismo' ay patuloy na umuukit sa ating kamalayan, lalo na sa mga isyu ng katiwalian at kawalang-katarungan.