Morning Prayer In Office นิยาย & เรื่องราว

That was how everything worked. At yan din ang nakikita kong rason kung bakit parang ilang ang lahat sa’kin. Pero anong magagawa ko? Mas gugustuhin ko pa bang hindi nila sundin ang patakaran ko para maging close ko silang lahat? The heck! At exactly eight o'clock that morning, I pushed open the door to my home office. The familiar scent of polished mahogany mixed with freshly brewed coffee lingered in the air, welcoming me into another day governed by meetings, negotiations, and decisions that affected thousands of employees.

Mayamaya ay narinig ko ang katok mula sa aking pinto. "Come in," seryosong sagot ko habang ang atensyon ay nasa ilang papeles na dapat kong pirmahan. "Narito na po ang kape niyo, sir. At inihanda ko na po ang conference room para sa meeting po mamaya at 3PM." "Good, ilapag mo na lang dito sa aking office table ang kape. T'saka dalhin mo na rin ang ilang mga dapat kong pirmahan para ma-i-review ko lahat bago ko pirmahan."

"Tara na sa loob." "Okay." Hindi na ako nagsalita pa tungkol sa kung gaano kalapit ang office nila sa bahay niya. Kelerke! Habang naglalakad kami papasok at paakyat sa office niya ay may mga staffs na todo ang ngiti at pagbati ng good morning kay Cloud. Maging ako ay binabati at nginitian din nila kaya naman binabati at nginitian ko rin sila samantalang ngiti lang ang natanggap nila kay Cloud.

Ayaw niyang maging sentro ng usapan. Ayaw niyang magpaliwanag. At higit sa lahat, ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi. Nang bumukas ang elevator sa floor nila ay agad siyang bumuntong-hininga at inayos ang sarili. “Good morning,” mahina niyang bati sa ilang empleyadong nasalubong. May ilan namang ngumiti. May ilan ding agad napatingin sa mga band aid niya.

Nakaka-pressure. “Good morning, ma’am,” bati ng interns, at mabilis na tumayo. I nodded, offering a small smile. “Good morning. Let’s all survive today, okay?” Pagpasok ko sa office ko, hindi pa ako nakakaupo pero sunod-sunod na agad ang notifications. Meetings scheduled, files updated, revisions waiting for approval. Halos sabay-sabay nagsidatingan ‘yon. I closed my eyes for a second, grounding myself. Work mode, come on.

Sige na pumasok kana sa office mo baka hinihintay ka nanaman ni madam natin. Agad naman akong pumasok sa office ,pagkarating na pagkarating ko palang sa aking office. Naroon na si madam sa office ko at nakaupo sa sa digulong na upuan ko. "Goodmorning Dennis!" Kumusta ang gising mo? Ang paunang bati niya sa akin na halos hindi pa ako makapag salita sa gulat ko na naroon siya sa office ko nang ganun kaaga. Wag niyang sabihing na mimiss nanaman niya ako!

Nakatayo ito na parang isang guard. "Good morning po!" nakangiting bati niya at tumungo. "Good morning. Bilin pala ni Sir na unahin mo raw munang linisin ang hallway bago ang office niya dahil may meeting pa siya at malelate siya ng punta rito," sabi ni Samuel. Kumunot ang noo niya. Mas mabuti nga na wala pa si Sir Elias, lilinisin niya na ang office para kapag nagtrabaho ito ay wala ng istorbo. Ngunit bakit baliktad ito?

Hindi na kasi kaya ng mata ko ang antok. Makalipas ang tatlong araw na paghahanda ay pumasok na ako sa office, may meeting rin kasi to introduce me officially. Panay magagandang ngiti at bati ang natanggap ko sa kanilang lahat, meron pa ngang bungkos ng bulaklak. Pagkarating sa office ay nginitian ko yung secretary ko, “Good morning Ma’am Sierah.” Matipid ko siyang nginitian.

I own this place and I know I deserve the respect they are all showing right now. It's already 7:50 AM and I'm in elevator solely made for me. Special treatment? Yes. For myself. Pagkalabas ko ng elevator, saktong alas otso na ng umaga. Walang lingon-lingon akong pumasok sa aking opisina and as expected my other secretary that I assigned for some paperworks and to manage my appointments is there with my butler na kasama ko na ata sa lahat ng aspeto ng buhay ko as a CEO of my companies.

Lahat ng usapan ay agad natigil nang makita siya. Tahimik ang buong hall, tanging huni lang ng aircon at malalalim na buntong-hininga ng mga empleyado ang maririnig. Kyro cleared his throat, inilapit ang sarili sa mikropono. “Good morning, everyone.” Sabay-sabay na bumati pabalik ang mga empleyado, bagaman may halong kaba at pagtataka sa kanilang mga mukha.