My Dearest Self With Malice Aforethought Novels & Stories

Ang mga mata nya ay para bang nagsasabi na may masama na naman akong ginawa. Sa totoo lang, gusto ko rin syang sigawan at tanungin kung paano nya nagawang ipababoy ako sa ibang tao. I did nothing wrong but to obsessively love him. Gusto ko syang sumbatan at sisihin kung bakit ako humantong sa ganito pero iba ang nasabi ko. "Justine, I dont know what your talking about? Anong kahibangan ang sinasabi mo? Justine, I almost raped yesterday. Pinagtulungan akong gahqsain ng guard at ng utility sa hospital ko. I dont know why they did it to me? Sinundan nila ako sa tagpuan natin at sinaktan. They raped me Justine and you're too Late too Save me. Binaboy nila ako Justine habang wala ka pa! Salitan n

Sana rin naman nakikita nila ang sarili nilang mga pinaggagawa kaya ako nagkakaganito! "You're impossible! How dare you say that? Ako pa ang walang pakialam? Eh, ngayon sige tatanungin kita. Nasaan na iyung sinabi mong uunahin mo ang mararamdaman at iisipin ko? Nasaan na iyon? Kung ako, I became selfish, then you became insensitive!" bulyaw ko at padarag na tumayo dahilan ng paglikha ng ingay ng silyang muntik matumba.

S-She's---She's fuming! "YOU HATE ME WHEN I'M BEING SELFISH! YOU HATE ME WHEN I CARE! YOU HATE ME WHEN I'M CONCERNED! THIS WORLD IS SO CRUEL TO ME! HOW COULD YOU BE SO CRUEL TO ME!" Malakas na sigaw niya at mas lumakas pa ang mga kuryenteng bumabalot sa kaniya lalo. Lumayo silang lahat habang ako ay natulala na lamang sa kaniya. May crack na ang tiles kung saan siya nakatayo. At napaka-asul ng mga mata niya na parang umiilaw dahil sa mga kuryente. She's so dangerous. But so beautiful. DEATH is...beautiful.

I simply looked at the ceiling plainly, there was no human hue in my pale cheeks. Like a bullet from a rifle, "Patayin mo ako, at walang iba kundi ako. Killing someone like me doesn't count as a murder. Do not kill anyone else, including yourself," he growled as he lavished every greedy kiss down my collarbone onto my neck. Tuluyang pumikit ang aking mga mata habang dinadama ang haplos ng kanyang halik. How intoxicating...

Ngisi kong wika na mas lalo niyang ikinalunok "I-i'm sorry please f-forgive m—" "Too late, It's fucking too late, You already messed with me so just accept the consequence of your action, but before you die, let me introduce myself first. I'm DEATH GLASS the Rank 3 in the Mafia World." Malamig kong wika at bago pa siya makakilos ay kinalabit ko na ang gantilyo ng baril na hawak ko at walang kurap na pinasadahan ng tingin ang bala na unti unting tumagos sa noo niya dahilan para bumulagta siya sa sahig at dumaloy ang masaganang dugo mula sa kanyang butas na noo.

My mouth snapped shut. This is another headache for me. Hindi nalang si tito kailangan kong sundin, kundi pati na rin ang hampas lupa na Murphy na 'to. Pwedi ko naman siya masunod ngayon, pero next time wala na. Hindi naman ako papayag na pati siya mahawakan ako sa leeg. Like my uncle, he is a selfish individual who only considers himself. Have they ever considered the idea that causing harm to someone else's flesh is unacceptable?

Hindi ko kayang lingunin si ate sa ganitong pagkakataon dahil nakokonsesnya ako, I'm guilty. "Hindi kita pwedeng sisihin dahil bata ka pa pero sana naman kahit isang 'kamusta ka' ay may narinig ako mula sayo. You don't care about others Inah, you only cared about yourself way back then. Pero wala na tayong magagawa kung hindi ang magpatuloy dahil tapos na iyon, wag na nating ungkatin pa, ayoko na. Past is Past. Leave that topic in the past. Pero sana nagsilbing aral sa iyo ang mga nagawa mo dati. I don't want you to hurt others Inah because I don't want you to be hurt." At kahit sa situwasyong ito ako pa din ang iniisip niya. How selfless ate? Hindi ko naramdaman kahit kailan na naging madam

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Pinagsisihan ko man ang mga iyon, may part ko pa rin ang labis na nagpapasalamat dahil kung wala ang mga mali kong iyon, hindi ko makikilala ang tanging lalakeng magmamahal sa akin ng buo. Binilisan ko ang mga hakbang pagka-isip kay Lev. Hindi alintana ang mga nakapinid na pinto sa magkabilang gilid ng hallway. I know what's waiting for me behind those doors. Sin. Depravity and an ocean of filthy things will corrupt every soul who's brave enough to wander around. Kahit matapang ako, I'm not stupid enough to barge in there. I have my own hell to deal with. Tama na iyon.

And I know, deep in my heart, that he deserves something more. Gumalaw ako nang marahan at mas lalong dumikit sa kaniya, trying to savor every minute of us in this position. I feel secured, safe, and happy. But I also know this is only temporary. This will never last. Thinking about this so early in the morning is ridiculous, but I should at least remind myself of how undeserving I am of him before I start to become more selfish and just claim him mine... even though I knew clearly like the morning skies who actually owns his heart.