May mga pagkakataong ang isang lugar, lalo na kung ito ay isang lumang bahay, ay nagdadala ng napakaraming kwento at alaala. Isang gabi, naisip kong tuklasin ang isang abandonadong bahay sa aming barangay, na sinasabing may mga lihim na taglay. Ang tawag ng misteryo at kasaysayan ay hindi ko kayang talikuran. Nang pumasok ako sa bahay, sinalubong ako ng mga pader na puno ng luma at nagkalat na wallpaper, at ang mga sahig ay tila nagkukuwento ng mga hakbang na iniiwan ng mga nakaraang tao. Ang kuwarto na tila hindi nagbago sa nakaraang maraming dekada,may malaking bintana na kinakabitan ng makakapal na bintana na tila nagtatago ng mga lihim ng nakaraan.
Ayon sa mga kwento, ito raw ay ukol sa isang mayamang pamilya na kilala sa kanilang kabutihan, ngunit pagkatapos ng isang trahedya, tila nagdulot ito ng sumpa sa bahay. Ang mga residente ay umalis at ang lumang bahay ay naiwan sa ingay ng mga ikot ng oras. Sa bawat pitak, may nararamdaman akong malalim na kalungkutan, na parang ang bahay mismo ay naglalaman ng mga damdamin at alaala na humihiling na hindi sila kalimutan. Isang kwento na puno ng pag-asa at pagdadalamhati. Na ang mga tao, sa kabila ng lahat, ay patuloy na bumabalik sa tahanan na naging simbolo ng kanilang nakaraan.
Hindi ko maiwasang isipin kung gaano karaming kwento ang naipapasa sa mga maingay na tawanan at madidilim na lihim na nangyari sa loob ng mga dingding na ito. Kahit na ang mga tao ay naglaho, parang nananatili pa rin ang kanilang mga alaala dito, nag-iwan ng mga pahiwatig kung sino sila noong nakaraan. Ang bahay ay hindi lang isang estruktura, kundi isang saksing buhay sa lumipas at kasalukuyan, isang paalaala na ang bawat lugar ay may kwento na nagawa at patuloy sa pag-iral.