My Freaking Alarm Summary Novels & Stories

Ang bawat tibok ng alarm ay isang paalala na sa loob ng sampung minuto, ang kasaysayan, ang teknolohiya, at ang kanilang mga buhay ay magiging abo at abo lamang. "Lia, iwan mo na ako. Ito na ang huling utos ng system." "Hindi ako nakikinig sa utos ng isang makina, Rafael!" sigaw ni Lia. Ang kanyang boses ay paos na, ngunit ang kanyang determinasyon ay mas matalas pa sa anumang algorithm.

Kung paano niya bawian ng buhay ang mga taong mahalaga sa akin at kung paano niya gawing miserable ang buhay namin lalong-lalo na ni Sebastian. "Tang'na mo! Mamatay ka na, mamatay ka na! Ang kapal ng mukha mong magpakita sa akin! Demonyo ka! Mamatay tao ka!" Galit na galit kong sigaw at namalayan ko na lamang na nabasag na ang salamin ng isa sa mga pribadong opisina sa headquarters namin dahil sa malakas kong ibinalibag si Alfred kaya umalingawngaw ang alarm system nito. "Intruder alert! Intruder alert!"

Mukhang nagmana talaga sa ama. 11pm na pero hindi pa rin ako inaatok. Naiinis nga ako sa sarili ko dahil kung kailan maaga ang alis namin bukas ay saka naman hindi agad ako dalawin ng antok. Sumandal ako sa headboard ng kama at nagscroll sa i* newsfeed ko. I'm busy watching some i* reels ng pumasok si Dylan sa kwarto. Galing ito sa labas. Si*uro ay chineck ang sasakyan. He locked the door ng makapasok siya pagkatapos ay nahi*a na sa tabi ko. Bago ako tuluyang matulog ay nagset ako ng alarm sa cellphone ko, tatlong alarm ang sinet ko 5:00am, 5:30am at 6:00am. Just to make sure lalo na at minsan ay hindi ko marini* ng maayos ang alarm ko.

Ang dating pananabik nito sa kaniya ay mabilis na napalitan ng pagkainip at irritable katagalan. Sa totoo lang, alam ni Mikaela na wala ng dahilan para magset pa siya ng alarm sa ganooong oras. Napangiti na lang siya nang mapakla at saka tinitigan ang kaniyang cellphone. Nagdadalawang isip pa siya kung idedelete ang alarm na iyon ngunit sa huli ay ginawa niya pa rin at saka pinatay ang kaniyang cellphone.

Para bang mababaliw ako dahil sa sobrang pagiisip. Napalingon ako sa alarm clock ko. Pasado alas otso na ng gabi. Paniguradong tulog na sila mama. Hindi na rin ako nagtaka kung bakit hindi nila ako tinawag para kumain dahil, alam nila na wala akong ganang kumain. Napabuntong hininga ako bago ko naisipang damputin ang cellphone ko sa gilid ko. Binuksan ko ang f******k ko at ganoon na lamang ang panlalaki ng mata ko ng makitang maraming notification sa account ko.

Nakatingin pa din ako sa kawalan nang maalala ko ang sinabi n'ya. "Whats with her? What's with Montreal University?" [KRING! KRING!] Napabalikwas ako ng bangon nang marinig ko ang alarm clock na nasa tabi ng kama ko. Nang tumingin ako sa alarm clock na nasa side table ay Alas onse na. Napasobra ata pag-iisip ko kagabi kaya tinanghali ako ng gising.

Alas-tres y medya na ng madaling-araw bago siya nakabalik sa kanyang silid. At ang mas masakit pa roon ay kailangan niyang gumising bago mag-alas-siyete para maghanda ng almusal. Pakiramdam niya ay malapit na siyang mamatay sa pagod. Matapos mag-set ng alarm sa kanyang cellphone, napansin niyang may mensahe mula sa secondhand platform. “Sigurado ka bang brand new ito? May resibo pa at ibinebenta mo lang nang dalawampung libo? Hindi ka scammer?”

Pareho kaming natahimik, parehong nag-isip. "Oh baka kailangan kong makipagtulungan kay Kenya, Shines at Lovimer para gumawa ng device na pwedeng mag-deactivate ng alarm? Kailangan ko munang alamin kung anong klase ng alarm ang naka-installed," deklara niya matapos ang katahimikan sa pagitan namin. "Nakita kong orange ang light na pino-produce niyon," saad ko.

tumango ako at walang pagdadalawang isip na kumapit sa braso niya para lumabas ng bar. — Nagising ako sa malakas na tunog ng alarm ko. Nang maalalang ngayon ang first day of work ko ay mabilis pa sa alas kwatrong bumangon ang katawan ko. "Aray!" d***g ko nang makaramdman ng sakit mula sa balakang at gitna ko. Napahawak rin ako sa ulo ko ng panandaliang dumaan ron ang sakit. Oo nga pala, uminom ako kagabi. Naparami siguro kaya—oh my god.

Pinatay niya iyon at inis na ibinalik doon. “Ugh!” naiinis na nagtalukbong siya ng kaniyang kumot nang tumama sa kaniyang mukha ang sinag ng araw na pumasok sa nakabukas na bintana ng kaniyang silid. Muli siyang bumalik sa pagkakatulog. Niyakap pa niya ang kaniyang isang unan. Ngunit ilang minuto lamang ang nakalipas ay muli na namang tumunog ang alarm clock. “Ugh, seriously? What time is it?” galit na muli niyang tinanggal sa kaniyang mukha ang makapal na kumot at napipilitang umupo at sumandal sa headboard ng kaniyang kama kahit nahihilo pa siya dala sa antok. Kinuha niya ang kaniyang cellphone na nasa bedside table rin. “Damn it!” sambit niya nang makitang alas syete y medya na pala ng um