Worries Novels & Stories

Parte ng trabaho niya ang magtanggol o lumaban sa mga suspected criminal dahilan para maging delikado para sa kanya ang trabaho niya kaya naman hindi maalis sa akin ang palagiang mag alala. Hindi ko alam kung totoo bang mag riresign na siya pag katapos ng isang ito pero umaasa rin akong tutuparin niya. Hindi ko kayang mabuhay palagi sa pag aalala na baka hindi na siya makauwi sa akin. Hindi ko kayang mamuhay na parati nalang akong nangangamba sa lahat ng bagay. I can't have that! No one deserves to live like you always need to look over your shoulder, worrying about the danger that you and your family may or may not encounter.

Na hindi niya gusto itong lokohin. Kung hindi man niya naamin kaagad, iyon ay natatakot lang siyang umalis ang dalaga sa kaniya at bumalik ulit sila sa dati. Bago pa lang sila magkarelasyon and Aru is so damn worried na na hindi pa ganoon kalalim ang feelings ni Wommie para sa kaniya. Ayaw niya. Ayaw niyang bitiwan at iwan siya ni Wommie.

Ahleya scoff, "Gusto ko, Alec. Gustong-gusto ko sumama sa kanila pero kaso dumating ka. Masaya na sana ako e pero sumama ka pa. Pati ba naman sarili kong kasiyahan ay sisirain mo talaga? Hindi na ba ako pwede magpag-isa?" "Kaya mo naman na hindi makialam sa akin noon ah, bat sumosobra ka na ngayon, Alec?" "My God, Ahleya! It's because Im fucking worried!" "What? Inlove ka na sa akin?" "No! I am worried! Worried of what could happen to the baby! I am scared of what mother will say to me if something happens to you and the baby! I dont even care about you, I just want this all to be over!"

At sapat din upang mapansin niyang tila wala pa rin ito sa sarili. Parang may malalim na iniisip. Parang may binubuo sa isip na hindi niya mahanap ang sagot. At sa loob lamang ng ilang segundo ay muli itong bumalik sa opisina. Napakagat siya sa labi. "You're worried." Muntik na siyang mapatalon sa gulat. Naroon na naman si Marco. "Hindi." "Liar." Hindi na siya sumagot.

nag-aalala kong tanong dito, pilit kong inaalala kung may mali ba akong nagawa nang dahil sa pinagdadaanan ko ngayon. "I'm worried about you, you always seem jumpy these past few days, and I can't help, but noticed you being scared all of the time." sinabi nito, I can see concern towards me. Isang malalim na paghinga ang kumawala sa bibig ko, dahil alam ko naman na totoo ang sinasabi nito, sino ba naman ang hindi matatakot matapos bantaan ng isa sa pinakamayamang tao hindi lang sa Pilipinas kung hindi sa ibang bansa na din, pero minabuti kong huwag nang ipaalam dito ang bagay na iyon.

I knew it, for sure. "I know it's not right but I'm worried about him. And I~I don't like my thoughts about this damn thing. I hate it. I hate that my trust is wavering just because it feels like he's kinda suspiscious." I said, bringing my nails to my lips and started biting my thumbnails. Ramdam ko ang pagkabog ng kaba sa aking d****b. Yes. I am worried about Alexis Riguera in a different way.

"Are you... m-mad?" Hindi ako makukuha ng kaba sa boses niya at ang pag-utal-utal niya. Umikot ang aking mga mata sa inis at tumayo na. Iritado na talaga ako at alam niya kaya ganito na siya. "I... I am just worried about Lianna's condition. She can't be str--" Worried!

"Mas pagod akong makita kang umiiyak kagabi kaysa sa kahit anong meeting na pinuntahan ko." Napakurap ako, agad na umiwas ng tingin. "Don't do that," mahinang dagdag niya habang hinahalo ulit ang batter. "Don't look away kapag nagsasabi ako ng totoo." Humugot ako ng hininga. "I just... don't want you to worry too much." "Too much?" ulit niya, parang hindi makapaniwala. "Loo, you are my wife. Worrying about you is not 'too much,' it's normal."

"I'm sorry for making you worry. " I jokingly slapped his hand and glared at him. "Who said that I'm worried?" I uplifted my brows jokingly, trying to lift up the mood. "But I am," nanghihinang pahayag niya. Unti-unting nawala ang lahat ng ekspresyon sa aking mukha. Hindi na ako makangiti sa kaniya dahil unti-unti ko ng nababanaag ang bigat na kani-kanina ko lang din huling naramdaman. "I am worried that when I become sober we will talk about us. "

dagdag pa niya kaya napabuntong hininga ako. “May article na agad?” may halong pag-aalala na tanong ko. “It wasn’t against you, though. Pero hindi ko maiwasan na hindi mag-alala sa ’yo. I’m sorry that you have to go through this, love,” puno ng sinseridad na sagot naman niya. “She’s kind of scary,” may halong pagbibiro na saad ko. “Pero wala na sa akin iyon. Mas nagwo-worry ako kay Dad, lalo na may article na agad,” dagdag ko pa.