Novel & Cerita My Mom's Cheeks Turn Red Like

Sinilip niya lang kami ni Erie para kumustahin. "Bakit ang pula ng mukha mong bata ka?" Bulalas ni Mom nang makita niya si Erie. Hindi pa rin kasi nawawala ang pagkapula ng pisngi niya dahil hindi pa bumababa ang init ng katawan niya. "Inborn kasi na rosy cheeks ako." "Ambisyosa ka. Mukha kang sunog na siopao kamo." Nailapag ni Erie ang hawak niyang kutsara dahil sa komento ni Mom, "masyado mo akong pinepersonal, Tita."

Bigla-bigla ring uminit ang pakiramdam ko lalo na sa pisngi ko, feeling ko lahat nang dugo ko umakyat na sa mukha ko. "Mommy is red!" "Like a tomato!" Nanlaki ang mga mata ko, ano raw? Bumalik ako sa reyalidad ng marinig ko ang dalawa na pinupuna ang mukha ko. Masyadong bang halata na nagblush ako? Bakit yong iba hindi naman namumula kapag kinikilig? Naiiyak na tanong ko sa sarili.

Ngunit sa kabila ng tawanan, may kung anong bigat akong nararamdaman sa hangin. Napansin ko ang madalas na pagbabago sa mukha ni Mommy. Sa tuwing titingnan niya si Daddy, may lungkot na pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang mga ngiti. Si Daddy naman, napansin kong bahagyang nanginginig ang mga kamay habang humahawak ng kubyertos, at mas marami ang tubig na iniinom niya kaysa sa pagkain na isinusubo niya.

Pakiramdam ko, mas masasaktan lang ako kung patuloy akong makikinig nang tahimik. Mabilis na napatayo si Mommy, halos matumba kung hindi siya naagapan ni James. Nanlaki ang mga mata ko nang mas malinaw ko siyang makita. Ang dating maaliwalas na mukha ni Mommy, ngayon ay humpak at walang buhay. Ang mga mata niyang dati ay puno ng saya, ngayon ay tila ba salamin ng matinding pagsisisi. Ang sakit sa damdamin na makita siyang ganon, parang sinasakal ako ng sarili kong awa.

Tumirik ang mga mata niya saglit at halos bumagsak ang katawan niya paharap. “Mom!” Mabilis kong sinalo si Mom habang si Dad naman ay bumagsak sa couch, hinahabol ang paghinga niya. “Damn it! You both need to calm down,” sigaw ko habang sinusuportahan si Mom. “Mom, breathe. Dad, stop it! Hindi mo kailangan ng isa pang heart attack!” Pero sa halip na kumalma, mariing tumitig sa akin si Dad, pulang-pula ang mukha niya sa galit. “She’s an opportunist, Chester. Hindi mo ba nakikita ‘yon?!”

Nang biglang bumukas ang pinto, si Jared na may halong pagkabigla at galit sa mukha. “Bakit hindi ko alam na may sakit si Mommy?” tanong niya, halatang nasaktan. “Wala ’yon. Nahilo lang ako,” palusot ng aming ina habang pinipilit ngumiti. “Nag-overreact lang ang ate mo. Matanda na kasi ako, kaya normal lang na makaramdam ng hilo. Pero ayos na ako. Ang kulit kasi ng ate mo, ayaw akong tigilan kahit sinabi ng doktor na pahinga lang ang kailangan ko.”

Ngunit, hindi nga lang ganoon kahalata. "Ija?" napatingin ako kay Mommy. Napayuko agad ako para malaman kung nakahakbang ba ako. Nang maalala ang sinabi niya kanina, agad na nawala ang kulay sa mukha ko. Tama si Mommy! Jusko, nakakahiya! Really, Thara? Humahakbang ka ba? Ha-

"Wala kang karapatan para pagsalitaan ng ganyan ang kapatid mo" galit na sabat ni Mommy. Nagulat pa ako ng bigla akong sampalin nito. Halos tumabingi ang aking mukha dahil sa lakas nito. Maang akong napatitig dito at mapait na ngumiti.

Nang makaakyat ang anak sa kama ay yumakap agad ito sa kanya na ginantihan naman niya. "Good morning, baby. How's your sleep?" Hinaplos niya ang buhok ng anak at hinalikan. "I sleep well, Mommy. How about you? Daddy said you're sick. Dahil po ba hindi tayo magkatabi natulog?" Mas humigpit pa ang yakap nito sa kanya na nagpangiti sa kanya. Napaka-sweet talaga ng baby niya, malayong-malayo sa tatay nito. Nang maalala ang asawa ay napasulyap siya rito. Nagtama ang kanilang mga mata saka siya kinindatan. Nanlaki ang kanyang mga mata sabay iwas ng tingin. Ang kanyang puso ay nabaliw na naman. Pakiramdam niya rin ay tila namula ang kanyang mga pisngi. Para siyang teenager na napansin ng crush. "Mo

She gently wiped the drool from her Baby girl’s face at maingat na kinarga. “Chico, are you okay with walking?” tanong niya sa anak. Hindi niya na kayang kargahin ang dalawang anak. They were five years old already. “Yes, mommy.” Chico looked up. Gabby tried to calm her heart. It was a kid version of the face that was looking up at her from his car’s window. “Mommy, what happened to your face?”Chico asked as he looked at her red cheeks. His gray eyes were worried.