Romans & histoires My Mom's Cheeks Turn Red Like

Tumama ito sa kanyang mukha. "P-pinagsasabi mo!" Nahihiyag umiwas ako ng tingin sa kanya. Hindi ko siya kayang tignan ng matagal. Bumaling ako sa anak ko. Tinignan niya ako ng pagtataka gamit ang namimilog niyang mga mata. "Bakit ang pula-pula ng mukha mo mommy? Para kang kamatis," nagtatakang tanong ni Pyreia. Umiling-iling ako. "Wala ito anak, ang init kasi sa labas kaya namula ako," pagdadahilan ko sa kanya na mukhang pinaniwalaan niya naman dahil hindi na siya nagtanong pa.

Could it be that. "Stupid!" Mommy yelled as I felt her hand on my cheeks. My eyes widened as I caressed my left cheek. Napangiwi naman ako nang hawakan ko iyon. I bit my lower lip and looked down. "Mommy, stop." Dinig kong pagpigil ni Kuya Yvvo kay Mommy.

"I'll use my car, mom." Bumuntong-hininga siya dahil alam niyang hindi niya ako mapipilit. Humakbang palapit sa akin si mommy at dinig na dinig ang pagdikit ng kanyang heels sa mamahaling tiles ng bahay namin. Her hands slowly caressed my cheeks. "You look gorgeous," puri niya. "I look like you," sabi ko kahit na ang totoo ay si daddy raw ang kamukha ko.

I don't need to bother my group mates since hindi naman kami magdi-defense. Hinawakan ni Mommy ang aking pisngi. Bumaling ako sa kanya at nangunot ang aking noo nang mapansin ko ang pasimpleng panunubig ng mga mata nito. “Are you okay, Mom?” I asked in confusion. Ngumiti ito at bahagyang kinurot ang aking pisngi. “Wala. Miss ko lang ang Daddy mo. You have the same hazel eyes.”

I roared. My face is full of cosmetics! My lips are too rosy, and I hate it! Isama mo pa ang kulay ng eyelids ko, ang cheeks ko, pati na ang nagkakapalang eyelashes na ikinabit rin. Nakakainis! ginawang coloring book ang mukha ko! Kasabay ng pagsigaw ko ay ang pagtigil ng sasakyan. "Elle! Bakit ka ba naninigaw?" My dad asked, brows furrowed.

Ngayon na pinaalala niya, napahawak na naman ako sa aking noo. "I got pimple!" naiinis kong sumbong sa kaniya. "Well, that's normal." "I will definitely look ugly tonight." "It will be covered with make up naman, Anak. You'll look beautiful." "Ba't parang ang nice mo sa akin ngayon, Mommy?" tukso ko sa kaniya. "Well, I'm always nice. Madalas ka lang gumawa ng nakakasakit ng aking ulo, kaya nauubos ang pasensya sa'yo ni Mommy." Why does it feels like nagdadrama siya dahil ma-e-engage na ako?

Wala naman kasi siyang ibang choice kundi manahimik kahit parang bulkan na siyang malapit ng sumabog sa sobrang pula ng mukha niya. "Mommy, you look like an apple! You're so red!" komento ng pamangkin ko na kasabay naming kumakain that time. Hindi siya pumasok dahil may sinat pero hindi naman mukhang maysakit. Makulit pa nga at naglalaro nang datnan ko. Nagawa pang asarin ang nanay niya na pinandilatan ang bata. Hindi ko napigilan ang tawa ko. Sinuway lang ako ni mother Earth kaya ako nanahimik. Tikom bibig agad at baka maunkat pa ang dapat maungkat nang di oras.

"But you are stronger than that. You have a strong heart and soul, Xianny. I know you can carry this." "Thank you, Ate Daniah." Iniwan na kami ng pinsan ko at kami na lamang ni Mommy ang nasa kuwarto. Nilingon ko siya at kumpara kagabi, iba ang mukha niya ngayon. She looked less pale. There was a small hint of color in her cheeks, and I was thankful for even if it was just a little. "Mommy," sambit ko at umupo.

Super puti ko din pero pinkish ang cheeks ko. "No. You look paler than the last time." Pumalatak siya. And I think winala niya ang usapan. "Ano'ng ginagawa niyo kanina, huh?" I laughed. "Wala. Just kissing. Kaso dumating ka. Istorbo." Tumawa ako nang kurutin niya ako. "Malandi ka." Nagtawanan kami. Naupo si Mommy sa sofa. Para bang pagod na pagod siya. Pagkatapos namang tumawag sa kanila, kumuha si Hendrix ng tubig para kay Mommy.

Dapat ay papanagutin ang mga dapat managot. Isang katok mula sa labas ang pumukaw sa muli ko na namang pagkatulala. Dahil nakalock iyon mula sa loob, kailangan kong pagbuksan ang kumatok. Ang nag-aalalang mukha ni Mama ang bumungad sa akin. "You look pale again, hija." Napaiwas ako ng tingin. "It's normal. Tuwing umaga ay para naman talaga akong multo dahil sa pagiging maputla ko. But I'm fine."