My Perfect Stranger の小説・ストーリー

Utos iyon ni Kuya Celio, napag-utusan lang ako. "Are they fighting?" wala sa sariling kong tanong. "This is a stolen shot," bulong ko. Mukhang nag-aaway si Ate Letty ang estrangherong lalari sa larawan. Kunot na kunot ang noo ni Ate Letty na halatang handang-handang na siyang sapakin ang estrangherong kaharap niya. Cute. Hindi ko inaasahan na may kayang umubos sa pasensya ni Ate Letty. Sayang hindi klaro ang itsura ng lalaki. May pagkamalabo ang litrato kaya hindi maaninag ng maayos ang mukha ng lalaki. Nakaside-view pa ito at nakakalo. Maganda ang tindig. Nakasuot ito ng maputing kamiseta at itim na pantalon.

Dahil sa pagod ay nakatulog agad ako. Nagising ako na wala si Santri sa tabi ko. Bumangon ako at pinulupot sa katawan ang kumot para hanapin siya. Nakita ko siya sa balkonahe, suot ang kanyang damit at may katawagan na naman. I want to respect his privacy but I felt a strange feeling that's pushing me to keep on listening. "I told you I will be there after I got my certificate of registration. Wait for me, okay?"

Bigla silang tumigil. Parang may humawak ng invisible na tali sa kanila. Lahat sila, napatingin sa dulo ng eskinita. Mabibigat na yabag. Mabagal. Deliberado. At doon siya lumabas. Siya. Damian Blackthorn. The stranger in the rain.

His face were wet with tears at ang mga mata nito ay mapupula na alam niyang dahil sa kalasingan at dahil sa pag-iyak nito. Naningkit ang kanyang mga mata. The stranger looked familiar to him. Maigi niya itong tinitigan as he was trying to remember who the guy is. At ganoon na lamang ang panlalaki ng kanyang mga mata nang maalala kung sino ito. He is his neighbor! The stranger is the man who's living next door! At lalo pa na nanlaki ang kanyang mga mata nang hinaplos nito ang kanyang pisngi habang muli na namang tumutulo ang mga luha nito.

Paikot-ikot silang nagtatatakbo sa gitna ng water fountain. Si...Stranger at Kosuri pala 'yun. Haaays. I took a deep breathe.They are perfect for each other. Really. They are definitely perfect for each other. /////////

pagdedesisyon niya, “tutuklasin ko ang sikreto ng buhay mo, Russell Rossell. Aalamin ko kung sino ka talaga!” Inayos ang sarili. Nilagyan ng laso ang “THE PERFECT CRIME” na libro, “personal kong ibibigay ito kay Sir Theodore Rossel,” pakikipag-usap sa sarili. Pupuntahan niya ang mansion ni Theodore Rossell! *** ****

At higit sa lahat, mahirap makuha. Lumaki si Bianca na sanay nakukuha ang lahat ng gusto niya. Kaya habang mas malamig si Clyde sa kaniya noon, mas lalo niya itong ginusto. Inalam niya lahat ng preferences nito. Favorite restaurants, routine, interests, pati mga gusto at ayaw nito sa babae. Ginawa niya ang lahat para maging ideal woman sa paningin ni Clyde.

mahina niyang sabi. Hinawakan agad ni Adrian ang kamay niya. “You don’t have to be perfect. You just have to be you. At kung hindi ka nila matatanggap, then that’s on them, not you.” Napabuntong-hininga si Althea. Gusto niyang maniwala, pero andun pa rin ang takot. Weekend. Isang private resto-bar sa Taguig ang pinili ni Adrian para sa small gathering. Hindi ito sobrang formal, pero halatang pang-may kaya.

Parang na-amuse ito. Nagulat siya dahil hindi naman mukhang foreigner ito. Mukha itong Filipino na lumaki sa ibang bansa at nagkaroon ng accent. “I—I just want to…” She felt like there are falling petals beside this man and she lose her consciousness when their eyes met. Hindi niya inexpect na ganoon kagwapo ito. And the way he looked at her. Wala pang lalaking tumitig sa kanya ng ganoon. Paghanga ba iyon? Kung iyon man ay hindi siya sigurado basta uminit ang mga pisngi niya.

He smiled again, a proud, indifferent smile. "But you hurt the wrong woman, and I will never forgive you for that…" he said coldly. "Who are you, and why are you interfering?" Dave shouted, weak from his injuries, but still trying to appear brave. Tasya shivered at the cold voice of the stranger who'd intervened. She remained silent, watching Dave while holding Anaya's unconscious body. Tasya felt no pity, only burning hatred for Dave, fueling her strength. The fight was far from over.