Novel & Cerita My Works

reklamo nito Talagang masasaktan ka sa akin ngayon kapag tinuloy mo yang kamanyakan mo ang aga-aga. Kumain ka na nga r'yan at papasok pa ako sa work ko. Nakiusap kasi ako sa kan'ya na bumalik ako ng headquarters at namimiss ko ang trabaho ko. Nag-iingat naman rin ako araw-araw. "Hmmm! Hwag ka ng pumasok ngayon hon. Ang hirap ng trabaho mo. Mayaman naman na tayo." maktol nito.

I don't even know how to react or how I should react. “Uyyyy Ms. Forbes, close na kayo ni sir?” Mabilis kong binalingan si Carlo, one of my workmates here st magaling na arkitekto, medyo palatawa din. “Hindi. Maganda lang siguro ang mood nun.” Pagpapaliwanag ko. I faced my laptop and began my work, my mind filled with the numerous tasks that awaited me as an architect. The soft clicking of the keys serves as a comforting background noise.

baka isanla ko na lang siya kapag kinapos na akong talaga. At ngayon nga'y narito ako sa Agency na pinapasukan ko. Ito ang ikatlo kong trabaho habang nag- o-online study ako sa gabi. Magdadalawang linggo na rin akong nagtatrabaho bilang Personal Assistant ng isang sikat na Modelo.

nakangiting sagot nito sa akin Aware ito sa ganooong kondisyon ko. Hindi naman ako katulad ng iba nilang mga alaga na kahit na ano na lang na proyekto ang ibato, tinatangap eh. iba ako, may class ako at isa pa, talagang namimili ako ng trabaho. Katwiran ko, mabubuhay naman ako na marangya kahit na wala akong trabaho at ang pagmomodelo at pag-eendorse ko ng mga produkto ay libangan ko lang.

tapos madalas ko pa itong pagawin ng aking mga project at activity at on time naman na nagagawa nito ang lahat ng ipagawa ko sa kanya. Nakaka bilib lang ito talaga kaya nga mas lalo na akong humahanga dito eh. Hayst medyo na insecure na rin ako dito. Paano ang dami na nitong mga nagagawa sa buhay. Samantalang ako ito ganda pa lang ang kayang e ambag at ang pa minsan minsan na pag mo model ko sa kung kani kaninong mga company at product.

Ngayon, parang sanay na ako sa katahimikan. Iyon ba ang ibig sabihin ng propesyonal? Ang marunong umiwas kahit may nais pang sabihin? Ibinaba ko ang tingin ko sa mga papeles sa harap ko at ipinagpatuloy ang trabaho. Maayos ang takbo ng mga araw ko sa ARC. Walang sigawan, walang tensyon at walang biglaang utos na may halong personal. Lahat malinaw at lahat ay nasa tamang lugar.

Siguradong-sigurado ako rito, pero kahit ganoon ay nagdadalawang-isip pa rin ako. Sinubukan kong muli na magpokus sa ginagawa pero hindi ko na talaga ito magawa. It's like my mind is floating. Sa bawat bukas ko ng mga folder ay hindi ko na ito binabasa ng mabuti, I just scanned my eyes through it and sign it. I kept my swift phase so I can still leave work early but at the same time, I am getting hesitant.

Mas maganda kung sarili ko lang ang makakaalam. Hindi rin naman ako habang buhay mag tratrabaho sa mansyon na 'yon, kaya sigurado ako na kapag hindi na ako ro'n nag trabaho ay mawawala na rin naman itong nararamdaman ko. Mga ilang buwan lang akong mag tratrabaho at aalis na rin ako.

“What do you want, Yesh? Kanina ka pa nakatitig! Let me do my work in peace. Ang dami ko pang kailangang tapusin.” “I’m not doing anything! Nagtatrabaho rin ako rito.” Pinakita pa niya ang laptop at mga papel sa lamesa niya para ipakita sa ‘kin. “Kaya magtrabaho ka na lang diyan. Huwag mo na akong titigan na para bang may ginawa akong hindi mo nagustuhan.” “Wala nga ba?” Kumunot ang noo ko. “At ano naman ‘yon? Wala kaong maalalang ginawa sa ‘yo.”

​Pagod na pagod na ako. ​Parang babagsak na ang mga balikat ko sa sobrang bigat ng nararamdaman ko habang naglalakad ako pauwi sa amin. Tatlong trabaho ang pinasukan ko ngayong araw. Nag serve ako sa isang fast food chain sa umaga, nag hugas ng pinggan sa isang karinderya sa tanghali, at nag benta ng kung anu ano sa kalye hanggang gabi. Lahat ng ito para lang may makain kami at para mabayaran ang buwanang interes sa lintik na utang ng pamilya namin.