Nana Manga Novels & Stories

Pagmamakaawa ko, hindi ko na alam ang gagawin ko, kaya lumuhod ako sa harap niya saka yumuko habang naka pikit ng mariin. Agad napamulat ang ang mata ko ng makarinig ng malakas na pag hampas. "H-hindi wag, hindi hindiii, w-wag please maawa kayo please" lalapit na sana ako sa winawasak nilang bike, kaka bili palang sakin iyon ni Nana ,ng may dalawang taong pumigil sa akin. "Poor you, your Nana will be really angry about this." he still wearing his evil smile.

Hindi gaya ng mahinang si Ana. Sa batang edad, nagnakaw siya. Sa murang pag-iisip, natutunan niya kung aling parte ng katawan ang makakapagpabagsak sa malaking mama gamit ang akmang puwersa. Masiyado pang bata, pero nabuhay siya. Si Mary Joy ngayon ay si Nastya. Si Nastya ay nasa katawan ni Ana. Iyon ang dahilan kung bakit hindi makakilos si Mary Joy kanina.

HMH-40 NAPAPIKIT nang mariin si Yanna. Naramdaman na lamang niya ang biglang pagtapon ng katawan niya sa kung saan habang may mahigpit na nakapulupot sa kanyang buong katawan. Kasunod ang pagbagsak niya, hindi sa lupa kundi sa malambot na bagay. Sunod-sunod na busina ang tila nakapagpabalik sa kanya sa tamang huwisyo. At saka pa lamang na-realize na nakadapa siya sa malapad na katawan ng kung sino. Dama niya ang malakas at mabilis na tibok ng puso nito. Pamilyar din sa kanya ang amoy ng gamit nitong pabango.

Tinapik ko naman siya sa kanyang balikat at kinuha ang aking wallet. “Babayaran mo na naman ako? akala mo kasi bawat miss ko sa ‘yo pera agad ang katapat.” Nag-angat naman ako nang tingin sa kanya at ngumiti. “Hindi naman bayad ‘yan, bigay ko ‘yan sa ‘yo para makabili ka naman ng mga sexy na damit, tingnan mo naman ‘yang itsura mo? Sa tingin mo may magkakagusto sa ‘yo kung hindi ka magsuot ng crop top?” Hinampas naman ako ni Nana sa aking balikat dahil sa sinabi ko sa kanya. napahinto ako sa pagtawa nang marinig ko ang isang tikhim.

Bahay ng mga Suares. Si Marga ay labis na nagalit nang makita ang mga larawan na ipinadala ni Ana kaninang hapon. Hindi pa siya kumain ng hapunan at nagkulong na lang sa kanyang kwarto upang magdalamhati. Hindi inaasahan, bago siya matulog, nakatanggap siya ng ilang mga bagong larawan mula kay Ana.

"IKAW?" "Yes! I asked, Nana, to do it." mahina kong wika ngunit alam kong umabot ito sa pandinig ni Solomon. "What!" bulalas nito. "Why?" "Because, I love, Aekim, so much. And Nana knew it. Isang Fairy ang tingin ko kay Nana at bawat hiling ko sa kaniya ay ginagawa niya. Bawat iyak ko sa kaniya hinihilom niya. At sa tuwing nagagalit ako ay nagagalit din siya." mahabang wika ko. "She's my Grandma Fairy. At kailanman ay hindi ko siya ipagpalit at kalimutan. She's always my favorite, Lola, Fairy, listener and mentor. She's my real life hero." dugtong ko pa at nagsimula nang mag-tubig ang aking mga mata.

sigaw ko pabalik. Mabilis akong kumilos. Kumuha ako ng denim shorts at isang simple white linen top. Habang nagbibihis, hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Nazzer. The way he looked at me through that screen... it wasn't just lust. There was something else there, something that felt like longing.

Nanonood pala siya ng anime haha. "Yuck! Pambata lang kaya ang anime. Hindi na ako bata saka hindi ako nanonood ng anime." "Alam kong hindi ka nanonood ng anime. Alam kong porn ang pinapanood mo HAHAHA!" Ang lakas talagang mang-asar ng babaeng ito! Kainis! Gusto niya lang talagang manood ako ng anime kaya niya sinabing nanonood ako ng p*rn. "Sus, normal naman yata sa inyong mga lalaki ang manood ng"

“Hindi mo naiintindihan, si Sandra ay isang malanding babae. Siya ang reyna ng dagat. Ang gusto niya ay hindi malinaw at basta na lang nanghihila ng walang katayuan. Anong alam mo?” Ang babaeng si Nana ay nakikipag-usap sa mga kaibigan nitong nasa harap niya, ngunit hindi niya inaasahan na habang nagsasalita siya, ang mga kaibigan na nasa harap niya ay bigla na lang tumigil sa pagsasalita at ang mga mata ng mga ito ay bigla na lang naging alerto. Naguluhan si Nana, “Hey, bakit bigla na lang kayong tumigil sa pagsasalita? May problema ba? Mali ba ako?”

Parang hindi siya iyong tipo ng tao na uunahin ang iba kaysa ang sarili niya. We sat. Or rather, tried to. Dia kept brushing her hand against my arm. Blaster watched her like she was a car crash. “Blaster,” Nana said warmly, “...have some tea. It will help calm your inner chaos.” “Thank you, Nana,” he grinned. “Though I fear no tea can cleanse me of her perfume.” Dia flipped her hair and pouted. “You’re so mean to me.” “Only because I can’t afford therapy,” Blaster smiled.