Nana Manga นิยาย & เรื่องราว

"I can give you extra service if you want. Mas magaling naman yata ako sa asawa mo, hm?" Sumilip ako nang bahagya at halos manigas ang buong katawan ko sa nakita ko. Isang babaeng nakasuot ng napakaikling dress ang nakaupo sa gilid ng mesa ni Nazzer, halos idikit na ang katawan sa kanya habang nilalaro ang kurbata nito. Si Nazzer naman, nakaupo lang, hawak ang isang folder, pero hindi man lang niya itinulak ang babae. Hinahayaan niya lang! "I'm busy, Monica," sagot ni Nazzer, tila walang pakialam sa ginagawa ng babae.

Nana is Manson’s grandmother. Gustong-gusto nito si Claire mula nang unang araw na ipinakilala ito rito ng lalaki. Nang makarating sa mansion ng matanda ay mahigpit na yakap ang isinalubong nito sa kanya samantalang isang matalim na tingin ang ibinigay nito kay Manson. Mahigpit din itong niyakap ni Claire.

Parang hindi siya iyong tipo ng tao na uunahin ang iba kaysa ang sarili niya. We sat. Or rather, tried to. Dia kept brushing her hand against my arm. Blaster watched her like she was a car crash. “Blaster,” Nana said warmly, “...have some tea. It will help calm your inner chaos.” “Thank you, Nana,” he grinned. “Though I fear no tea can cleanse me of her perfume.” Dia flipped her hair and pouted. “You’re so mean to me.” “Only because I can’t afford therapy,” Blaster smiled.

Check my profile too, follow me at add to library na ang story na ito para updated kayo palagi. 1 update per week ang plan ko dito, pero kapag ginanahan ako or may time ako, baka mag double update ako, so abang-abang lang! Thank you!

Tila ito ay dismayado gamit ang malumbay na mukha. Hindi matino ni Beth. Inalok niya ang batang babae na maupo sa kanyang tabi. Wala siyang nalalaman sa kahit anong kurba ng pagguhit. Ngunit may alam si Beth kung paano palambutin ang puso ng mga bata. Nababanayad ang excitement sa mukha nito ng sinimulan niyang guhitin ang paborito nitong cartoon character na si Doraemon. Nabanggit iyon ng bata ng si Beth ay nagtanong. Nagmungkahi muli nang panibagong character ang batang babae upang kanyang guhitin subalit sa puntong iyon ay mahihirapan si Beth upang tuluyang makamit ang gusto nito. "Hindi po ako magrereklamo. My brother is a good computer animator kaya sige na. Iguhit mo na si Nami." Si Na

Damn it! NAKASIMANGOT si Yana habang isinuot ang damit. Hindi maipinta ang kanyang mukha. Totoong nainis siya sa ginawa ni David, pero nagpasalamat pa rin siya dahil hindi iyon natuloy. Ramdam niya kanina na tila biglang natigilan ang binata. She was confused. Saka niya naalala ang malagim na nangyari sa kanya. Oo nga pala, na-rape nga pala siya at swerteng hindi nabuntis. What the! Nandidiri siguro sa kanya ang binata sa sandaling magkadikit ang kanilang mga katawan at magkahinang ang kanilang mga labi. Parang sinampal si Yana sa katotohanan. It's hurts big time! Sino ba siya para pag-ukulan nang special na treatment ng isang bilyonaryong Montenegro? Isa nga pala siyang disgrasyada.

sabi ko nagpuppy eyes pa. Ayaw ko man magpacute pero kailangan. Gusto ko ng lumabas ng ospital. Sa totoo lang hindi ako fond na nagpupunta sa ospital, it's just a reminder to me about my life in Japan. Yung araw-araw na dumadanak ang dugo dahil kailangan protektahan ang buong pamilya at nasasakupan nito. Narinig ko naman ang biglang pagbuntong-hininga ni Nana Celia. "Sige basta magpapahinga ka muna hanggang sa gumaling iyang sugat mo," sabi niya sa akin.

Kumain rin sila ng manga bilang panghimagas. Pagkatapos ay lumabas ulit silang tatlo kasama ang kaniyang lolo para tumambay sa ilalim ng puno at doon nagsimulang magkwento ang kaniyang lolo Anton tungkol sa isang gubat malapit sa tinitirahang bukid. "Totoo po ba lolo na merong bampira doon sa gubat?" Nagtatakang tanong ni Niana pagkatapos mag kuwento ng kaniyang lolo Anton.

“Kakaiba ang lahat ng tao dito. Mababa ang IQ, mahina ang katawan, at masama ang vibe. Kailangan ko na talagang umalis. Hinding-hindi ako mamamatay kasama ang mga taong ito, lalo na at hindi maganda ang trato nila sa akin.” “Well, okay naman siguro ang mga magulang ko,” dagdag ko sa aking sarili, habang palihim na sumusulyap sa mga magulang ko, pareho silang nakatingin sa akin ng nag-aalala. “Hindi pa ako sigurado. Kailangan kong patuloy na mag-obserba.” Lumambot ang titig ni Natalie at ngumiti siya na naging dahilan para hindi gumanda ang pakiramdam ko. “Yunice, nakilala mo na ba si Dory noon?”

Ang hirap pala kapag may inutos ka kay Yana dahil sunod agad walang angal! “Yana. I’m going to read you a short story and please listen to me, okay?” tumango naman siya nang sunod-sunod saka tumuwid ng upo habang yakap-yakap ang manika niya. Naupo naman ako sa harapang bahagi ng lamesa. Tinupi ko muna ang white longsleeve na suot ko saka hinawakaan ang maliit na libro. “Yes, Sir!”